Toeval?

Het was gisteren vrijdag, een leuke dag, het begin van het weekend.  Mensen maken plannen of hebben al plannen. Gaan uiteten of gaan zich liever bezatten in een bruincafé of doen het graag allebei. Mensen gaan naar de bioscoop, naar een discoteek of gaan gewoon gezellig met vrienden een film kijken op de ‘thuisbank’. Ik wist niet zo goed wat ik wilde gaan doen, aangezien ik zaterdag om half zes uit mijn bed zou moeten om vervolgens om zes uur te gaan werken.

Het was wel duidelijk dat ik niet naar een verjaardag ging en dat ik ook niet met mijn vriend en vrienden de stad onveilig zou gaan maken. Bij beide gevallen zou het te laat worden want ik wilde rond half tien naar bed.

’s Middags smste ik een vriendin of ze ook zin had als ik langs zou komen. Ze kon niet, ze had een verjaardag. Toen had ik maar besloten om lekker een avondje thuis te zitten, op de bank te hangen met een maskertje op mijn gezicht en een fles cola bij de hand. Ik ging achter msn en diezelfde vriendin die ik ’s middags had gesmst, zei dat ze toch wel kon. Die verjaardag was namelijk een dag later. Leuk! Rond half acht sprong ik op mijn fiets om mij naar hun boerderij te verplaatsen. Daar was het heel gezellig. We hebben vrolijk gekletst, vrolijk gal gespuugt over mensen waarvan wij “tja…” denken en vrolijk gelachen. Het was een gezellige avond.

Rond tien voor negen zei ik dat ik naar huis wilde, voor haar fijn, want ze was nog niet helemaal fit en voor mij fijn want dan zou ik tenminste optijd in mijn nest liggen voor de ochtend die op mij lag te wachten. Ik had gedag gezegd en ik pakte mijn fiets, op naar huis. Even dacht ik aan mijn moeder die het eng vindt als ik alleen fiets, zelfs dat kleine stukje van die boerderij naar de binnenstad vindt ze een beetje griezelig. Waarom? Omdat je genoeg enge verhalen hoort. Nadat ik aan haar dacht, dacht ik direct; “het zou je maar gebeuren zo op een doodnormale vrijdagavond, je ziet niets behalve een enge man die er aan komt lopen”. Met dat ik dat dacht, voelde ik dat er iemand aan kwam. Ik keek naar links en schrok me het apen-lazerus! Daar liep een vent! Die ’shock’ was maar van korte duur, want daarna dacht ik direct; “Huh!? Dat lijkt Peter wel!” Dat moment was ook van korte duur. Vervolgens zei ik namelijk tegen mijzelf; “Hij lijkt niet alleen op Peter, het ís Peter!”

Het is lang geleden dat ik zo vreselijk verbaasd was. Ik vroeg hem wel driehonderd keer wat hij nou daar deed, op die afgelegen weg. Hij liep nota bene van de stad af in plaats dat hij er nou naar toe liep. Hij wilde het uitleggen, maar ik was te verbaasd om er op te reageren, ik vroeg alleen maar wat hij daar – voor het huis van mijn vriendin nota bene – deed.

Nadat ik weer met beide benen op de aarde stond, had hij vertelt dat hij hier een verjaardag had. En via het internet had hij opgezocht waar hij moest zijn. Fijn dat internet! Hij liep alleen wel mooi verkeerd met zijn zwarte jas en een peukie in zijn mond. Hij liep gewoon voor het huis van mijn vriendin! Hoe is het mogelijk!? We besloten om op mijn fiets naar de jarige te fietsen, waarna ik uiteindelijk op de fiets weer naar mijn huis fietste.

Als ik niet zo vroeg hoefde te werken, was ik niet bij mijn vriendin geweest en was Peter veel later bij de jarige aangekomen en als mijn vriendin die verjaardag nou wel had gehad, was ik Peter dus ook niet tegen gekomen.

Een bizarre ontmoeting was het wel ja.

Koopjesjacht!

