Twintig december twee-duizend-en-acht

Een jaar verkering.

Jawel. En dan na een tijdje heb je een jaar verkering. Ik weet het nog zo goed. 20 december op het station werd onze officiële datum. En nu zitten we er al weer overheen! Want het is inmiddels – om precies te zijn – tweede kerstdag en zit ik dus weer bij mijn vriendje thuis.

20 december tweeduizendenacht.

Het was een heerlijke dag. Ik ging naar Zwolle, hij was er al. Het was een dagje waarbij we deden waar we zin in hadden. Cafeetje hier, cafeetje daar en tussendoor nog eens even een  hap eten bij een ongelofelijk schattig bruin restaurantje.

Een hap gegeten bij een pizzeria, daarna nog naar het drankstation De Beurs. Ontzettend gezellig. Je hebt daar namelijk een buiten deel (ook wel het ‘terras’  genoemd), een binnen deel en een écht binnen deel. Waarbij het binnen deel zo gemaakt is, dat het lijkt alsof je buiten zit. Maar aangezien we midden in de winter zitten was het daar wel lekker verwarmd met hier en daar een hoge verwarming wat mij doet denken aan de nostalgische verwarmingen aan het plafond in de kerk waarin ik gedoopt ben en (een niet heel onbelangrijk feit) waarbij je aan één kant verwarmd wordt. Het is maar hoe je zit. Het is óf je linkerkant óf je rechterkant.

Anyway, we zaten daar dus heerlijk in De Beurs, daarvoor hadden we dus al een heerlijke hap gegeten bij de pizzeria. Dat we naar De Beurs waren gegaan, was stom toevallig. We hadden gewoon geen zin om bij de pizzeria een kop koffie te drinken, we deden dat liever ergens anders, even een onderbreking zeg maar… En tja, De Beurs oogt gewoon heel gezellig.

Daar aangekomen kwam er gelijk al een vlotte meid die vroeg wat we wilden drinken. Voor mijn lief een espresso en voor mij een cappuccino, waarbij we twee ontzettende lieve borrelglaasjes kregen met een flinke dot slagroom! Gezien het feit onze ringen er nog niet waren vond ik het wel erg leuk om iets te hebben wat mij aan deze dag deed denken. Tegen mijn lief zei ik dat ik ze wel erg graag wilde hebben en of ik ze maar in mijn tas zou moeten doen. Ik bedoel, niemand die het zou opmerken, toch? Mijn vriend keek mij raar aan en zei dat je zoiets moest vragen, waarop ik weer zei dat ik daar toch écht te schijterig voor ben. Ik ging naar het toilet en nadat ik klaar was, ging hij. In de tussentijd had hij gevraagd aan de dames achter de bar of hij de borrelglaasjes mee mocht nemen. Hij had het verhaal uitgelegd dat we vandaag precies een jaar verkering hadden en dat onze ringen nog niet binnen gekomen waren. Ze keken elkaar vreemd aan en keken uiteindelijk naar de knappe zwarte en o zo lange leidinggevende Sjaak. Hij gaf zijn goedkeuring en de vragende verliefde lange jongen mocht de borrelglaasjes meenemen om daarna zijn vriendin te verrassen.

Douwe verrast haar vriendin hier al! Want hij geeft even aan dat ze echt een super vriendin is en dat hij blij is dat het zo’n serieuze relatie is! Carolien; ik houd van je!!! echt super veel blijf bij me tot dat je oud en verlept bent.

Kijkduin 20 tot en met 24 oktober

Ja, ja, JA, ik weet het… Het is al weer een eeuw geleden dat ik wat heb geschreven, dus dat moet er nu maar eens van komen.

Hoe het gaat? Goed! Ik heb een heerlijke week achter de rug. Samen met mijn schoonfamilie in spé (ja, in spé, we zijn immers nog niet getrouwd al lijkt dat misschien wel zo *gniffelgniffel*) hebben wij een midweek in Kijkduin gezeten, gechilled, geknooid, gekooid, noem maar op. En hoe het was? Ge-wel-dig. Ik heb mij kostelijk vermaakt. We waren met ons achten. Tja, ze hebben bij familie le Coq 4 kids, waarvan 2 een relatie + de ouders. Dus, reken maar uit.

