Zomer [...] Of toch nog heel misschien winter?

Op een dood normale donkere en regenachtige maandagmiddag in het nog verse 2009 loop ik beladen met een tas, een dikke jas en een lange shawl koudkleumend door de stad. Ik kom een man op sandalen tegen. Hij draagt een dun blousje, hij heeft een bloemig shawltje om en op zijn neus bungelt een grote zonnebril. In de ene hand houdt hij een plastic tasje van de Action vast en in zijn andere hand een appel. Hij kijt mij vreemd aan en dan ineens twijfel ik even of ik de enige ben die er zo bijloopt in januari met een dikke jas en een lange shawl…

Juist ja…

Music: The Sweets – Little Willy (yay, vrolijk word ik er van!)

Op een doodnormale vrijdag kwam ik met de bus in Hasselt. Aangekomen bij de halte waar ik altijd mijn fiets heb staan, begreep ik iets niet. Ik had mijn fiets daar toch wel echt staan!? Verbluft keek ik om mij heen. Mijn fiets met lelijke paarse fiets tassen kon ik zo snel niet zien.

Mijn ogen gleden van voor naar achteren, van links naar rechts. Maar nee, geen fiets. Fietsen genoeg, maar niet die van mij. Waar was mijn fiets!? Ik liep naar de plek waarvan ik eigenlijk wel voor 100% zeker van was dat hij daar zou moeten staan.

Daar stond ik dan. En wat zag ik? Mijn fiets! Ja! Daar in die hoek waar ik hem altijd heb staan, stond hij! Maar… waarom zag ik hem niet direct? Omdat hij kaal geworden is! Iemand heeft namelijk mijn fiets tassen gejat! En… het stomme is, die knalgele plastic tas lag vlakbij mijn fiets en tot mijn grote verbazing zag ik mijn pen én zelfs mijn gevulde flesje water er ook nog bij in de buurt liggen.

Begrepen deed ik het niet. Was er nou echt iemand zo hopeloos op zoek naar een cadeau? Of misschien iets om zich warm te houden? Of was het gewoon iemand die moeite had met alle boodschappen en die ze nodig in een tas wou gooien? Welke mafketel jat er nou fiets tassen?! Welke flapdrol neemt nou de moeite om die lelijke dingen van mijn fiets te halen!? Kijk, als het nou mooie knal roze fiets tassen waren met stippen of bloemetjes, a la…