Wie kent het niet? Koopjesjacht! Jawel… Op jacht naar het aller aller aller goedkoopste wat er tussen de rekken hangt. En denken dat je goedkoop uit bent als je uiteindelijk om half zeven ’s avonds (na de lange middag) lekker onder de douche staat. Natuurlijk ben je goedkoop uit in deze tijd van het jaar, (als je tenminste koopt wat in de uitverkoop is) maar meestal kom je met meer thuis dan eigenlijk nodig is.

Je wordt overspoeld met aanbiedingen als ‘2e paar voor de helft van de prijs’ of ‘goedkoopste 2e artikel voor slechts één euro!’. Iedereen kent ze wel en het werkt ook nog eens!

Zo heb ik vandaag – samen met een vriendin – Zwolle leeg gekocht. Ik had niets specifiek nodig. Het was meer dat ik zin had om te winkelen dan dat het dus nodig was. Ik was nog wel van plan om deze winter mooie leren laarzen te kopen. Ik heb namelijk erg smalle voeten en kan slecht slagen met laarzen en i.v.m mijn werk is het wel erg prettig dat ik een goede stevige laars heb. Bovendien moeten bij mijn huidige laarzen nodig de zolen vervangen worden dus zou het erg prettig zijn dat ik ook fatsoenlijke laarzen zou kunnen vinden. Daar ging ik overigens absoluut niet van uit, want wat ik al zei, ik heb een erg smalle voet en ben vaak erg lang bezig om een goede laars te vinden.

Toch gingen we even de Invito binnen. En daar zag ik toch mooie laarzen! Ze waren bruin en ik hoopte er eigenlijk op dat ze er ook in het zwart of grijs zouden zijn omdat ik al bruine laarzen heb. Ik keek naar de maat. Helaas… een 37 en daar kom ik niet in. Ik keek verder en… waarempel! Grijze laarzen! Precies dezelfde als die bruine, maar dan dus grijs. En – ook geen overbodige luxe – er zit ook nog eens een rits in! Ideaal, want zo kan ik ze mooi strak trekken. Ik paste ze en ja, ze zaten perfect! Dus, die heb ik mooi gekocht. Ik vroeg aan de verkoopster of ik ze hier ook kon laten staan omdat we nog lang niet klaar waren met winkelen en dat kon. Vrolijk en (met) zonder laarzen gingen we de deur uit!

Daarna zijn wij nog naar verschillende winkels geweest. Waaronder de Vero Moda waar ik een onwijs schattig en o zo tuttig blousje/jurkje gekocht heb. Zwart met paarse en gele bloemetjes en dat zegt al genoeg denk ik zo. Daarnaast gold daar de actie ‘het goedkoopste 2e artikel voor één euro’ waardoor ik ook maar een leuke armband gekocht heb. En bij de H&M heb ik nog een heel schattig zwart shirtje gekocht. Eén die ik mooi over een ander shirtje heen kan doen, leuk voor gewoon en leuk voor chique.

Tot slot heb ik ook nog eens ge-wel-dige pumps gekocht. Grijs met paars, super leuk! Past perfect bij mijn nieuwe jurkje/blousje en bij alle kleren die ik nog in mijn kast heb hangen. Tussendoor hadden we ook nog even een cappu genuttigd met een bord frieten. Je kunt het geen fatsoenlijke combinatie noemen, maar het was wel erg lekker.

Op de terugweg gingen we nog even langs de Invito om mijn laarzen te halen. En om het feestje nog even leuk af te sluiten; op weg naar de bus kwamen we moeders + zus tegen die ons mee namen naar het schilderachtige Hasselt. Droog en warm zaten we in de auto. Oldskool naar de radio te luisteren en even later was ik thuis, dolgelukkig met mijn nieuwe spullen.

Twintig december twee-duizend-en-acht

Een jaar verkering.

Jawel. En dan na een tijdje heb je een jaar verkering. Ik weet het nog zo goed. 20 december op het station werd onze officiële datum. En nu zitten we er al weer overheen! Want het is inmiddels – om precies te zijn – tweede kerstdag en zit ik dus weer bij mijn vriendje thuis.

20 december tweeduizendenacht.

Het was een heerlijke dag. Ik ging naar Zwolle, hij was er al. Het was een dagje waarbij we deden waar we zin in hadden. Cafeetje hier, cafeetje daar en tussendoor nog eens even een  hap eten bij een ongelofelijk schattig bruin restaurantje.

