The Grudge 2

Wat een belachelijke film zeg. In tegenstelling tot een andere horror, Gothica (met wel een leuk idee er achter én een fatsoenlijk eind), vond ik dit echt een domme domme film.

Op een doodnormale zaterdag (oke, niet een geheel onbelangrijke zaterdag, want het was de zaterdag dat onze lieve Sint Nicolaas in dit kikkerlandje aan kwam waaien), uit mijn werk, ging ik eens kijken bij de Blokker of daar nog leuke DVD’s in de aanbieding lagen (uiteraard, ik leg geen 20eu neer voor een DVD natuurlijk).

En jawel. Ik heb er drie gekocht. Flashdance, About a Boy and The… GRUDGE 2. Waar deze recensie ook over gaat, gezien de titel. Om mijn lieve vriendje ook eens een plezier te doen, heb ik dus de Grudge 2 meegenomen. Gewoon eens een leuke, spannende, kruip-snel-weg-achter-de-rug-van-je-vriendje-film.

Misschien komt het door het feit dat ik nummer 1 niet heb gezien, dat ik daarom nummer 2 geen biet aan vond, maar dat betwijfel ik een beetje.

Op zich was het idee er achter wel grappig, een behekst huis en iedereen die daar mee in aanraking komt verdwijnt en verdwijnt ook echt. Maar ik zou dan wel willen weten waar ze heen gaan en daar verder op in gaan, dat is ook wat ik mis. Je ziet iemand verdwijnen en de film is afgelopen.

Ik keek mijn vriendje aan met zo’n hoofd van ‘volgende film dan maar?’.

Kijkduin 20 tot en met 24 oktober

Ja, ja, JA, ik weet het… Het is al weer een eeuw geleden dat ik wat heb geschreven, dus dat moet er nu maar eens van komen.

Hoe het gaat? Goed! Ik heb een heerlijke week achter de rug. Samen met mijn schoonfamilie in spé (ja, in spé, we zijn immers nog niet getrouwd al lijkt dat misschien wel zo *gniffelgniffel*) hebben wij een midweek in Kijkduin gezeten, gechilled, geknooid, gekooid, noem maar op. En hoe het was? Ge-wel-dig. Ik heb mij kostelijk vermaakt. We waren met ons achten. Tja, ze hebben bij familie le Coq 4 kids, waarvan 2 een relatie + de ouders. Dus, reken maar uit.

Het was een week chillen, knooien, kooien, zitten (aan het strand en in de gezellige woonkamer), gezellig samen zijn en al die dingen meer. Oh en een week van koken! Jawel! Ieder stel (de zusjes samen) moest één keer een avondmaal voorbereiden.

Ons diner was huilen met de pet op. We begonnen met wat blaadje sla, met een stukje tomaat en een stukje banaan op een bord. Daarna kreeg iedereen een pizzabroodje (een wat!?), een stukje Kabeljauw (je weet wel, dat beest dat in de zee zwemt). Voor de ik-lust-geen-vis-types was er een lekkere doorweekte-in-het-vet-gebrouwde-hamburger en was er een heerlijke schaal vol met sla. IJsbergsla met stukjes banaan, stukjes appel en zelfs wat tomaat (hoe origineel!).

Kijkduin is een gat dat bij Scheveningen ligt. Vlak bij de zee dus. Wij hebben dan ook gewandeld van Kijkduin naar Scheveningen. Je moet het zo zien, ik ben bij een lange-lummel-familie blijven plakken, die allemaal gigantische benen bezitten, dus je kunt wel nagaan dat ik – met mijn kleine lijfje, die in verhouding nog best lange benen heeft – er ietwat moeite mee had om de lieve lange le Coq’jes bij te houden op weg naar Scheveningen. Dus ik was ook kapot toen we dan ook eindelijk bij Scheveningen waren en ik stortte bijna in toen we nog bijna 2 kilometer moesten sjouwen om daadwerkelijk in de stad zelf te komen. Ach, wel weer een goede training voor mij benen dacht ik zo.

Verder hebben wij die week ook nog een rondleiding in de Tweede Kamer gehad, wat ik ont-zet-tend interessant vond. Ook waren er 4 kaartjes om een vragenuurtje in de Tweede Kamer zelf bij te wonen. De jongste stelletjes (oftewel; vriend en ik + broer van vriend + zijn vriendin) gingen de Tweede Kamer binnen om daar een uur te blijven hangen. En boeiend dat ik het vond! Heel grappig om die mensen live te zien ouwehoeren (oke, dat is niet helemaal juist geformuleerd, maar sommige zinnen die uit die monden vlogen kon je wel onder het kopje ‘geouwehoer’ plaatsen).

