Onder het mes!

Music: Eros Ramazzotti – Se Bastasse Una Canzone

Goed, dit is niet echt het perfecte nummer wat bij mijn titel past, maar vooruit. Verschil moet er zijn.

Vandaag ging mijn vriendje onder het mes. En hoe! Het was fan-tas-ties (op zijn mooi-fout-Nederlandisch)! Zoals velen van jullie weten volgt mevrouw de kappersopleiding. Ze is tweedejaars student en vindt het allemaal helemaal ge-wel-dig. Vooral als ze met een mesje mag werken. En wat halen we met een mesje weg? Juist! Baardgroei! Geen stoppels voor miss blocnote want die werden allemaal als grote bomen in een (nog veel groter) bos omgekapt.

Wat hebben we hier voor nodig? Een wasbak en daarvoor een stoel waar de heer (een dame mag overigens ook, maar dames met baard zijn schaars, uit ervaring kan ik u zeggen dat zij zeker in Nederland slecht te verkrijgen zijn) in kwestie lekker ontspannen in kan zitten, met zijn hoofd rustend in de wasbak. Dan een karretje waar je je troep op kwijt kan. Zoals een busje scheerschuim, een handdoek (of twee), een bekertje heet water om de huid met het in-het-warme-water-gedepte-handdoekje soepel te maken en het welbekende scheermes. Je smeert de hele boel lekker in met een flinke dot scheerschuim en brengt dit op een subtiele (daar ontbrak het wel eens aan…) manier aan bij de patiënt. Dit laten we gedurende de hele dag lekker zitten om… geintje! Dit laten we een paar minuutjes zitten (zodat ik mijn troepjes weer een beetje kon ordenen) zodat het schuim zijn werk kan uitoefenen op de nog-niet-gladde-huid (vraag me niet wat het doet) en dan gaan we leuk met het mes langs de huid. We trekken de huid strak en rooooeeetsjj! We zoeven over de huid en alle stoppels zijn verdwenen. Het is een wonder! Nou ja, een beetje dan.

Op een paar krasjes na – wat best netjes is voor de tweede keer -  en een ietwat rood gezichtje was mijn mannetje toch mooi glad. En laten we eerlijk zijn, dat knuffelt toch een stuk aangenamer.

Nog meer vrijwilligers?

Volwassen? Hoezo?

Music: Cliff Richard – Living Doll

Zo nu en dan heb je zin om weer even naar iets mafs te kijken. Mijn vriend kwam op het geniale idee om het nummer maar weer eens te beluisteren en ja, ik word er spontaan vrolijk van en omdat ik wil dat jullie er ook spontaan vrolijk van worden, heb ik aan mijn vriend gevraagd of hij hem er even op wou zetten, want dat heb ik – wat de trouwe lezers goed weten – nooit eerder gedaan.

Waarom ik schrijf, is omdat ik nog een verslag zou geven van mijn verjaardag, want mevrouw is een aantal dagen geleden achttien jaar geworden. Het getal van zelfstandigheid (maar wel bij mamlief komen zeuren als het weer niet gaat zoals je wilt).

Maandag 8 september was ik jarig en op de dag zelf was ik ietwat grieperig. Ik ben dan ook ziek naar huis gegaan. Ik heb een tijd geslapen en ’s avonds kwam er familie en wat vrienden die zaterdag (wanneer ik mijn verjaardag voor hen houd) allemaal niet konden, want zaterdag houd ik mijn verjaardag voor mijn vrienden.

