Toeval?

Het was gisteren vrijdag, een leuke dag, het begin van het weekend.  Mensen maken plannen of hebben al plannen. Gaan uiteten of gaan zich liever bezatten in een bruincafé of doen het graag allebei. Mensen gaan naar de bioscoop, naar een discoteek of gaan gewoon gezellig met vrienden een film kijken op de ‘thuisbank’. Ik wist niet zo goed wat ik wilde gaan doen, aangezien ik zaterdag om half zes uit mijn bed zou moeten om vervolgens om zes uur te gaan werken.

Het was wel duidelijk dat ik niet naar een verjaardag ging en dat ik ook niet met mijn vriend en vrienden de stad onveilig zou gaan maken. Bij beide gevallen zou het te laat worden want ik wilde rond half tien naar bed.

’s Middags smste ik een vriendin of ze ook zin had als ik langs zou komen. Ze kon niet, ze had een verjaardag. Toen had ik maar besloten om lekker een avondje thuis te zitten, op de bank te hangen met een maskertje op mijn gezicht en een fles cola bij de hand. Ik ging achter msn en diezelfde vriendin die ik ’s middags had gesmst, zei dat ze toch wel kon. Die verjaardag was namelijk een dag later. Leuk! Rond half acht sprong ik op mijn fiets om mij naar hun boerderij te verplaatsen. Daar was het heel gezellig. We hebben vrolijk gekletst, vrolijk gal gespuugt over mensen waarvan wij “tja…” denken en vrolijk gelachen. Het was een gezellige avond.

Rond tien voor negen zei ik dat ik naar huis wilde, voor haar fijn, want ze was nog niet helemaal fit en voor mij fijn want dan zou ik tenminste optijd in mijn nest liggen voor de ochtend die op mij lag te wachten. Ik had gedag gezegd en ik pakte mijn fiets, op naar huis. Even dacht ik aan mijn moeder die het eng vindt als ik alleen fiets, zelfs dat kleine stukje van die boerderij naar de binnenstad vindt ze een beetje griezelig. Waarom? Omdat je genoeg enge verhalen hoort. Nadat ik aan haar dacht, dacht ik direct; “het zou je maar gebeuren zo op een doodnormale vrijdagavond, je ziet niets behalve een enge man die er aan komt lopen”. Met dat ik dat dacht, voelde ik dat er iemand aan kwam. Ik keek naar links en schrok me het apen-lazerus! Daar liep een vent! Die ’shock’ was maar van korte duur, want daarna dacht ik direct; “Huh!? Dat lijkt Peter wel!” Dat moment was ook van korte duur. Vervolgens zei ik namelijk tegen mijzelf; “Hij lijkt niet alleen op Peter, het ís Peter!”

Het is lang geleden dat ik zo vreselijk verbaasd was. Ik vroeg hem wel driehonderd keer wat hij nou daar deed, op die afgelegen weg. Hij liep nota bene van de stad af in plaats dat hij er nou naar toe liep. Hij wilde het uitleggen, maar ik was te verbaasd om er op te reageren, ik vroeg alleen maar wat hij daar – voor het huis van mijn vriendin nota bene – deed.

Nadat ik weer met beide benen op de aarde stond, had hij vertelt dat hij hier een verjaardag had. En via het internet had hij opgezocht waar hij moest zijn. Fijn dat internet! Hij liep alleen wel mooi verkeerd met zijn zwarte jas en een peukie in zijn mond. Hij liep gewoon voor het huis van mijn vriendin! Hoe is het mogelijk!? We besloten om op mijn fiets naar de jarige te fietsen, waarna ik uiteindelijk op de fiets weer naar mijn huis fietste.

Als ik niet zo vroeg hoefde te werken, was ik niet bij mijn vriendin geweest en was Peter veel later bij de jarige aangekomen en als mijn vriendin die verjaardag nou wel had gehad, was ik Peter dus ook niet tegen gekomen.

Een bizarre ontmoeting was het wel ja.