Het was een week chillen, knooien, kooien, zitten (aan het strand en in de gezellige woonkamer), gezellig samen zijn en al die dingen meer. Oh en een week van koken! Jawel! Ieder stel (de zusjes samen) moest één keer een avondmaal voorbereiden.

Ons diner was huilen met de pet op. We begonnen met wat blaadje sla, met een stukje tomaat en een stukje banaan op een bord. Daarna kreeg iedereen een pizzabroodje (een wat!?), een stukje Kabeljauw (je weet wel, dat beest dat in de zee zwemt). Voor de ik-lust-geen-vis-types was er een lekkere doorweekte-in-het-vet-gebrouwde-hamburger en was er een heerlijke schaal vol met sla. IJsbergsla met stukjes banaan, stukjes appel en zelfs wat tomaat (hoe origineel!).

Kijkduin is een gat dat bij Scheveningen ligt. Vlak bij de zee dus. Wij hebben dan ook gewandeld van Kijkduin naar Scheveningen. Je moet het zo zien, ik ben bij een lange-lummel-familie blijven plakken, die allemaal gigantische benen bezitten, dus je kunt wel nagaan dat ik – met mijn kleine lijfje, die in verhouding nog best lange benen heeft – er ietwat moeite mee had om de lieve lange le Coq’jes bij te houden op weg naar Scheveningen. Dus ik was ook kapot toen we dan ook eindelijk bij Scheveningen waren en ik stortte bijna in toen we nog bijna 2 kilometer moesten sjouwen om daadwerkelijk in de stad zelf te komen. Ach, wel weer een goede training voor mij benen dacht ik zo.

Verder hebben wij die week ook nog een rondleiding in de Tweede Kamer gehad, wat ik ont-zet-tend interessant vond. Ook waren er 4 kaartjes om een vragenuurtje in de Tweede Kamer zelf bij te wonen. De jongste stelletjes (oftewel; vriend en ik + broer van vriend + zijn vriendin) gingen de Tweede Kamer binnen om daar een uur te blijven hangen. En boeiend dat ik het vond! Heel grappig om die mensen live te zien ouwehoeren (oke, dat is niet helemaal juist geformuleerd, maar sommige zinnen die uit die monden vlogen kon je wel onder het kopje ‘geouwehoer’ plaatsen).

Ook was het zoals ik zei een chille week. Veel ge-sauna-t (lekker woord ), veel gebubbeld (in een bad, met bubbeltjes in een glaasje bij de hand!), veel gelezen en veel gezellig gedaan. Het huisje was super gezellig. ’s Avonds ging de haard aan. En om maar te zwijgen over alle kaarsjes die aangestoken werden.

Vrijdag ochtend was het de laatste dag. Of eigenlijk, de laatste ochtend. Om 10 uur moesten we het huisje uit. En om half 10 werden er spullen in de auto geladen, waar een paar van die mutsen bij stonden te kijken met een peuk in hun mond. Zij wilden maar al te graag beginnen met schoonmaken. Wat ik ergens ook wel begrijp, als je je bedenkt hoe tering (pardon!) veel huisjes op dat park staan.

Met de bus naar het station en vanaf het station met de trein naar Zwolle. Schommelend in de trein viel ik bijna in slaap. Ik vind dat zo heerlijk. Naar buiten kijken met muziek in de oren en een goed boek in de handen. Voor je het weet, ben je aan het knikkebollen en genieten de mensen naast je nog het meest (zij schenen dat nogal humoristisch te vinden). Aangekomen op het station in Zwolle namen we de bus naar huize le Coq. Het uitpakken kon weer beginnen, de was in de wasmand, de boeken in de boekenkast en daarna heb ik nog heerlijk geslapen om ’s avonds weer hard aan het werk te gaan.

Ja, het was n super gezellige week. Thanks everyone!