Een hap gegeten bij een pizzeria, daarna nog naar het drankstation De Beurs. Ontzettend gezellig. Je hebt daar namelijk een buiten deel (ook wel het ‘terras’  genoemd), een binnen deel en een écht binnen deel. Waarbij het binnen deel zo gemaakt is, dat het lijkt alsof je buiten zit. Maar aangezien we midden in de winter zitten was het daar wel lekker verwarmd met hier en daar een hoge verwarming wat mij doet denken aan de nostalgische verwarmingen aan het plafond in de kerk waarin ik gedoopt ben en (een niet heel onbelangrijk feit) waarbij je aan één kant verwarmd wordt. Het is maar hoe je zit. Het is óf je linkerkant óf je rechterkant.

Anyway, we zaten daar dus heerlijk in De Beurs, daarvoor hadden we dus al een heerlijke hap gegeten bij de pizzeria. Dat we naar De Beurs waren gegaan, was stom toevallig. We hadden gewoon geen zin om bij de pizzeria een kop koffie te drinken, we deden dat liever ergens anders, even een onderbreking zeg maar… En tja, De Beurs oogt gewoon heel gezellig.

Daar aangekomen kwam er gelijk al een vlotte meid die vroeg wat we wilden drinken. Voor mijn lief een espresso en voor mij een cappuccino, waarbij we twee ontzettende lieve borrelglaasjes kregen met een flinke dot slagroom! Gezien het feit onze ringen er nog niet waren vond ik het wel erg leuk om iets te hebben wat mij aan deze dag deed denken. Tegen mijn lief zei ik dat ik ze wel erg graag wilde hebben en of ik ze maar in mijn tas zou moeten doen. Ik bedoel, niemand die het zou opmerken, toch? Mijn vriend keek mij raar aan en zei dat je zoiets moest vragen, waarop ik weer zei dat ik daar toch écht te schijterig voor ben. Ik ging naar het toilet en nadat ik klaar was, ging hij. In de tussentijd had hij gevraagd aan de dames achter de bar of hij de borrelglaasjes mee mocht nemen. Hij had het verhaal uitgelegd dat we vandaag precies een jaar verkering hadden en dat onze ringen nog niet binnen gekomen waren. Ze keken elkaar vreemd aan en keken uiteindelijk naar de knappe zwarte en o zo lange leidinggevende Sjaak. Hij gaf zijn goedkeuring en de vragende verliefde lange jongen mocht de borrelglaasjes meenemen om daarna zijn vriendin te verrassen.

Douwe verrast haar vriendin hier al! Want hij geeft even aan dat ze echt een super vriendin is en dat hij blij is dat het zo’n serieuze relatie is! Carolien; ik houd van je!!! echt super veel blijf bij me tot dat je oud en verlept bent.

Wijze woorden van Fleur

“Ach weetje, mannen blijven mannen en zolang mannen mannen blijven, zijn er dingen die zij minder belangrijk vinden dan waar wij vrouwen een big issue van kunnen maken.”

En daar moest ik het mee doen, toen ik over de rooie bij mijn vriendin aan kwam om uit te leggen dat mijn vriendje weer eens niets van deze oneerlijke vrouwenwereld begreep!

Bernadette

Een meisje dat altijd lacht en vrolijk is.

Iemand waarbij ik in de kerk zit. Samen met haar naar kattebak ging (ruim 300 jaar geleden) en samen met haar bij kerkdiensten moest helpen. Iemand waarmee ik samen naar een koor toe ging. Een koor waar ik zelf snel weer van af ging. Waarna zij ook vertrok (niet om mij hoor, maar omdat zij het ook te druk had).

Ze ging werken in de C1000 op de broodafdeling. Ik wou ook een baantje en door haar kwam ik ook bij die C1000 terecht. Je gelooft het of niet, maar ook op de broodafdeling. We waren weer herenigt!

Maar nu, vorige week was haar laatste werkdag. We hebben helaas niet samen gewerkt, want ik moest om zeven uur ’s ochtends beginnen en ik moest doorwerken tot één uur. En zij moest helaas pas beginnen om één uur.