Ook was het zoals ik zei een chille week. Veel ge-sauna-t (lekker woord ), veel gebubbeld (in een bad, met bubbeltjes in een glaasje bij de hand!), veel gelezen en veel gezellig gedaan. Het huisje was super gezellig. ’s Avonds ging de haard aan. En om maar te zwijgen over alle kaarsjes die aangestoken werden.

Vrijdag ochtend was het de laatste dag. Of eigenlijk, de laatste ochtend. Om 10 uur moesten we het huisje uit. En om half 10 werden er spullen in de auto geladen, waar een paar van die mutsen bij stonden te kijken met een peuk in hun mond. Zij wilden maar al te graag beginnen met schoonmaken. Wat ik ergens ook wel begrijp, als je je bedenkt hoe tering (pardon!) veel huisjes op dat park staan.

Met de bus naar het station en vanaf het station met de trein naar Zwolle. Schommelend in de trein viel ik bijna in slaap. Ik vind dat zo heerlijk. Naar buiten kijken met muziek in de oren en een goed boek in de handen. Voor je het weet, ben je aan het knikkebollen en genieten de mensen naast je nog het meest (zij schenen dat nogal humoristisch te vinden). Aangekomen op het station in Zwolle namen we de bus naar huize le Coq. Het uitpakken kon weer beginnen, de was in de wasmand, de boeken in de boekenkast en daarna heb ik nog heerlijk geslapen om ’s avonds weer hard aan het werk te gaan.

Ja, het was n super gezellige week. Thanks everyone!

Recept van de overheerlijke (mits je het goed doet uiteraard) zelfgemaakte pizzabroodjes:

* We pakken een broodje (doe iets lekkers)…
* …en pakken de ketchup en wezen daar niet te voorzichtig mee.
* We smeren het broodje vol met ketchup (het mag er niet afdruipen).
* Daarna pakken we de oregano (heerlijke kruiden)…
* …en doen hier iets van op onze handen…
* …wat we daarna over de broodjes strooien.
* Daarna snijden we wat plakjes kaas en leggen dat netjes op het broodje neer (niet te veel, anders smelt het niet goed).
* Vervolgens doen wij het gas aan, zetten een pannetje op het gas, doen daar wat olie in (wederom niet te veel gedruip, daar houden wij niet van)…
* …leggen het broodje in het pannetje…
* …En…we doen de deksel er op!
* We zorgen dat het gas op het zachts staat…
* …we pakken een boek…we lezen wat…en we kijken na zo’n dikke 10 minuten weer naar het broodje.
* Als de kaas gesmolten is, is het broodje klaar en is het smullen geblazen!

Tip: zet het gas niet te hard aan, want dan krijg je een verbrande onderkant en een taaie kaas-bovenkant en dat is niet zo lekker.

Hier nog wat foto’s:

Vind je mijn laarzen niet briljant? Ben er zelf dol op. ^^

Wat zei ik ook alweer over al die pizzabroodjes (zie die stapel van 8 ^^)?

TADAAAAA!! Sla met smurrie!

Ons toetje! Twee wilden iets anders, vandaar zes schaaltjes.

YAY! Ik mocht de kaarsjes doen laten branden (geniale zin, niet?).

Zoals ik al zei, er werd gelezen.

Geleerd…

…en uiteraard werd er ook gespeeld!

Om het eten natuurlijk niet te vergeten.

Het was zoals ik al zei, n super fijne en gezellige week.

Dirty Dancing

Ik geloof dat ik een jaartje of twaalf was toen ik de film voor het eerst met een vriendinnetje ging kijken. Ik vond dat de hoes van de – toen nog – videoband nogal een uitdagende uitstraling had (voor zover ik wist wat het woord ‘uitdagend’ inhield) maar het leek me desondanks een leuke film. En ja, ik heb hem nu al zo’n 330 keer bekeken en hij blijft schitterend. Ik kan er niets aan doen, maar ik heb tot nu toe elke keer nog een klein traantje moeten wegpinken.