Recept van de overheerlijke (mits je het goed doet uiteraard) zelfgemaakte pizzabroodjes:

* We pakken een broodje (doe iets lekkers)…
* …en pakken de ketchup en wezen daar niet te voorzichtig mee.
* We smeren het broodje vol met ketchup (het mag er niet afdruipen).
* Daarna pakken we de oregano (heerlijke kruiden)…
* …en doen hier iets van op onze handen…
* …wat we daarna over de broodjes strooien.
* Daarna snijden we wat plakjes kaas en leggen dat netjes op het broodje neer (niet te veel, anders smelt het niet goed).
* Vervolgens doen wij het gas aan, zetten een pannetje op het gas, doen daar wat olie in (wederom niet te veel gedruip, daar houden wij niet van)…
* …leggen het broodje in het pannetje…
* …En…we doen de deksel er op!
* We zorgen dat het gas op het zachts staat…
* …we pakken een boek…we lezen wat…en we kijken na zo’n dikke 10 minuten weer naar het broodje.
* Als de kaas gesmolten is, is het broodje klaar en is het smullen geblazen!

Tip: zet het gas niet te hard aan, want dan krijg je een verbrande onderkant en een taaie kaas-bovenkant en dat is niet zo lekker.

Hier nog wat foto’s:

Vind je mijn laarzen niet briljant? Ben er zelf dol op. ^^

Wat zei ik ook alweer over al die pizzabroodjes (zie die stapel van 8 ^^)?

TADAAAAA!! Sla met smurrie!

Ons toetje! Twee wilden iets anders, vandaar zes schaaltjes.

YAY! Ik mocht de kaarsjes doen laten branden (geniale zin, niet?).

Zoals ik al zei, er werd gelezen.

Geleerd…

…en uiteraard werd er ook gespeeld!

Om het eten natuurlijk niet te vergeten.

Het was zoals ik al zei, n super fijne en gezellige week.

Voor Peter en al die anderen die er over zeuren ^^

Op vakantie in Italië had ik mijn laptop mee om nog het een en ander te schrijven.

Maandag 14 juli:

We zitten in onze auto, op weg naar ons vakantiehuisje. We rijden dicht bij de zee en het is ontzettend druk. Overal zien we auto’s met krassen en deuken, wat onze pap ietwat nerveus maakt, want ja… hij ziet liever geen kras (om maar te zwijgen over een deuk!) op zijn dure en o-zo geliefde BMW.

Het zou fijn zijn als er een plek bestond aan zee waar geen auto’s mogen komen en het liefst ook geen scooters, want, ik bedoel, het is sowieso al eng druk en ald at vervoer op 4 of 2 wielen maakt het er niet veel beter op.

De vraag was er uit voordat ik er erg in had, waarop mijn moeder optimistisch reageerde: ‘Ja hoor, op Vlieland!’

……

Zaterdag 26 juli

Het is zaterdag 26 juli en we zitten aan het zwembad. De dag dat er nieuwe mensen komen en de dag dat er mensen vertrekken. Ik hoor mijn vader praten met een nieuw aangekomen meneer.

Mr. X: “Is dat je dochter?” (kijkend mijn kant op)

Pa: “Ja, dat is onze jongste dochter.”

Mr. X: “Hmm hmm.. enne.. is dat haar vriend?” (kijkend naar de jongen die naast mij zat)

Pa: “Nee, dat is een zoon van die mevrouw die daar zit (kijkend naar een blonde dame die op een luie stoel een boek ligt te lezen). Zij zitten hier ook een week, maar hij vertrekt zondag al en zijn ouders blijven nog een weekje hier. Hij heeft vandaag contact met haar gelegd.

Mr. X: “Vandaag pas!?”

Pa: “Sja, vandaag ja…”

Mr. X: “Nou, das dan ook geen vlugge!!”

……

Woensdag 30 juli

Ja, het is al weer woensdag. Woensdag avond. Nog een paar dagen en dan naar huis. Om precies te zijn nog twee dagen, nog twee nachtjes slapen in dit verrotte bed. Ik wil niet op die prinses met de erwt lijken, maar dit lijkt nergens op. Maar goed dat mijn oma er niet in hoeft te liggen.

Vrijdag vertrekken we, als alles mee zit zijn we zaterdag middag thuis. En wat doe ik dan? Dan pak ik de bus naar Zwolle en kan ik ein-de-lijk mijn vriendje helemaal plat knuffelen. Yay!