Iets wat ik heel erg jammer vind, want op de vroege ochtend hadden we altijd de grootste lol. Vaak ging op zaterdag rond tien voor half zeven (’s ochtends, dat wel natuurlijk…) mijn mobiel af. Een teken dat ze voor de deur stond te wachten. Samen fietsten we zo’n 8km naar ons werk. En wat hadden we een lol! Soms waren we zo melig, dat we niet meer uit onze woorden kwamen en het idee hadden alsof we een tikkeltje teut waren.

Met een beetje geluk konden we samen pauze houden en kochten we van alles om de pauze goed door te komen en met succes.

Leukerd, ik wil je bedanken voor de leuke dagen samen en wie weet komen we ooit samen nog eens ergens aan de bak en hebben we weer net zo veel lol als voorheen (dat gaat onze baas in spé niet leuk vinden, beter dat we eigen baas worden ^^).

Een vrolijke flapdrol die niet vies is van een drankje (of twee)…

Bernadette, je bent mn lieve maatie! ^^

Een dialoogje met één van mijn beste maaties

Music: Another 45 Miles – Golden Earring

Eén van mijn beste maaties (eigenlijk wel meer) is laatst achttien jaar geworden en daarover een dialoogje:

Will: Ik zal je zo mijn verlanglijstje wel even geven. Jij wilt vast wel die taak van mij overnemen.

Ik: Ja joh, natuurlijk, laat ze maar weer bij mij aankloppen. Iedereen die een cadeautje voor Willie wilt kopen, kom bij Carolien!

Will: Maar wat moet ik eigenlijk vragen? Ik kan wel allemaal spatels gaan vragen maar…

Ik: Spatels?!

Will: Ja, spatels.

Ik: Wtf zijn spatels?!

Will: Nou je weet wel, spatels voor in een pan.

Ik: Euh… nee?

Will: Spatels! Spatels in pannen!!

— stilte —

Ik: Ehmm…

Will: Spatels…??!!! Spatels om het gehakt mee om te schappen!? Ooit gekookt!?

Ik: OOOOH!!! SPATELS! Ja, zeg dat dan! En ja, laatst nog in Kijkduin, overigens geen succes…

Een paar spatels voor mevrouw! Oh, en een koekenpan en wat extra glazen en als je dan toch bezig bent, koop dan gelijk een koddig dienblad en wat borden er bij!

Kijkduin 20 tot en met 24 oktober

Ja, ja, JA, ik weet het… Het is al weer een eeuw geleden dat ik wat heb geschreven, dus dat moet er nu maar eens van komen.

Hoe het gaat? Goed! Ik heb een heerlijke week achter de rug. Samen met mijn schoonfamilie in spé (ja, in spé, we zijn immers nog niet getrouwd al lijkt dat misschien wel zo *gniffelgniffel*) hebben wij een midweek in Kijkduin gezeten, gechilled, geknooid, gekooid, noem maar op. En hoe het was? Ge-wel-dig. Ik heb mij kostelijk vermaakt. We waren met ons achten. Tja, ze hebben bij familie le Coq 4 kids, waarvan 2 een relatie + de ouders. Dus, reken maar uit.

Het was een week chillen, knooien, kooien, zitten (aan het strand en in de gezellige woonkamer), gezellig samen zijn en al die dingen meer. Oh en een week van koken! Jawel! Ieder stel (de zusjes samen) moest één keer een avondmaal voorbereiden.

Ons diner was huilen met de pet op. We begonnen met wat blaadje sla, met een stukje tomaat en een stukje banaan op een bord. Daarna kreeg iedereen een pizzabroodje (een wat!?), een stukje Kabeljauw (je weet wel, dat beest dat in de zee zwemt). Voor de ik-lust-geen-vis-types was er een lekkere doorweekte-in-het-vet-gebrouwde-hamburger en was er een heerlijke schaal vol met sla. IJsbergsla met stukjes banaan, stukjes appel en zelfs wat tomaat (hoe origineel!).