Een klassieker, dat is het! En wat maakt Diry Dancing dan zo bijzonder? Eigenlijk alles. De muziek – a important thing -, de acteurs, de omgeving, het oude van de jaren 60 (wat de film gelijk tijdloos maakt), het onschuldige en gelijk ook het stoute van Baby. De flodderjurkjes (I love it!) bij de vrouwen en de hoog opgetrokken sokken (sokken in sandalen nota bene!) bij de mannen.

En ja, eerlijk is eerlijk. Johnny Castle (Patrick Swayze) is en blijft een stuk. Hoe hij met zijn prachtige lichaam een baan maakt in de film, is geweldig.

De prachtzin; “I carried a watermelon…” blijft dan ook fantastisch!

Je moet de film écht gezien hebben om te begrijpen wat ik bedoel. Om te weten te komen wat er in het hoofd van Baby omgaat. Het lieve meisje die zoveel voor de wereld wil betekenen, met een vader die altijd trots op haar was, tot op een bepaald moment…

Listen to the music, féél the music!

Billy Elliot

Billy Elliot (Jamie Bell) is een jongentje van elf jaar dat uit een gezin komt met een vader, een bazige broer en een oma. Zijn moeder is overleden.

Het gezin maakt een crisis door, ze hebben niet veel geld om te besteden en ze zitten midden in een mijnstaking. Een belangrijk punt voor mannen is dan ook dat ze hard zijn en blijven. Billy wordt gedwongen om op boksen te gaan en om te blijven boksen. Na een willekeurige boksles komt Billy toevallig in de balletles van mevrouw Wilkinson (gespeeld door Julie Walters) terecht. Hij merkt dat hij zijn gevoel kan uitdrukken door te dansen, iets wat zijn vader en zijn bazige broer niet waarderen. Ballet is een vrouwensport of iets waar watjes aan mee doen, maar zeker niet iets voor échte kerels!

Billy raakt los van zijn gezin, dat zelf ook uit elkaar dreigt te gaan door de stakingen, door het gemis van hun moeder, dochter en vrouw wat ze nooit een plekje hebben kunnen geven en door geld gebrek.

Als Billy’s vader (Gary Lewis) er achter komt dat zijn zoon Billy niet naar boksen gaat, maar naar de balletles van mevrouw Wilkinson, barst de bom. Zijn vader is er als de dood voor (en hij is er eigenlijk ook van overtuigd) dat als Billy naar balletles gaat, hij ook meteen homo wordt. En in zo’n klein mijndorp waar zij wonen is dat not done. Een man hoort een echte man te zijn en geen watje die aan ballet doet.

Door de toevallige balletles wordt Billy gestimuleerd om zijn talent te kunnen ontplooien. Gevangen tussen loyaliteit tegenover zijn familie en zijn danstalent laat Billy zich leiden door mevrouw Wilkinson.

Ik vind het een prachtige film omdat het allemaal zo puur is. Het is absoluut niet gezellig in dat gezin. De pa van Billy en zijn bazige broer willen dat Billy ook in de mijnen gaat werken. De mijnwerkersstaking van 1984 wordt wel gezien als een bepaald moment in de naoorlogse Britse geschiedenis. Het duurde ook erg lang voordat het zeker was dat de staking wel in de film te zien kwam, omdat veel Britten bang waren dat de klap van toen weer opgerakeld zou worden.

Het leuke aan de twee personages is dat ze allebei vastbesloten zijn. De vader van Billy is er zeker van dat hij een harde jongen moet worden en het liefst nog eentje die keihard in de mijnen werkt en aan boksen doet. Terwijl Billy er zeker van is dat hij wil dansen.

Julie Walters speelt de boze en teleurgestelde danslerares mevrouw Wilkinson. Een interessant personage, omdat ze zo echt is. Ze heeft geen masker op. Ze wil dat Billy blijft dansen omdat ze ziet dat hij talent heeft en niet omdat ze van een doodnormale jongen een beroemde danser wil maken, die zíj dansles heeft gegeven.

De film blijft van mij dan ook een lievelingsfilm. Ik heb hem al zo vaak gezien, maar ik blijf hem fantastisch vinden! Mede omdat ik zelf ook veel van klassiek ballet houd, maar ook zeker omdat de film zo puur is, zo echt. En dat maakt hem fantastisch.

Bezeten van mij

Bezeten van mij van Nicci French is naar mijn mening een ontzettend bizar boek. Het begint met een verhaal dat gaat over Alice Loudon. Een jonge vrouw die alles heeft. Een lieve vriend, fijne familie, leuke vrienden om haar heen en een schitterende carrière.