En nu? Nu heb ik er al weer 4 weken school op zitten. Waar blijft de tijd? Nog één weekje en ik ben al weer jarig. Mijn vriendje bevindt zich nu in Portugal. Die hoogvlieger is druk bezig met de luchtmacht en ik? Ik zit thuis, achter mijn pc, bezig met dit verhaaltje. Daarna nog wat recensies posten, wat mailtjes verzenden, nog even naar een vriendin en mijn maandag zit er weer op. Een drukke week komt er op mij afgestormd, maar dat is maar wat fijn, want dan heb ik minder tijd om te piekeren. Zaterdag ga ik ’s ochtends vroeg al met mijn ouders en een vriendin naar Hilversum, daar word ik geknipt door een collega en ’s avonds heb ik een personeelsfeest van de C1000 waar ik werk (op de brood en vleeswaren afdeling, heuhj!). Helaas valt dat op dezelfde dag dat mijn vriendje thuis komt, maar ja, dat zij dan maar zo. Een leuk weekend dus, met – als het goed is – een goed begin van een nieuwe week. Maandag 8 september is de dag wanneer ik ein-de-lijk 18 jaar word.

Achttien?
Een rijbewijs, stemmen, word ik donor, ga ik bloed geven en al dat soort dingen meer. Best grappig als je het mij vraagt.

Mocht je nog een cadeautje willen kopen (voor de gene die zich aangesproken voelen ^^) en wil je origineel zijn; dan maak je mij heel gelukkig met CD’s en LP’s.

You know, lekker oldskool LP’tjes beluisteren. Yay!

Fijne week allemaal!

Italië, here we come!

Veel te lang geleden dat ik nog iets geschreven heb. Nog verschillende stukjes die er eigenlijk nog op moeten komen, maar ja, dat is nog niet gebeurd en dat gebeurd voorlopig ook niet, ben ik bang, want ik ga vrijdag op vakantie.

Ik heb nog nooit zo moeilijk gedaan over de vakantie of ik wel of niet mee zou gaan. Maar nu, ja.. ik ga toch nog mee met mijn ouders. Misschien wel voor de laatste keer. Italië, yay!

We zitten in de eerste week in het gebied Liguria, in een klein plaatsje vlakbij San Remo, aan de Franse grens en aan de zee. We zitten zelfs vlakbij de zee wat ik ideaal vind. En in het tweede huisje zitten we in het gebied Toscane (waar ik al meerdere malen heen ben geweest) dicht bij de prachtige stad Firenze.

3 Weekjes lang. We vertrekken vrijdag de 11e rond een uurtje of tien, ’s avonds en komen dan (hopelijk) rond een uurtje of twaalf ’s middags aan in het vakantiehuisje. En we komen zaterdag 2 augustus terug, ’s ochtends ergens. Geen idee precies wanneer, meestal is dat wel redelijk vroeg.

Eerst had ik geen zin, maar de vakantie kriebels zijn er nu toch wel. Op naar de zon, het heerlijke ijs, het lekkere eten, de prachtige natuur & cultuur en de ontzettend vriendelijke mensen.

Tot over 3 weekjes en geniet van je vakantie!

De man met de hamer

Music: Snow Patrol – Hands Open (even mijn niveau laten stijgen met wat goede muziekjes)

Zondag 17 mei ging ik met Fleur en haar moeder de Marikenloop in Nijmegen hardlopen. Dat is een hardloopwedstrijd voor dames (holy shit, zoveel vrouwen bij elkaar had ik nog nooit gezien!). Alléén maar dames. Grote, kleine, dikke, kale, grijze, dunne en weet ik veel wat nog meer voor vrouwtjes.

Je kunt daar met de 5 en de 10 km mee doen. Samen met Fleur en haar moeder deden wij de 5km. Als je het hardlopen een beetje in je hebt en je bent een beginner, dan is het wel een nette tijd als je de 5km in 30 minuten loopt, werd er gezegd.

En ja, dat zei mijn pa ook al. “Zorg dat je hem binnen de 30 minuten doet, want dan ben je goed bezig en begin níet te snel! Begin rustig!” Dat werd er meerdere malen hard in mijn oor geroepen. Voor de wedstrijd begon Patricia – de moeder van Fleur – er ook nog over: “Begin niet te hard hè, want je wordt als het ware opgezogen door de menigte en je gaat dus snel te hard. Vorig jaar kwam ik behoorlijk misselijk over de finish heen omdat ik dus te hard ging.”

Ja, ja, ja. Ik zal rustig beginnen. Met veel vrouwen liepen wij richting het begin. Zodra je over ‘de’ streep heen bent, begint de teller te lopen. Iedereen heeft een chip in haar schoen zitten, zodat je uiteindelijk de juiste tijd krijgt te horen.

