Juist ja…

Music: The Sweets – Little Willy (yay, vrolijk word ik er van!)

Op een doodnormale vrijdag kwam ik met de bus in Hasselt. Aangekomen bij de halte waar ik altijd mijn fiets heb staan, begreep ik iets niet. Ik had mijn fiets daar toch wel echt staan!? Verbluft keek ik om mij heen. Mijn fiets met lelijke paarse fiets tassen kon ik zo snel niet zien.

Mijn ogen gleden van voor naar achteren, van links naar rechts. Maar nee, geen fiets. Fietsen genoeg, maar niet die van mij. Waar was mijn fiets!? Ik liep naar de plek waarvan ik eigenlijk wel voor 100% zeker van was dat hij daar zou moeten staan.

Daar stond ik dan. En wat zag ik? Mijn fiets! Ja! Daar in die hoek waar ik hem altijd heb staan, stond hij! Maar… waarom zag ik hem niet direct? Omdat hij kaal geworden is! Iemand heeft namelijk mijn fiets tassen gejat! En… het stomme is, die knalgele plastic tas lag vlakbij mijn fiets en tot mijn grote verbazing zag ik mijn pen én zelfs mijn gevulde flesje water er ook nog bij in de buurt liggen.

Begrepen deed ik het niet. Was er nou echt iemand zo hopeloos op zoek naar een cadeau? Of misschien iets om zich warm te houden? Of was het gewoon iemand die moeite had met alle boodschappen en die ze nodig in een tas wou gooien? Welke mafketel jat er nou fiets tassen?! Welke flapdrol neemt nou de moeite om die lelijke dingen van mijn fiets te halen!? Kijk, als het nou mooie knal roze fiets tassen waren met stippen of bloemetjes, a la…

Lol met Jennieke

Na een gezellige avond (geloof het of niet ^^) in de soos zou ik - as usual – bij de Bogeards logeren. En ja, met Jennieke ontstaan er altijd domme gesprekken.

01.38u

Ik erg serieus: “Zeg, zou jij op mijn algjes willen passen als mijn ouders in Zweden zitten?”

Jennieke gooit met al haar sarcasme: “Oh jaaaaa! Dat lijkt me eeeeeenig!”

Vanaf dat moment had ik door dat ik de meest domme vraag in mijn leventje had gesteld die o zo serieus bedoeld was!

02.33u

Later die avond:

Ik: “Jeetje, dat Nederland gewonnen heeft hè!?”

Jennieke: “Ja, echt ontzettend cool!”

* stilte *

Ik: “Van wie eigenlijk?”

Jennieke heel serieus: “Van Italië, met 3-0.”

Ik: “Oh? Echt waar? Tegen Italië!?”

Jennieke: “Ja, ja, tof hè?!”

Ik: “Jeetje Jennieke! Ik snap dat het al laat is, maar dat je dààr nog serieus op in gaat, come on!”

Jennieke ietwat lacherig: “Nou dat is toch helemaal niet raar… Ik vind het… mischien… best vanzelfsrprekend dat jij niet wist dat ze tegen Italië hadden gespeeld.”

Goed… ik weet dat ik erg dromerig ben ingesteld, maar come on. Ik wist heus wel tegen wie Nederland gespeeld had en met hoeveel ze gewonnen hadden, ggpfff…

De man met de hamer

Music: Snow Patrol – Hands Open (even mijn niveau laten stijgen met wat goede muziekjes)

Zondag 17 mei ging ik met Fleur en haar moeder de Marikenloop in Nijmegen hardlopen. Dat is een hardloopwedstrijd voor dames (holy shit, zoveel vrouwen bij elkaar had ik nog nooit gezien!). Alléén maar dames. Grote, kleine, dikke, kale, grijze, dunne en weet ik veel wat nog meer voor vrouwtjes.

Je kunt daar met de 5 en de 10 km mee doen. Samen met Fleur en haar moeder deden wij de 5km. Als je het hardlopen een beetje in je hebt en je bent een beginner, dan is het wel een nette tijd als je de 5km in 30 minuten loopt, werd er gezegd.

En ja, dat zei mijn pa ook al. “Zorg dat je hem binnen de 30 minuten doet, want dan ben je goed bezig en begin níet te snel! Begin rustig!” Dat werd er meerdere malen hard in mijn oor geroepen. Voor de wedstrijd begon Patricia – de moeder van Fleur – er ook nog over: “Begin niet te hard hè, want je wordt als het ware opgezogen door de menigte en je gaat dus snel te hard. Vorig jaar kwam ik behoorlijk misselijk over de finish heen omdat ik dus te hard ging.”

Ja, ja, ja. Ik zal rustig beginnen. Met veel vrouwen liepen wij richting het begin. Zodra je over ‘de’ streep heen bent, begint de teller te lopen. Iedereen heeft een chip in haar schoen zitten, zodat je uiteindelijk de juiste tijd krijgt te horen.

Ik begon hartstikke lekker en liep veel vrouwen voorbij. Ik ergerde mij al vrij snel aan vrouwen die vrijwel meteen stopten om op adem te komen. Train dan beter of doe gewoon niet mee, dacht ik. De 3km had ik in ongeveer 15 minuutjes gelopen, wat hartstikke netjes is want dan zou ik 1 km in 5 minuten lopen, waardoor ik dan de 5 km in 25 minuten zou lopen. Maar nee hoor, de man met de hamer kwam achter mij aan. God straft meteen met die rare gedachtes die voorheen in mijn hoofd zweefden. Na die 3km kreeg ik steken in mijn zij. Die ik uiteraard – dôh – negeerde, wat mijn lichaam niet zo heel erg waardeerde.