En ja, wat heb ik dan gekregen? Ik heb van een vriendengroepje uit een klein dorpje vlakbij mijn stad (lees: een stad, dat de naam ’stad’ gekregen heeft door zijn stadsrechten en niet omdat het zo’n groot oppervlakte heeft ) een fles champagne (heuhj!), een bos bloemen (die maken mij zo vrolijk!), een super leuke kaart en geld gekregen. Van mijn ouders een prachtige zilveren ring met een ovale zwarte steen, met een ruitje er in gegraveerd (is het nog te volgen?). Die ik overigens gelijk de volgende dag naar de juwelier had gebracht, want hij moet een halve maat kleiner zijn. Dan heb ik nog een cadeaubon van de DA gekregen (altijd fijn!), een aantal kaartjes (twee hele leuke van twee lieve vriendinnetjes!), 4 LP’s. En weetje welke?! Toto! John Lennon en twee (twee!) van de Bee Gees! Twee van mijn vriend en twee van een andere vriend. En van hem heb ik ook nog een super leuke cd gekregen die hij zelf in elkaar gezet heeft. Zoals je ziet begin ik mijn bericht vaak met een nummer die ik op dat moment luister. Zo heeft hij al mijn pagina’s doorzocht en alle nummers genoteerd die ik ooit opgeschreven heb. Daar heeft hij een cd van gemaakt. Genaamd ‘The Best of Carolienschrijft’. De voorkant voorzien van een mooie afbeelding waarbij het schrijven naar voren komt en op de achterkant een foto van mijzelf die hij lichter gemaakt heeft, zodat alle nummers goed te lezen zijn. Zo super lief! En daarnaast heb ik van Douwe nog een uitbreidingspakket gekregen voor mijn website. Dus, jullie mogen verwachten dat er binnenkort het één en ander veranderd wordt. Met dat uitbreidingspakket kan ik namelijk álles veranderen wat ik maar wil. Aldus Douwe.

Volgens mij heb ik nu alles zo’n beetje opgesomd. Ik ben dus behoorlijk verwend en dat vond ik helemaal niet erg. Nu zaterdag nog voor de vrienden en dan is het over met de pret en mag ik weer een paar jaar wachten voordat het weer bijzonder wordt. Want ja, eerlijk is eerlijk, maar dat is toch echt wanneer je eenentwintig wordt, toch?

Oh, voor de gene die het héél graag willen weten; ik begin nog niet met lessen. Daar wacht ik nog even mee. Het lijkt me grandioos hoor, maar toch, ik wil eerst mijn examens gedaan hebben. Misschien verstandig, misschien niet.

Wat ik nog wou zeggen; super leuk dat jullie de tijd nemen om reacties te plaatsen dat waardeer ik echt. En voor de gene die maandag zo lief voor mij zijn geweest, een kaartje gestuurd hebben, gebeld hebben of iets anders leuks gedaan hebben; thanks! Thanks a lot.

Hier nog de afbeeldingen van de voor- en achterkant van de geniale cd van Peter.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Is ie niet leuk?

Duss…

Music: Bob Dylan - Hurricane ( Here comes the story of the Hurricaneeee, the man the authorities came to blame, yeaaaa!!)

Als vrouw zijnde heb je vaak te maken met joelende, fluitende en knipogende kerels. De één wat meer dan de ander, maar toch. En dan zijn het kerels in elk denkbaar formaat, denkbare stijl en kleur, zowel lang als klein, dik en dun, oud en jong, geel en bruin, blank en zwart, stoere skater en golf kakker, knap en … minder knap. Maar wat ik gisteren toch tegen kwam…

Komen er twee kleine kereltjes van een jaar of… acht (?), negen (?) jaar langs mij heen gefietst. De ene joelde stoer ‘heeey lekkerding!’ en de andere knipoogde. Weliswaar een beetje onhandig, maar toch.

Je begrijpt vast dat ik met moeite mijn lach in kon houden. Gelukkig rustte er een vrij lompe zonnebril op mijn neus (één waarop ik op één of andere bromvlieg lijk) en kon je van mijn gezicht niet veel zien.

—

Ik zal eens even een kort verslagje geven over mijn dagelijks leven. Niet dat er ook maar iemand is die er op zit te wachten, maar dat maakt niet uit, is het toch even uit mijn hoofd en staat het weer netjes op papier, naja… in de lucht, oftewel: op het net.

Laatst had ik een een balletuitvoering wat echt onwijs vet was. Vrijdag ’s avonds rond een uur of zeven, zaterdag ochtend rond een uur of elf en ’s avonds weer rond een uurtje of zeven (zoals mijn oma al riep: ‘Ie bint dr moar druk mit’). Wel een beetje balen (beetje boel) dat ik niet bij het aller aller aller laatste concert van VC kon zijn. Tja, het één of het ander, niet waar?