Kijkduin is een gat dat bij Scheveningen ligt. Vlak bij de zee dus. Wij hebben dan ook gewandeld van Kijkduin naar Scheveningen. Je moet het zo zien, ik ben bij een lange-lummel-familie blijven plakken, die allemaal gigantische benen bezitten, dus je kunt wel nagaan dat ik – met mijn kleine lijfje, die in verhouding nog best lange benen heeft – er ietwat moeite mee had om de lieve lange le Coq’jes bij te houden op weg naar Scheveningen. Dus ik was ook kapot toen we dan ook eindelijk bij Scheveningen waren en ik stortte bijna in toen we nog bijna 2 kilometer moesten sjouwen om daadwerkelijk in de stad zelf te komen. Ach, wel weer een goede training voor mij benen dacht ik zo.

Verder hebben wij die week ook nog een rondleiding in de Tweede Kamer gehad, wat ik ont-zet-tend interessant vond. Ook waren er 4 kaartjes om een vragenuurtje in de Tweede Kamer zelf bij te wonen. De jongste stelletjes (oftewel; vriend en ik + broer van vriend + zijn vriendin) gingen de Tweede Kamer binnen om daar een uur te blijven hangen. En boeiend dat ik het vond! Heel grappig om die mensen live te zien ouwehoeren (oke, dat is niet helemaal juist geformuleerd, maar sommige zinnen die uit die monden vlogen kon je wel onder het kopje ‘geouwehoer’ plaatsen).

Ook was het zoals ik zei een chille week. Veel ge-sauna-t (lekker woord ), veel gebubbeld (in een bad, met bubbeltjes in een glaasje bij de hand!), veel gelezen en veel gezellig gedaan. Het huisje was super gezellig. ’s Avonds ging de haard aan. En om maar te zwijgen over alle kaarsjes die aangestoken werden.

Vrijdag ochtend was het de laatste dag. Of eigenlijk, de laatste ochtend. Om 10 uur moesten we het huisje uit. En om half 10 werden er spullen in de auto geladen, waar een paar van die mutsen bij stonden te kijken met een peuk in hun mond. Zij wilden maar al te graag beginnen met schoonmaken. Wat ik ergens ook wel begrijp, als je je bedenkt hoe tering (pardon!) veel huisjes op dat park staan.

Met de bus naar het station en vanaf het station met de trein naar Zwolle. Schommelend in de trein viel ik bijna in slaap. Ik vind dat zo heerlijk. Naar buiten kijken met muziek in de oren en een goed boek in de handen. Voor je het weet, ben je aan het knikkebollen en genieten de mensen naast je nog het meest (zij schenen dat nogal humoristisch te vinden). Aangekomen op het station in Zwolle namen we de bus naar huize le Coq. Het uitpakken kon weer beginnen, de was in de wasmand, de boeken in de boekenkast en daarna heb ik nog heerlijk geslapen om ’s avonds weer hard aan het werk te gaan.

Ja, het was n super gezellige week. Thanks everyone!

Recept van de overheerlijke (mits je het goed doet uiteraard) zelfgemaakte pizzabroodjes:

* We pakken een broodje (doe iets lekkers)…
* …en pakken de ketchup en wezen daar niet te voorzichtig mee.
* We smeren het broodje vol met ketchup (het mag er niet afdruipen).
* Daarna pakken we de oregano (heerlijke kruiden)…
* …en doen hier iets van op onze handen…
* …wat we daarna over de broodjes strooien.
* Daarna snijden we wat plakjes kaas en leggen dat netjes op het broodje neer (niet te veel, anders smelt het niet goed).
* Vervolgens doen wij het gas aan, zetten een pannetje op het gas, doen daar wat olie in (wederom niet te veel gedruip, daar houden wij niet van)…
* …leggen het broodje in het pannetje…
* …En…we doen de deksel er op!
* We zorgen dat het gas op het zachts staat…
* …we pakken een boek…we lezen wat…en we kijken na zo’n dikke 10 minuten weer naar het broodje.
* Als de kaas gesmolten is, is het broodje klaar en is het smullen geblazen!

Tip: zet het gas niet te hard aan, want dan krijg je een verbrande onderkant en een taaie kaas-bovenkant en dat is niet zo lekker.

Hier nog wat foto’s:

Vind je mijn laarzen niet briljant? Ben er zelf dol op. ^^

Wat zei ik ook alweer over al die pizzabroodjes (zie die stapel van 8 ^^)?