Blijkbaar is dat niet genoeg want op een dag ontmoet ze een vreemdeling. Zonder ook maar een moment van aarzeling geeft ze haar veilige bestaan op voor een hartstochtelijke, ongeremde liefdesrelatie met deze toch wel duistere man.

Een normaal mens zou zo iets niet doen. Het zou niet eens in je hoofd opkomen. Bij Alice wel. Ze raakt steeds meer weg bij haar vertrouwde leefomgeving en nijgt steeds meer naar de leefwereld van deze bizarre man toe. Ze komt steeds meer te weten van deze man. Helaas wordt haar nieuwsgierigheid een obsessie die alles in gevaar brengt; haar relatie, haar welzijn en tot slotte haar leven.

Ik vond het een mooi, maar ook een raar boek. De spanning in het boek is heerlijk, maar ik vond het verhaal niet logisch. Je mag dan wel een succesvolle carrière hebben, maar dan geef je je toch niet over aan de eerste de beste man die je tegen het lijf loopt? Het zal misschien wel gebeuren, maar naar mijn mening heb je dan al een steekje los.

Wat dat betreft vind ik het verhaal niet zo denderend. Maar de spanning die in het hele boek opgevoerd wordt, is heerlijk. Die spanning had ik ook wel nodig om het boek uit te lezen eerlijk gezegd, want zonder die spanning kwam ik waarschijnlijk niet ver.

‘Bezeten van mij tintelt van de bijzondere spanning door de intense beschrijving van een obsessieve liefde.’ – Bekroond met het maximum aantal van vijf sterren in VN’s Detective- & Thrillergids

‘Het is te hopen dat het echtpaar nog lang in harmonie mag leven en schrijven.’ – Trouw

 

 

Tarzan!

Vrijdag 22 februari ben ik met de familie de Haan naar de musical Tarzan geweest en het was in één woord: ge-wel-dig!

Het was écht fantastisch! Ik heb al van veel mensen gehoord dat het een geweldige musical is, maar je kunt je er altijd zo slecht iets bij inbeelden en nu ben ik er zelf heen geweest. En ja, het was super.

We stapten met zijn zevenen rond een uurtje of 15.30 in de auto richting Scheveningen. Met zijn zevenen? Jazeker! Pa & ma de Haan, Marieke, Douwe, Annaleen, Lyanne en ik. Daar in Scheveningen was het zoeken naar Evert de broer van Marieke, Douwe, Annaleen en de vriend van Lyanne. Ik als vriendin van Douwe mocht ook mee. Daar in Scheveningen hebben we eerst nog wat gewandeld bij het strand. En dat was héérlijk met die harde wind.

Daarna gingen we met zijn allen naar een restaurantje om daar een hapje te eten. Marieke, Annaleen en ik wouden graag een kindermenu, maar dat mocht niet omdat wij al boven de twaalf jaar zitten, dan maar een bakje met patatjes.

Na het eten in het gezellige restaurant gingen we nog even naar de Mac (shame!) om daar nog een hamburger en een ijsje weg te werken. Marieke, Annaleen en ik hadden toch niet genoeg aan dat bakje patat dat we in dat restaurant besteld hadden.

Daarna gingen we naar het Fortis Circustheater, om om 20.00 te genieten van de musical. Die ook om netjes om die tijd begon. De musical begon met een harde knal, waar iedereen ontzettend van schrok (lees: veel gegil).

En verder was de musical totaal niet voorspelbaar (het eind natuurlijk wel). Er gebeurden vaak dingen waarvan je niet had verwacht dat ze zouden gebeuren. Juist die onverwachtse dingen maakt de musical zo leuk. Eigenlijk was alles geweldig, het decor (wauw!), de liedjes en de afwisselingen van emoties. Het hele verhaal over Tarzan dat we allemaal kennen is ook gewoon leuk.

Na de musical liepen we vrijwel meteen naar de auto om daar nog lekker na te praten over hoe leuk het wat was. Van praten kwam bij mij niet veel. Vrijsnel viel ik tegen mijn lief aan in slaap. Heerlijk, in slaapvallen van de moeheid, alle indrukken die je opgedaan hebt die dag, met de rustige muziek van Twarres op de achtergrond en het rustige gepraat in de auto. Ik voelde mij weer helemaal een blij en voldaan kindje van zes.

Ik wil jullie allemaal bedanken voor de gezelligheid, warmte, liefde en lol die we met elkaar gehad hebben. Het was een dag die ik zeker niet vergeet.