Ik kan maar één ding zeggen over de voorstelling: ’t was kícken!! Nu is het seizoen eigenlijk afgelopen wat betreft het harde werken voor een uitvoering. Dus kwam mijn ballet juffie met een grandioos idee, dat als volgt luidt: Een choreografie wedstrijd! Met alles er op en er aan. Een passende titel voor de dans, een titel die weer in de dans naar voren komt, de juiste kostuums en verder natuurlijk een gave dans, waarbij de technieken aanbod komen waar we het hele jaar mee bezig geweest zijn.

En ja, ik vind het onwijs tof. Wel moeilijk, maar tof. Samen met (waarschijnlijk) nog drie meiden gaan we iets leuks doen, mocht het niks worden kappen we er gewoon mee.

En verder? Ja! Verder ben ik tussendoor ook nog bezig met het trainen voor een hardloopwedstrijd die ik in Nijmegen ga lopen. Het zijn maar 5 kilometertjes, maar toch. Ik wil er wel een beetje een mooie tijd neer zetten dus zou ik er ook voor moeten trainen. Zie ik eindelijk mijn lieve vriendinnetje uit het verre (lál) Nijmegen ook weer eens.

Oh en ja, verder ben ik natuurlijk nog erg druk met school en met alles wat daar bij komt kijken. Wel ontzettend leuk allemaal.

Goed, tot zover mijn korte verslag. Ik zou eigenlijk weer bezig moeten gaan met een column, maar ik heb nog niet echt een onderwerp waar ik van denk: ‘Yea! Dat wordt tof!’ Dus ja, dan houdt het een klein (…) beetje op. Ideeën zijn natuurlijk áltijd welkom en commentaar ook hoor! Oh en Janneman? Ik weet dat je mijn layout vreselijk vindt, (net als iedereen ^^ behalve de pappa van Jennieke, (overigens een beetje mijn papa ) en Leen maar die zijn tof) maar ik vind het toch een beetje matig van je dat je niet meer zo leuk reageert. Of liever gezegd: dat je he-le-maal niet meer reageert! Ik mis het echt.

Aniewie, ik ga hardlopen! Arrivederci!

 

 
 

 

Jennieke en haar haar

Music: New Song – Leaf

Ga daar maar zitten, dan zal ik de kapmantel bij je om doen. Je bent er zeker van dat het zo kort moet?

En ja, daar ging de schaar er in. Ik deed mijn uiterste best om het niet te laten merken, maar stiekem vond ik het best spannend om die schaar in dat mooie lange golvende haar te zetten. ‘Je weet het zeker hè?’ Met mijn hand – waar ik ook een schaar en een kam in had zitten – liet ik zien wat er allemaal van het haar af zou gaan. In mijn andere hand had ik een spiegel, die ik tig keer moest verdraaien want ze zag het niet goed.  Ja, ze was er zeker van en er mocht ook heus nog wel wat meer van af, maar dat deed ik lekker niet, daar zag ze waarschijnlijk toch niks van. Ik pakte een kruk en ging zitten. En zette de schaar er in, passé voor passé. Knip, knip, knip… lange slierten van zo’n 15 cm vielen op de grond. Tja, nu kon ze niet meer terug.

Nadat ik de coupe helemaal geknipt had, vond ze hem nog te lang. ’Tja, moest je maar luisteren naar wat ik zei, je mocht hem namelijk best nog wat korter knippen en dat zei ik ook.’ Ik ben vast één van de weinige kapsters (in spé, dat wel) die er te weinig af knipt. Ik riep mijn docent er bij en vertelde dat het iets korter moest; ‘Tja, dat moet je dan maar even doen hè?’ Vroeg hij - op een bevestigende manier - grijnzend. Ach, een goede oefening om het nog eens te doen. Ik deelde het haar weer in vakken af en knipte het haar opnieuw, passé voor passé. Nu ging er ongeveer zo’n ruime 5 cm af.