Ik begon hartstikke lekker en liep veel vrouwen voorbij. Ik ergerde mij al vrij snel aan vrouwen die vrijwel meteen stopten om op adem te komen. Train dan beter of doe gewoon niet mee, dacht ik. De 3km had ik in ongeveer 15 minuutjes gelopen, wat hartstikke netjes is want dan zou ik 1 km in 5 minuten lopen, waardoor ik dan de 5 km in 25 minuten zou lopen. Maar nee hoor, de man met de hamer kwam achter mij aan. God straft meteen met die rare gedachtes die voorheen in mijn hoofd zweefden. Na die 3km kreeg ik steken in mijn zij. Die ik uiteraard – dôh – negeerde, wat mijn lichaam niet zo heel erg waardeerde.

Die steken werden erger en erger. Het bleef niet bij één steekje, nee, alles deed inmiddels zeer. Van mijn borsten tot aan mijn heupen. Mijn lichaam wou per se dat ik het liet hangen hoe graag ik ook rechtop wou staan, het ging gewoon niet meer. Dames na dames haalde mij in. Ik voelde mij nogal stom, omdat ik mij daarvoor ergerde aan de vrouwen die al stopte, nu stopte ik nota bene zelf! Niemand die dat wist, maar ik vond het zelf nogal een gênant moment. ^^

Ik kwam als een dweil over de finish heen (oke, nu overdrijf ik wel een klein beetje hoor, maar erg fit was ik niet meer) en ik hoopte zo dat het binnen de 30 minuten was. En gelukkig, een tijd van 29.53 had ik gemaakt. Maar wat doe ik de volgende keer beter? LANGZAAM beginnen! Iedereen zei het tegen mij, maar eigenwijs als ik was, begon ik te hard.

Na de Marikenloop ging ik die zondag ook weer naar huis. In de trein van Nijmegen naar Zwolle zat de coupé tjokvol met hardloopdametjes. Van echte sportieve figuren tot aan tokkie personen. Allerlei vrouwen deden er aan mee.

Eén tokkie madame werd gebeld.

Tokkie madame: “Bonjour, wat leuk dat je belt! Hè, wat?! Oh, nee. Ja, hoor! Ja, het viel me niks tegen. Het ging ontzettend goed. Ja, klopt ja, ik deed de 5km. Wat? Nee, niet te zwaar hoor. Wel de laatste kilometertjes hoor, tja, dat is toch altijd zo. De laatste lootjes hè, je kent het wel. Ja. Nee, nee. Och, het geeft wel voldoening moet ik zeggen. Ja, klopt ja.”

Een mevrouw die tegenover mij zat en mij een blik toewerpte alsof ze de tokkie mevrouw wel kon wurgen (als blikken konden doden) zei er op een geven moment wat van.

Mevrouw A: “Mevrouw? MEVROUW! Kunt u IETS minder luid praten? Ik hoor u nog door mijn muziek heen schetteren.”

Naast mij werd er een hele hoop gegrinnikt (ook Marikelopers) en ik kon mijn gelach ook niet meer voor mij houden.

Tokkie madame: “Nou nee!”

Tokkie madame: “Wacht even hoor, er zit hier een mevrouw te zeuren over dat ik te hard praat in deze coupé.”

Mevrouw A ergerde zich nog meer dan voorheen, het is dat er nog net geen stoom uit haar oren kwam.

Tokkie madame: “Wie denkt u eigenlijk dat u bent? Ik ben even aan het bellen. Ik zit nooit in de trein en ik mag best even rustig bellen hoe mijn loop ging! Er staat hier toch niet op de ramen dat wij stil moeten zijn of wel soms?”

Mevrouw A: “Ja, RUSTIG ja! Ik hoor u verdorie door mijn koptelefoon heen schetteren, als een big die geslacht wordt! Nooit van normen en waarden gehoord?”

Tokkie madame: “Pardon!? Nou moet u eens even goed luisteren. Ik ga niet zachter praten omdat er een gepikeerde juf zo nodig muziek wil luisteren. Kom op zeg!”