TADAAAAA!! Sla met smurrie!

Ons toetje! Twee wilden iets anders, vandaar zes schaaltjes.

YAY! Ik mocht de kaarsjes doen laten branden (geniale zin, niet?).

Zoals ik al zei, er werd gelezen.

Geleerd…

…en uiteraard werd er ook gespeeld!

Om het eten natuurlijk niet te vergeten.

Het was zoals ik al zei, n super fijne en gezellige week.

Vervolg verjaardag

Music: Led Zeppelin (it’s so cool ^^ de LP loopt te kraken in mijn platenspeler)

Nog een vervolg op mijn verjaardag;

Zaterdag hield ik mijn verjaardag voor mijn matties en dat was erg gezellig (dûh )! Heb nog twee platen gekregen; Led Zeppelin en een plaat van Jimi Hendrix (beste gitarist ever ^^). EN! Een cd van de Bee Gees (alsof ik daar nog niets van heb ).

En wat nog meer?! Een cd van de Spice Girls (even voor de goede orde; die had ik niet op mijn verlanglijst staan ) met een bekladderd briefje waar de woorden “Hierbij bieden wij u een gratis downloadcursus aan!” opstonden. En daarnaast nog een singeltje van Linkin Park (het betere werk). Dank jullie wel hoor, voel me vereerd.

Oh, en daarnaast nog twee cadeaubonnen; van de six en pieces. Nu word ik gedwongen om iets van sierraden te kopen.

Volwassen? Hoezo?

Music: Cliff Richard – Living Doll

Zo nu en dan heb je zin om weer even naar iets mafs te kijken. Mijn vriend kwam op het geniale idee om het nummer maar weer eens te beluisteren en ja, ik word er spontaan vrolijk van en omdat ik wil dat jullie er ook spontaan vrolijk van worden, heb ik aan mijn vriend gevraagd of hij hem er even op wou zetten, want dat heb ik – wat de trouwe lezers goed weten – nooit eerder gedaan.

Waarom ik schrijf, is omdat ik nog een verslag zou geven van mijn verjaardag, want mevrouw is een aantal dagen geleden achttien jaar geworden. Het getal van zelfstandigheid (maar wel bij mamlief komen zeuren als het weer niet gaat zoals je wilt).

Maandag 8 september was ik jarig en op de dag zelf was ik ietwat grieperig. Ik ben dan ook ziek naar huis gegaan. Ik heb een tijd geslapen en ’s avonds kwam er familie en wat vrienden die zaterdag (wanneer ik mijn verjaardag voor hen houd) allemaal niet konden, want zaterdag houd ik mijn verjaardag voor mijn vrienden.

En ja, wat heb ik dan gekregen? Ik heb van een vriendengroepje uit een klein dorpje vlakbij mijn stad (lees: een stad, dat de naam ’stad’ gekregen heeft door zijn stadsrechten en niet omdat het zo’n groot oppervlakte heeft ) een fles champagne (heuhj!), een bos bloemen (die maken mij zo vrolijk!), een super leuke kaart en geld gekregen. Van mijn ouders een prachtige zilveren ring met een ovale zwarte steen, met een ruitje er in gegraveerd (is het nog te volgen?). Die ik overigens gelijk de volgende dag naar de juwelier had gebracht, want hij moet een halve maat kleiner zijn. Dan heb ik nog een cadeaubon van de DA gekregen (altijd fijn!), een aantal kaartjes (twee hele leuke van twee lieve vriendinnetjes!), 4 LP’s. En weetje welke?! Toto! John Lennon en twee (twee!) van de Bee Gees! Twee van mijn vriend en twee van een andere vriend. En van hem heb ik ook nog een super leuke cd gekregen die hij zelf in elkaar gezet heeft. Zoals je ziet begin ik mijn bericht vaak met een nummer die ik op dat moment luister. Zo heeft hij al mijn pagina’s doorzocht en alle nummers genoteerd die ik ooit opgeschreven heb. Daar heeft hij een cd van gemaakt. Genaamd ‘The Best of Carolienschrijft’. De voorkant voorzien van een mooie afbeelding waarbij het schrijven naar voren komt en op de achterkant een foto van mijzelf die hij lichter gemaakt heeft, zodat alle nummers goed te lezen zijn. Zo super lief! En daarnaast heb ik van Douwe nog een uitbreidingspakket gekregen voor mijn website. Dus, jullie mogen verwachten dat er binnenkort het één en ander veranderd wordt. Met dat uitbreidingspakket kan ik namelijk álles veranderen wat ik maar wil. Aldus Douwe.