En, het resultaat is denderend, al zeg ik het zelf. Ik ben er super tevreden mee! En Jennieke zelf ook, alleen niet over haar pony/lok, maar die heeft mijn docent geknipt en groeit gauw genoeg bij, dus dat scheelt.

Jennieke: toen ze nog mooi lang haar had, haar waar elke meid - die niet zulk lang, zo veel en dik haar heeft - jaloers op zou zijn.

En Jennieke: zoals ze nu is: vernieuwend, fris, fruitig, kortom: schitterend! Haar waar  velen nog steeds jaloers op zullen zijn, vanwege de hoeveelheid, de dikte, de structuur en de glans die zeker niet vergeten mag worden!

Jenniek, ik vond het super dat je het door mij nota bene (!) zo kort wou laten knippen. Thanks for faith in me, darling.

PS: Let niet op de über slechte kwaliteit van de foto’s.

Het Zonnehuis

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, doe ik de kappersopleiding. Op woensdag sta ik in de Hairstyling. Een salon in Zwolle van Landstede (= mijn opleiding) waar de leerlingen álles mogen doen. Knippen, kleuren, permanenten, opsteken, noem maar op. Ontzettend leuk natuurlijk!

Iedere leerling moet ook nog eens 2x in het jaar naar het Zonnehuis. Dat is een verzorgingstehuis in Stadshagen waar mensen wonen met een handicap, dementie of mensen die iets anders hebben waardoor ze niet meer voor hun zelf kunnen zorgen.

Zo stond ik afgelopen woensdag ook in het Zonnehuis en dat was een hele aparte ervaring. Zo knipte ik een man die oorspronkelijk uit het Gooi kwam (hij praatte ook zo heerlijk bekakt, daar houd ik wel van) hij was ontzettend goed bij de wekker (hij legde mij uit waar hij ooit eens heeft gewoond en dat waren een hoop steden) maar wat minder te been. Ik knipte hem en hij was erg precies, wat mij weer motiveerde om het erg goed te doen natuurlijk. Naast mij was een collega bezig met een klant die alleen maar aan het joelen was met woorden als ’heeeeeeeeeelp!!’ en ‘maaaaaaaaaaaammmaaaaa!’. Zij vond het he-le-maal niks, die schaar en dat waterspuitje.

Later die dag knipte ik ook nog een oudere vrouw die blind was en ontzettend slechthorend. Maar wat een ontzettend lief mens was dat! Ze lijken wel een beetje op kleine kinderen, die kunnen ook zo gillen als een varkentje dat geslacht wordt omdat ze het ergens niet mee eens zijn. En die kunnen ook van die bijdehante opmerkingen maken. Net als bij de uitspraken van kleine kinderen moet je de uitspraken van de mensen uit het Zonnehuis eigenlijk gelijk noteren, zo grappig dat die zijn. Beetje jammer dat ik dat niet gedaan heb en ook de helft vergeten ben. Wel heb ik nog een leuk dialoogje:

Zij: Hoe heet je eigenlijk?
Ik: Carolien Smelt.
Zij: Snuif?
Ik: Nee mevrouw, het is Smelt.
Zij: Snuif?
Ik: Nee, Smelt. Ik heet Smelt van de achternaam.
Zij: Smel?
Ik: Nee, bijna. Smelt. Ik heet Smelt.
Zij: Snel?
Ik: Nee, Smelt. S M E L T!
Zij: Smelt?
Ik: Ja, Smelt!
Zij: Oooooohh zeg dat dan!
Ik: Ja, Smelt. Ik heet Smelt.
Zij: Ik hoorde het wel.
Ik: Goed zo!
Zij: Wat? Hoed zo?
Ik: Nee, ik zei goed zo!
Zij: Oh, goed zo?
Ik: Juist! Goed zo! U doet het goed!
Zij: Wat doe ik goed?
Ik: U luistert goed.
Zij: O, ja ik ben een beetje doof.
Ik: Ja, dat had ik al door ja.
Zij: Wat zei je?
Ik: Of u ook zin had in een kopje thee.
Zij: Wat?
Ik: Thee?
Zij: Waar?
Ik: Wilt u thee?
Zij: O, ja
- stilte -
Zij: Lekker ja.