Tokkie madame: “Ja, daar ben ik weer hoor. Ja, sjonge jonge. Wat een gezeur zeg. Zit hier iemand te klagen over dat ik te veel praat, nou, ik plak er zo nog 10 minuutjes bij aan hoor! Sjonge, jonge. Al dat gezeur. Er staat toch nergens op de ramen dat we niet mogen praten? Nou, ik trek mij er he-le-maal niks van aan…

Mevrouw A: “Vooraaaaal niet doen, nee.”

Tokkie madame: …Nee, inderdaad. Precies. Ja, zo is het maar net! Ja, klopt, rond ZES uur…

Het gezicht van mevrouw A werd van minuut tot minuut roder.

Tokkie madame: …rond zes uur ben ik in Zwolle ja. Nou, dan zie ik je dan. Ja, hartstikke leuk. Tot dan hè! Ja, is goed. Hooooooi!”

Het gegrinnik was naast mij al niet meer te stoppen. Ik kwam met ze in gesprek over hoe de loop ging en over hoe vaak ze al hebben mee gedaan. Grappig hoe je met wild vreemden aan het praten bent alsof je ze al tijden kent. En grappig hoe je mensen aan elkaar ziet ergeren en hoe ze lopen te schetteren tegen elkaar. Treinreizen vind ik sowieso al fijn, lekker dagdromen en muziek luisteren en als er dan ook nog een klein beetje sensatie plaats vindt is het helemaal leuk natuurlijk.

Reizen

Ik mag graag reizen. Vroeger overigens niet. Vroeger vond ik het vreselijk als ik in een volgepropte auto moest omdat mijn ouders zo nodig op vakantie wouden. Ik snapte het niet. Waarom naar Duitsland of Zwitserland als het in Nederland ook mooi weer is? Ik zag er echt de lol niet van in. Ik hield er sowieso niet van om weg te gaan, ik vond het ook nooit leuk om naar andere steden te gaan, maar als ik eenmaal ergens was, dan vond ik het uiteindelijk wel leuk.

Nu is het anders. Reizen vind ik heerlijk. Ik ga alweer zo’n zeven jaar met mijn ouders op vakantie naar het zonnige Italië. Als we dan eindelijk – na een lange nacht in de auto gezeten te hebben, we gaan rond een uur of acht ’s avonds en we zijn er dan meestal tegen een uurtje of 2 ’s middags – op de plaats van bestemming zijn, vind ik het heerlijk.

Het reizen zelf vind ik ook lekker. Vooral met een trein. Dit weekend ben ik naar Nijmegen geweest. De verbinding vanaf Zwolle naar Nijmegen is ideaal, je hoeft niet over te stappen. En de treinreis duurt een uur en een kwartier.

Met mijn grote weekendtas – het leek wel alsof ik drie weken op vakantie ging – stapte ik in een volle trein die mij goed en wel naar Nijmegen bracht. Ik ging zitten tegenover een jongen die er chagrijnig uit zag. Het leek mij een jongen die óf net studeert óf in het laatste jaar zit van het Vwo, het leek mij ook echt het type dat op hockey zit. Ik ben er niet achter gekomen want ik heb niet met hem gepraat. Nors las hij een krant. De trein was – wat ik al zei – vrij vol, maar er waren nog wel een aantal plekken over. Ik had gelukkig nog wat ruimte.

Tot op het moment dat er twee ‘hippies’ aan kwamen. Beiden vergezeld met een bakje goed geurende patat met véél mayo en een grote tas vol met bagage. De jongen tegenover mij keek nog geïrriteerder dan dat hij al deed. Hoe lief ik ook keek, van hem kreeg ik geen glimlach. Van de andere twee jongens overigens wel. Voordat ze gingen zitten kreeg ik een ‘hoi’ en een glimlach. Vriendelijk lachte ik terug. De jongen naast mij droeg zo’n Zweedse trui, een trui die wit met blauw hoort te zijn. Het wit was alleen wat gelig en het blauw zag er soms wat grijzig uit. Daarnaast droeg hij een paardenstaartje. Het haar zeg er vettig uit en zijn handen waren zwart. De jongen tegen over hem had een bos wilde bruine krullen en ook hij had zwarte handen.

Ondanks dat de patat een sterke geur met zich mee bracht, rook ik hen ook. En nee, dat was geen lekker geurtje van Calvin Klein of Hugo Boss.