Die steken werden erger en erger. Het bleef niet bij één steekje, nee, alles deed inmiddels zeer. Van mijn borsten tot aan mijn heupen. Mijn lichaam wou per se dat ik het liet hangen hoe graag ik ook rechtop wou staan, het ging gewoon niet meer. Dames na dames haalde mij in. Ik voelde mij nogal stom, omdat ik mij daarvoor ergerde aan de vrouwen die al stopte, nu stopte ik nota bene zelf! Niemand die dat wist, maar ik vond het zelf nogal een gênant moment. ^^

Ik kwam als een dweil over de finish heen (oke, nu overdrijf ik wel een klein beetje hoor, maar erg fit was ik niet meer) en ik hoopte zo dat het binnen de 30 minuten was. En gelukkig, een tijd van 29.53 had ik gemaakt. Maar wat doe ik de volgende keer beter? LANGZAAM beginnen! Iedereen zei het tegen mij, maar eigenwijs als ik was, begon ik te hard.

Na de Marikenloop ging ik die zondag ook weer naar huis. In de trein van Nijmegen naar Zwolle zat de coupé tjokvol met hardloopdametjes. Van echte sportieve figuren tot aan tokkie personen. Allerlei vrouwen deden er aan mee.

Eén tokkie madame werd gebeld.

Tokkie madame: “Bonjour, wat leuk dat je belt! Hè, wat?! Oh, nee. Ja, hoor! Ja, het viel me niks tegen. Het ging ontzettend goed. Ja, klopt ja, ik deed de 5km. Wat? Nee, niet te zwaar hoor. Wel de laatste kilometertjes hoor, tja, dat is toch altijd zo. De laatste lootjes hè, je kent het wel. Ja. Nee, nee. Och, het geeft wel voldoening moet ik zeggen. Ja, klopt ja.”

Een mevrouw die tegenover mij zat en mij een blik toewerpte alsof ze de tokkie mevrouw wel kon wurgen (als blikken konden doden) zei er op een geven moment wat van.

Mevrouw A: “Mevrouw? MEVROUW! Kunt u IETS minder luid praten? Ik hoor u nog door mijn muziek heen schetteren.”

Naast mij werd er een hele hoop gegrinnikt (ook Marikelopers) en ik kon mijn gelach ook niet meer voor mij houden.

Tokkie madame: “Nou nee!”

Tokkie madame: “Wacht even hoor, er zit hier een mevrouw te zeuren over dat ik te hard praat in deze coupé.”

Mevrouw A ergerde zich nog meer dan voorheen, het is dat er nog net geen stoom uit haar oren kwam.

Tokkie madame: “Wie denkt u eigenlijk dat u bent? Ik ben even aan het bellen. Ik zit nooit in de trein en ik mag best even rustig bellen hoe mijn loop ging! Er staat hier toch niet op de ramen dat wij stil moeten zijn of wel soms?”

Mevrouw A: “Ja, RUSTIG ja! Ik hoor u verdorie door mijn koptelefoon heen schetteren, als een big die geslacht wordt! Nooit van normen en waarden gehoord?”

Tokkie madame: “Pardon!? Nou moet u eens even goed luisteren. Ik ga niet zachter praten omdat er een gepikeerde juf zo nodig muziek wil luisteren. Kom op zeg!”

Tokkie madame: “Ja, daar ben ik weer hoor. Ja, sjonge jonge. Wat een gezeur zeg. Zit hier iemand te klagen over dat ik te veel praat, nou, ik plak er zo nog 10 minuutjes bij aan hoor! Sjonge, jonge. Al dat gezeur. Er staat toch nergens op de ramen dat we niet mogen praten? Nou, ik trek mij er he-le-maal niks van aan…

Mevrouw A: “Vooraaaaal niet doen, nee.”

Tokkie madame: …Nee, inderdaad. Precies. Ja, zo is het maar net! Ja, klopt, rond ZES uur…

Het gezicht van mevrouw A werd van minuut tot minuut roder.

Tokkie madame: …rond zes uur ben ik in Zwolle ja. Nou, dan zie ik je dan. Ja, hartstikke leuk. Tot dan hè! Ja, is goed. Hooooooi!”

Het gegrinnik was naast mij al niet meer te stoppen. Ik kwam met ze in gesprek over hoe de loop ging en over hoe vaak ze al hebben mee gedaan. Grappig hoe je met wild vreemden aan het praten bent alsof je ze al tijden kent. En grappig hoe je mensen aan elkaar ziet ergeren en hoe ze lopen te schetteren tegen elkaar. Treinreizen vind ik sowieso al fijn, lekker dagdromen en muziek luisteren en als er dan ook nog een klein beetje sensatie plaats vindt is het helemaal leuk natuurlijk.

Humpf

Pap: Wat wil je graag hebben?
Ik: Een koek.

*stilte*

Pap: Wat zeg je?
Ik: Koek!

*stilte*

Pap: Ja, ja.. ik versta je wel.

Juuuuist…