Zie je het voor je? Ik die continu in haar oor blèrde om duidelijkheid te krijgen over mijn achternaam en de hele rompslomp er om heen. De hele hal kon meegenieten, mits ze niet zo’n slecht gehoord hadden als mijn klant natuurlijk.

Het is echt een schat van een vrouwtje en ik vond het een super leuke ervaring. Sommigen zijn ó zó dankbaar nadat je ze mooi geknipt hebt dat ze je bewijze van wel willen knuffelen.

Nederland, argh!

Music: R.E.M – Losing My Religion (ik draai momenteel 2 CD’s van die band grijs, te gekke muziek!)

Ja, sorry hoor. Ik zeg het nog maar een keer. Ik heb het he-le-maal gehad met dit vervelende weer hier in Nederland (vinden jullie mij nu ook al zo’n zeikerd? ). Mijn lichaam snakt naar een flinke hoop zonlicht! En niet zo’n klein beetje ook. Nee, echt een hoop. Graag met een temperatuurtje van een graad of 35. Ja, dat lijkt me wel wat.

Met een beetje geluk ga ik dit jaar naar Frankrijk toe waar hopelijk meer zon is dan dat hier nu is. Ik ga daar heen met mijn vriend en zijn familie + vrienden van hen. Gezellig op een camping. En anders wordt het de Italiaanse cultuur opsnuiven (voor de inmiddels achtste keer) met een hoop boeken aan mijn zijde. Zal ik je eens een geheimpje vertellen? Ik kan niet wachten! En zal ik je dan nog eens wat vertellen? Ik moet nog een aantal maanden!

Heb ik verder nog wat nieuws? Nee, eigenlijk niet. Ook bar weinig inspiratie om iets leuks regelrecht uit mijn hersenpan over te gooien naar het internet. Het is een beetje leeg, daar in de bovenkamer, begrijp je? Ik heb trouwens nog wel een hele gave tas gekocht. Een fijn formaat, niet te klein en niet te groot. Ik heb namelijk al zat kleine en grote tassen (ja, ik ben nog steeds een meisje). Nee, dit is een perfect formaat. Als ik niet te veel spullen mee neem, kan ik hem zelfs als logeertas gebruiken (met mijn lompe tassen lijkt het er namelijk op dat ik voor 5 weken op vakantie ga, terwijl ik maar een weekendje weg blijf). Yea! En verder heb ik nog walgelijke Uggs gekocht. Ik had er altijd al een schijthekel aan, maar ze zitten zó lekker en ik vind ze zó lelijk, dat het leuk is. Snap je? Vast niet. Heb ik verder nog iets gekocht? Ja, CD’s natuurlijk, dûh… aan het eind van 2008 komt er wel een lijst met de CD’s die ik dit jaar gekocht heb, net als een lijst met de meest domme vragen die er dit jaar gesteld zijn. Pas dus op met wat je vraagt (scheelt weer dat ik ook genoeg domme vragen stel )!

Hoe was mijn week eigenlijk? Vorige week had ik een leuke week. Ik hoop dat deze week net zo leuk wordt als vorige week. Woensdag waren Marieke en Douwe jarig. Zij gingen van dinsdag op woensdag de stad in om daar hun verjaardag te vieren. Ik ging niet mee omdat ik naar het Zonnehuis moest (dat moeten alle leerlingen 2x per jaar) en ik wou daar fit voor zijn. Maar aangekomen daar bij het Zonnehuis konden we weer weggaan, omdat de docent er door vervelende omstandigheden niet kon zijn. We werden naar de Hairstyling gestuurd, maar laat ik daar nou net geen zin in hebben. Ik besloot om Marieke en Douwe te verrassen ’s ochtends vroeg en dat was wel redelijk gelukt. Ik zou namelijk pas tegen een uurtje of 21.00u komen en toen stond ik daar al rond 09.15u voor de deur, hah! Surpise, suprise! Jeetje, voor het eerst in jaren echt gespijbeld. Toch niet goed, zo’n vriendje.

De avond verder was erg gezellig en ballet was super! Echt in één woord: super! We zijn druk bezig met de uitvoering en naar mijn idee wordt ’ie su-per vet!