Alles is liefde

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: wat is Alles is liefde een waar-de-loze film! Ik wou hem heel graag in de bioscoop bekijken omdat ik dacht dat ik hem onwijs leuk zou vinden, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb. Woensdag 27 februari heb ik met een stel vrienden deze film bekeken bij iemand thuis en ik vond er werkelijk niks aan. Misschien komt het doordat ik totaal niet meer in de Sinterklaas-mood ben. Misschien komt het doordat ik Love Actually gezien heb. En Misschien waren mijn verwachtingen ook wel te groot.  

Een kleine samenvatting voor de mensen onder ons die werkelijk totaal geen idee hebben waar ik nou precies over zemel:

In deze film draait alles om de liefde, (wat een verrassing!) in verschillende combinaties. Klaasje (Wendy van Dijk) is gescheiden van Dennis (Peter Paul Muller) nadat hij haar heeft bedrogen met de juf (Chantal Janzen) van hun zoontje.

Dennis wil Klaasje graag terug, maar die kans lijkt erg klein als Klaasje een jonge man (Valerio Zeno) met mooie donkere bruine ogen tegen het lijf loopt. Simone, (Anneke Blok) de beste vriendin van Klaasje is ook al niet zo gelukkig. Zij is getrouwd met Ted (Thomas Acda) maar voelt zich vaak buitengesloten en overbodig. Ze is bang dat hij vreemdgaat met een veel mooiere en jongere madam. Badmeester Victor (Paul de Leeuw) verheugt zich op zijn aanstaande huwelijk met Kees, (Daan Schuurmans) zijn grote liefde. Terwijl 5 december nadert en alle liefdeslijnen bij elkaar komen via de mysterieuze Sinterklaasfiguur Jan (Michiel Romeyn), lijkt alles toch nog goed te komen.

Het was allemaal veel te overdreven (een Sinterklaas die dood gaat, een Sinterklaas die een kind gaat redden) en bovendien veel te voorspelbaar. Films zijn wel vaker voorspelbaar vooral bij dit genre en soms vind ik dat ook echt leuk, maar dit keer vond ik het behoorlijk irritant. Bij alles wist ik al wat er zou komen. En eerlijk gezegd vind ik dit een slap aftreksel van Love Actually, die ik overigens wel heel erg leuk vond.

De acteurs vind ik stuk voor stuk wel weer leuk, dus daar ligt het hem niet aan. Maar het hele verhaal vond ik niks. Al die verhaallijnen die op 5 december ‘toevallig’ bij elkaar kwamen trok mij ook niet. Allemaal veel toevallig. En daarnaast vond ik de humor ook maar matig. Ik heb wel een paar keer moeten grinniken, maar daar bleef het dan ook bij.

Ik houd sowieso niet zo van Nederlandse films en als je dan toch een Nederlandse feel-good movie wil hebben, neem dan Liever verliefd. En kijk anders gewoon nog een keer Love Actually.

Mijn naam is Hannah

Isabella, een zelfstandige jonge vrouw met een goed en geordend leven. Tot ze op een dag een klein meisje in een wandelwagentje voor een winkelcentrum ziet. Na wat gewinkeld te hebben, staat het wandelwagentje met het meisje er nog steeds. Niemand die ook maar een klein beetje aandacht heeft voor het meisje.

In een opwelling neemt Isabella het kindje mee naar huis. Thuis ontdekt ze tot haar grote schrik dat het kind van top tot teen mishandeld is. Ook vindt Isabella een briefje vastgespeld op haar kleren met de woorden: ‘Mijn naam is Hannah. Wie mij vindt mag me houden.’ En ja, dat doet Isabella dan ook, op dat moment nog niet vermoedend welke enorme problemen zij zich met deze beslissing op de hals haalt.

Het is een ontzettend aangrijpend boek. Ontvoering vindt vaak plaats. Helaas horen we tegenwoordig dat soort berichten veel en veel te vaak. Maar een kind dat tot twee keer toe ontvoerd wordt, is iets wat zelden gebeurd. Isabella, die zoveel liefde had voor het kleine magere meisje, heeft haar ontvoerd en ontvoering is strafbaar.

Ik vind het boek waarschijnlijk ook zo mooi omdat het zo echt is. Het is ongelofelijk realistisch geschreven, alsof je Isabella zelf bent. Je weet dat ze fout bezig is, maar je kunt je zo goed inleven in haar doen en laten. Dat maakt het boek zo mooi.