Zachtjes had ik de muziek aan staan, zodat ik nog iet wat mee kon volgen van de gesprekken en ik was niet de enige die dat deed. Schuin tegenover mij zat een meisje die ook duidelijk aan het mee genieten was. Vrolijk lalden de twee heren in kwestie over van alles en nog wat.

Na een tijd ging de net-gekleede-jongen tegen over mij weg. Toen zaten we daar nog met zijn drieën, maar dat duurde niet lang. Na een tijdje ging de jongen met de Zweedse wit/gelige-blauwe trui na een dagzegging ook weg, toen zaten wij er nog met zijn tweeën. Dat duurde niet lang en ik zat alleen. Ook hij ging er na een dagzegging vandoor. Nog even en ik was in Nijmegen.

Aangekomen in het mooie Nijmegen stond een vriendin mij op te wachten. Samen met haar liepen we naar de auto en in de auto reden we naar haar huis. De volgende dag zijn we samen naar Den Haag gegaan. We hebben niet veel speciaals mee gemaakt. Ik zat op een gegeven moment in de trein naast een wat oudere mevrouw. Een mevrouw die aan het knooien was met een Nokia. En die er ook niks van begreep. Samen met de vrouw die tegen over haar zat gingen zij er weer vrij snel uit. We zaten weer alleen. Vanaf het station in Den Haag hebben we de bus gepakt die ons naar het Gemeentemuseum bracht. De bus was propvol. Het deed mij denken aan alle ochtenden als ik met de bus naar school ga, alleen dit keer zat de bus niet vol met lacherige pubers maar met nette dames die ook van plan waren om de tentoonstelling van de Haagse Hofmode te bewonderen. Na het bewonderen van de tentoonstelling hebben we weer de bus gepakt die ons naar het station bracht, daar hebben wij de trein gepakt die ons naar Utrecht bracht, om daar over te stappen naar Nijmegen.

Zondag heb ik weer de trein vanuit Nijmegen gepakt die mij weer netjes naar Zwolle bracht. Helaas geen boeiende dingen meegemaakt. Ik zat tegenover een vrouw die heel snel las. Ze las een dik boek en had verder ook geen aandacht voor andere dingen dan haar boek. Af en toe keek ze op om te kijken waar ze was, daarna ging het lezen weer verder. En ik? Ik genoot van de muziek en van het feit dat ik heerlijk over van alles en nog wat kon nadenken. Heerlijk is dat. Ongestoord nadenken. In Zwolle stapte ik er weer uit, daar stonden mijn ouders mij op te wachten – ze vonden het wel leuk om mij van het station te halen – en samen gingen we met de auto naar huis.

Reizen ^^ I like it. Ik kan niet wachten tot dat ik mijn OV heb. En ik kan overigens ook niet wachten tot dat het weer zomer wordt, maar ja, eerst de winter maar eens door.

Amsterdam!

Music: John Farnham – You’re The Voice

Je gaat naar Amsterdam. ’s Ochtends word je samen met je vriendin in de auto naar Zwolle gebracht om vervolgens met de trein naar Amsterdam te gaan. Het is nog vroeg. Rond acht uur ’s ochtends vertrekken jullie samen naar Amsterdam. Nadat jullie op het station zijn beland, word er eerst een broodje gekocht. Met zijn tweeën loop je richting de trein. Je gaat zitten. Het is een NS-lentetour, dus je zit in de 1e klas. Heerlijk! Er komt een vrouw bij jullie zitten. Ze vraagt of dit wel de juiste trein is en je vriendin gaat kijken en je loopt mee. Op dat moment komt er een vader met een stel kleine kinderen aan gelopen, die gebruik maken van de plek waar jullie eerst zaten. Er is daar nu geen plek meer, jullie besluiten om samen in de ‘gang’ van de trein te gaan zitten. Op van die uitklapbare stoeltjes. Aangezien je vriendin het broodje niet weg krijgt, eet jij hem op.