Volgens mij heb ik nu alles zo’n beetje opgesomd. Ik ben dus behoorlijk verwend en dat vond ik helemaal niet erg. Nu zaterdag nog voor de vrienden en dan is het over met de pret en mag ik weer een paar jaar wachten voordat het weer bijzonder wordt. Want ja, eerlijk is eerlijk, maar dat is toch echt wanneer je eenentwintig wordt, toch?

Oh, voor de gene die het héél graag willen weten; ik begin nog niet met lessen. Daar wacht ik nog even mee. Het lijkt me grandioos hoor, maar toch, ik wil eerst mijn examens gedaan hebben. Misschien verstandig, misschien niet.

Wat ik nog wou zeggen; super leuk dat jullie de tijd nemen om reacties te plaatsen dat waardeer ik echt. En voor de gene die maandag zo lief voor mij zijn geweest, een kaartje gestuurd hebben, gebeld hebben of iets anders leuks gedaan hebben; thanks! Thanks a lot.

Hier nog de afbeeldingen van de voor- en achterkant van de geniale cd van Peter.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Is ie niet leuk?

Jennieke en haar haar

Music: New Song – Leaf

Ga daar maar zitten, dan zal ik de kapmantel bij je om doen. Je bent er zeker van dat het zo kort moet?

En ja, daar ging de schaar er in. Ik deed mijn uiterste best om het niet te laten merken, maar stiekem vond ik het best spannend om die schaar in dat mooie lange golvende haar te zetten. ‘Je weet het zeker hè?’ Met mijn hand – waar ik ook een schaar en een kam in had zitten – liet ik zien wat er allemaal van het haar af zou gaan. In mijn andere hand had ik een spiegel, die ik tig keer moest verdraaien want ze zag het niet goed.  Ja, ze was er zeker van en er mocht ook heus nog wel wat meer van af, maar dat deed ik lekker niet, daar zag ze waarschijnlijk toch niks van. Ik pakte een kruk en ging zitten. En zette de schaar er in, passé voor passé. Knip, knip, knip… lange slierten van zo’n 15 cm vielen op de grond. Tja, nu kon ze niet meer terug.

Nadat ik de coupe helemaal geknipt had, vond ze hem nog te lang. ’Tja, moest je maar luisteren naar wat ik zei, je mocht hem namelijk best nog wat korter knippen en dat zei ik ook.’ Ik ben vast één van de weinige kapsters (in spé, dat wel) die er te weinig af knipt. Ik riep mijn docent er bij en vertelde dat het iets korter moest; ‘Tja, dat moet je dan maar even doen hè?’ Vroeg hij - op een bevestigende manier - grijnzend. Ach, een goede oefening om het nog eens te doen. Ik deelde het haar weer in vakken af en knipte het haar opnieuw, passé voor passé. Nu ging er ongeveer zo’n ruime 5 cm af.

En, het resultaat is denderend, al zeg ik het zelf. Ik ben er super tevreden mee! En Jennieke zelf ook, alleen niet over haar pony/lok, maar die heeft mijn docent geknipt en groeit gauw genoeg bij, dus dat scheelt.

Jennieke: toen ze nog mooi lang haar had, haar waar elke meid - die niet zulk lang, zo veel en dik haar heeft - jaloers op zou zijn.

En Jennieke: zoals ze nu is: vernieuwend, fris, fruitig, kortom: schitterend! Haar waar  velen nog steeds jaloers op zullen zijn, vanwege de hoeveelheid, de dikte, de structuur en de glans die zeker niet vergeten mag worden!

Jenniek, ik vond het super dat je het door mij nota bene (!) zo kort wou laten knippen. Thanks for faith in me, darling.

PS: Let niet op de über slechte kwaliteit van de foto’s.