Amélie

Ze is jong, onschuldig, naïef en heeft een heel goed hart. Geboren in het mooie Parijs, door twee krankzinnige ouders groot gebracht. Amélie (Audrey Tautou) groeit op zonder leeftijdsgenootjes. Ze wordt enkel en alleen opgevoed door haar ouders. Haar vader is arts en hij is er 100% zeker van dat Amélie aan een hartziekte zou lijden, daarom – uit voorzorg – moet ze bij andere kinderen uit de buurt blijven. Haar moeder overleed toen Amélie nog een klein meisje was. Ze is om het leven gekomen doordat er een Canadese vrouw van de Notre Dame afgesprongen was en boven op haar viel.

Doordat Amélie zo veel op zichzelf gesteld is, ontwikkelt ze een zeer rijke verbeeldingskracht. Ze werkt – als ze wat ouder is – in een klein café in de wijk Montmartre in Parijs. Ze lijdt een eenvoudig leven, ze vindt het allemaal wel prima zo, maar er is één ding dat ze mist: een grote liefde.

De film Amélie vind ik een onwijs leuke film. Verschillende factoren spelen daarbij een rol, de Franse humor die zich in de film bevindt, vind ik fantastisch! Daarnaast vind ik Amélie zelf ook geweldig. Ze is zo anders dan de gemiddelde jonge twintiger. Ze ziet er artistiekerig uit met haar lompe schoenen, schattige rokjes, kittige vestjes en aparte kapsel.

Het is een film met veel verhaallijnen. Hierdoor word je gedwongen om goed op te letten, anders snap je er niks meer van. En daarnaast is de muziek van Yann Tiersen gewoon fenomenaal. De film Amélie is een film waar je wel of niet van houdt, er is geen tussenweg.

Haagse Hofmode

Meterslange slepen, glinsterende borduursels in goud en zilver, pastelkleurige baljaponnen met kostbaar kant uit de Belle Epoque… Aan de hand van kledingstukken uit de achttiende- tot  twintigste eeuw, ontvouwt zich in de tentoonstelling Haagse Hofmode een indrukwekkend verhaal over de hofcultuur uit (helaas) vervlogen tijden. Het betreft topontwerpen van bekende Haagse en buitenlandse modehuizen, vervaardigd voor de beau monde. Verder toont deze expositie aan dat de Haagse wereld die verleden tijd lijkt, in veel opzichten nog verrassend actueel is. Enkele topstukken uit de garderobe van Pim Fortuyn (1948-2002) illustreren dit.

Door de aanwezigheid van hof, adel, politiek en ambassades, was La Haye mondain en internationaal georiënteerd: men sprak er zelfs een eigen taal, het zogenaamde ‘Hagois’, een opmerkelijke mix tussen Nederlands en Frans. Het wereldse karakter van de stad blijkt uit de bewaard gebleven japonnen van hofdames, dames-du-palais en anderen die in hofkringen verkeerden. Zij droegen deze modieuze ontwerpen tijdens ontvangsten, diners, bals, inhuldigingen en huwelijksplechtigheden, maar ook in geval van rouw. In het uitgaansleven kon men zich weliswaar frivoler kleden dan ‘aan het hof’, maar ook dan beschikte men over Haagse allure.

http://www.gemeentemuseum.nl/index.php?id=035058

Wat ik al in een eerdere recensie geschreven heb: ben je weg van de tijd rond de achttiende eeuw? Denk aan films zoals Pride and Prejudice en Sense and Sensibility dan is het zéker een aanrader om naar deze tentoonstelling te gaan die zich bevindt in het Gemeentemuseum te Den haag. De tentoonstelling is nog tot 2 december geopend.

Je begrijpt, ik als echte fan van deze kledij, kon mijn mond amper dicht houden. Bij de tentoonstelling is ook een rijk geïllustreerde catalogus te koop, getiteld ‘Haagse Hofmode’. Natuurlijk kon ik deze niet laten liggen. 

Je kunt overigens ook - wat erg belangrijk is -  lekker eten in het museum, verder is het heel gemakkelijk om vanaf het treinstation in Den Haag de bus (lijn 24) te pakken, die stopt namelijk – na ongeveer 17 minuten – vrijwel meteen voor het Gemeentehuis. Er hoeft dan dus maar een klein stukje gelopen te worden.