Bij Amersfoort moest er worden overgestapt. Nu zaten we wel in de 1e klas. Weliswaar hadden we de hele coupé niet voor ons zelf, maar dat hoeft ook helemaal niet. Het is juist leuk om mee te genieten met andermans gesprekken. Tegenover ons zat een klef stel. Je kent het wel, zo’n stel waar de prille liefde van af spat. Een stel die elkaars handen vasthouden waardoor je 2 trouwringen ziet blinken. En die elkaar dan ook nog eens zo zoet en vertederend aankijken. Word ik later ook zo? Gelukkig zaten er ook nog twee zakenmannetjes bij ons in de coupé die aan één stuk doorratelden over wat Piet deed en dat hij een andere job nam want…Heerlijk, meegenieten met andermans gesprekken. De zon kwam een beetje door het raam naar binnen en door de combinatie van het ritme van de trein en de binnenvallende zon kreeg je een heerlijk vakantiegevoel.

De trein stopte in Amsterdam, we konden er uit. We gingen met de tram naar de Albert Cuyp straat, want ja, daar staat de Albert Cuyp markt. We hebben daar heerlijk rondgestruind als kippen zonder koppen of eigenlijk zonder hoofden. De Amsterdammers zijn echt geniale mensen. Super relaxed en rustig. Het gaat zijn gangetje allemaal wel. We keken bij zo’n zonnebrillen-kraam. “Ja, mense! Laatste kans! Eén zonnebril voor 7 euries! Neme we er twee? Dan wordt ‘t 12 euries! 12 euris mensen! Dat is toch niks?! In de winkel zijn ze wel 25 euries! 25 euries mensen, wat een verschil, niet waar?” Ik was mijn eigen zonnebril vergeten en aangezien de zon best fel scheen, vond ik dat ik er best nog één mocht kopen. Willianne kocht er ook één, maar zij had geen kleingeld. En in totaal kwamen we aan 11 euro. Maar de grote en gezette Amsterdamse madame trok zich weinig aan van die te kort komende 1 euro. “Geen probleem, dames! De baas is er niet dus we goan niet zitten zeuren met dit mooie weer!” Dus nu hebben wij allebei een zonnebril van €5,50 en dat is best netjes!

Na een lange tijd op de markt gehuppeld te hebben, gingen we naar een echt Amsterdams kroegje. Geweldige mensen. Alleen het accent al, heerlijk.

Na de kroeg gingen we met de tram – onbetaald, slechte wij! – naar het centrum. Waar we ook weer heerlijk rond gebanjerd hebben. We gingen naar een schoenenwinkel, waar een hond vrij rond mocht lopen. De hond werd behandeld als een klein kind van vijf. “Schatje, kom maar hoor lieverd, dan mag je hier even liggen.” Gevolgd met.. “Ach ja, het is ook zo warm hè, kom maar lieffie.” en.. “Oh poesje (het was een hond!!) kom! Nu niet voor die spiegel gaan liggen, zo kunnen mensen niet hun aangepaste schoenen bekijken.” Oh, geloof me, dat werkt zó op je lachspieren. Ik hield het niet meer, ik barste in lachen uit, de hele bank – het was dan ook wel echt een bank uit het jaar 0 – schudde helemaal heen en weer en de meid uit de winkel keek mij beledigd aan, want tja, waarom lachte ik zo?

In het centrum liepen allemaal mensen met ‘free hugs’ bordjes. Wat!? Heel simpel. Mensen met bordjes waar op staat ‘free hugs’. Ik zei nog zo: “Ik wil geen knuffel hoor! Ik heb het al warm zat.” Maar het was al te laat. Er kwam een vrolijke man aan gelopen die ons een knuffel wou geven. Ach, ik had het al warm, dus wat maakt het nog uit? We hebben een heerlijke tijd op het De Dam gelegen. Mensen kijken, duifjes voeren en gewoon dom om je heen kijken.

We besloten om weer verder te gaan. Een stukje lopen. Tot dat twee jongens – ik schat ze een jaar of 22 – ons aan hielden. Wisten wij wat van het voetbal? Voetbalden wij wel eens? Ze hebben ons geïnterviewd en dat interview zou dan op de site van talpa komen. Het is nogal een inhouds-loos interview geworden, maar vooruit.

Na heel veel lopen zaten wij weer heerlijk in de trein richting Amersfoort. Daar hebben wij op al ons gemak een pizza naar binnen gewerkt en uiteindelijk zijn wij met de trein naar Zwolle getjoekt om in Zwolle een ijsje te eten bij onze grote vertrouwde vriend de Mac.

Al met al was het n ontzettend gave dag!