Verder is er dus niet zoveel gebeurd. Heerlijk weekendje gehad, dat wel. Gewoon (eigenlijk is dat helemaal niet ‘gewoon’), met veel warmte, liefde en gezelligheid. Ook was mijn weekend weer leerzaam en dus ook boeiend.

Ik steun trouwens het Evert en Lyanne -fonds. Ik knip voor 5 eurie dames met lang haar (die het bijvoorbeeld op één lengte hebben of die juist allemaal laagjes hebben) en dat geld gaat naar hen toe. Zij gaan namelijk naar Sierra Leone om daar mee te helpen aan een project. Voor meer informatie: http://www.evertenlyanne.web-log.nl ! Dus mocht je nog geknipt willen worden voor een prikkie, trek aan de bel!

Oh en nog iets: mijn kaak knakt nog steeds of liever gezegd: hij knakt weer opnieuw. Erg irritant met eten, zoenen, zingen, praten, lachen en gapen.

En dan nog iets belangrijks: ik wens jullie allemaal een ontzettend fijne week toe!

En nu moet ik rennen want ik ga naar koor (ja, daar zit ik op ja)!

Daag!

*struikelt bijna over een paar schoenen en nee, het waren niet die foei-lelijke uggs

Mijn 2007…

..was goed want:

• Mijn praktijk examen tekenen is onwijs goed gegaan, ik heb er een 8.1 op gekregen en ik hoop ooit nog iets met kunst te doen. 
• Ik had een 9(!) gekregen op mijn mondeling Nederlands. Ik sprong een gat in de lucht.
• Ik ben geslaagd met – al zeg ik het zelf – nette cijfertjes.
• Er waren leuke examenfeestjes.
• Mijn vakantie was zalig. Ik ben weer naar het waanzinnige Italië geweest, waar ik Fleur ook nog heb gezien, mijn fijne mattie die ik weer uit een voorgaande vakantie heb leren kennen.
• Ik heb leuke dingen gedaan, ik ben bijvoorbeeld met Willie naar Amsterdam geweest, wat heerlijk was. Waar we zomaar free hugs kregen van willekeurige mensen die daar met bordjes rondliepen.  
• Ik ben ontelbaar vaak bij de Bogeards geweest (lees: gelogeerd, gelachen, ‘ge-chagrijnt’) mijn soort van tweede huis en ik ben heel blij met ze. Van Jennieke heb ik de fijnste film ooit gekregen: Billy Elliot en voor dit jaar zelfs het dagboekje voor 2008 waar ik heel blij mee ben. Maar die kreeg ik meer van haar pappa, maar zij kwam met het idee, omdat ik dat meerdere malen aan tafel heb gezegd. En nee, ik doe niet sentimenteel.
• Ik ben naar Nijmegen geweest, met de trein, om Fleur op te zoeken.
• Ik heb meer geschreven dan ooit.
• Columns van mij zijn op girlscene geplaatst.
• Ik ben begonnen aan een nieuwe opleiding.
• Ik ben dit jaar gezond 17 jaar geworden.
• Ik ben blijven plakken bij een gezellig jongerenkoor. Of ik kan zingen is een tweede.
• Ik heb nieuwe mensen leren kennen en in het bijzonder mijn fantastische vriend, waar ik nog het meest blij mee ben. Hij komt uit een fijn gezin, waar ik vaak en graag mag komen.
• Ik heb waanzinnig veel cd’s aangeschaft (downloaden? Hoezo?) en ik ben zeker van plan om dat in het jaar 2008 weer te gaan doen, het doet mijn humeur namelijk stijgen naar een dikke 10 plus (net als de zon overigens).
• Ik sliep dit jaar voor het eerst in een nieuw bed, mijn tweede bed waar ik nu een langdurige relatie mee aan ga.

Verder heb ik geen goede voornemens voor het jaar 2008. Ik hoop alleen dat het een heel mooi jaar wordt (maar dat kan haast niet missen, want ik word dit jaar 18! ) en dat ik veel bij de mensen kan zijn waarvan ik houd.