Zomer [...] Of toch nog heel misschien winter?

Op een dood normale donkere en regenachtige maandagmiddag in het nog verse 2009 loop ik beladen met een tas, een dikke jas en een lange shawl koudkleumend door de stad. Ik kom een man op sandalen tegen. Hij draagt een dun blousje, hij heeft een bloemig shawltje om en op zijn neus bungelt een grote zonnebril. In de ene hand houdt hij een plastic tasje van de Action vast en in zijn andere hand een appel. Hij kijt mij vreemd aan en dan ineens twijfel ik even of ik de enige ben die er zo bijloopt in januari met een dikke jas en een lange shawl…

Juist ja…

Music: The Sweets – Little Willy (yay, vrolijk word ik er van!)

Op een doodnormale vrijdag kwam ik met de bus in Hasselt. Aangekomen bij de halte waar ik altijd mijn fiets heb staan, begreep ik iets niet. Ik had mijn fiets daar toch wel echt staan!? Verbluft keek ik om mij heen. Mijn fiets met lelijke paarse fiets tassen kon ik zo snel niet zien.

Mijn ogen gleden van voor naar achteren, van links naar rechts. Maar nee, geen fiets. Fietsen genoeg, maar niet die van mij. Waar was mijn fiets!? Ik liep naar de plek waarvan ik eigenlijk wel voor 100% zeker van was dat hij daar zou moeten staan.

Daar stond ik dan. En wat zag ik? Mijn fiets! Ja! Daar in die hoek waar ik hem altijd heb staan, stond hij! Maar… waarom zag ik hem niet direct? Omdat hij kaal geworden is! Iemand heeft namelijk mijn fiets tassen gejat! En… het stomme is, die knalgele plastic tas lag vlakbij mijn fiets en tot mijn grote verbazing zag ik mijn pen én zelfs mijn gevulde flesje water er ook nog bij in de buurt liggen.

Begrepen deed ik het niet. Was er nou echt iemand zo hopeloos op zoek naar een cadeau? Of misschien iets om zich warm te houden? Of was het gewoon iemand die moeite had met alle boodschappen en die ze nodig in een tas wou gooien? Welke mafketel jat er nou fiets tassen?! Welke flapdrol neemt nou de moeite om die lelijke dingen van mijn fiets te halen!? Kijk, als het nou mooie knal roze fiets tassen waren met stippen of bloemetjes, a la…

Carry You Home..

Trouble is her only friend and he’s back again
makes her body older than it realy is
she says it’s high time she went away
no one’s got much to say in this town
trouble is the only way is down
down down

As strong as you were, tender you go
I’m watching you breathing for the last time
a song for you heart, but when it is quiet
I know what it means and I’ll carry you home
I’ll carry you home

If she had wings she would fly away
and another day God will give her some
trouble is the only way is down
down down

As strong as you were, tender you go
I’m watching you breathing for the last time
a song for you heart, but when it is quiet
I know what it means and I’ll carry you home
I’ll carry you home

And they were all born pretty in New York City tonight
and someone’s little girl was taken from the world tonight
Under the Stars and Stripes

As strong as you were, tender you go
I’m watching you breathing for the last time
a song for you heart, but when it is quiet
I know what it means and I’ll carry you home
I’ll carry you home

 

Telkens wanneer ik dit nummer hoor krijg ik een brok in mijn keel en als ik zelf al niet zo stevig in mijn schoenen sta, hobbelen de tranen met gemak stilletjes over mijn wangen heen. Carry you home van James Blunt, een prachtig en aangrijpend nummer over een meisje die erg ziek is en die zal sterven. Het nummer werd gedraaid op de begrafenis van een oudklasgenootje van mij, waar ik helaas niet bij was. Ik sprak haar niet vaak meer en ik kan ook niet begrijpen dat dat nu ook niet meer kan. Dat ik haar zelfs nooit meer tegen zal komen, althans, niet op deze wereld..

Ella, rust zacht..

Totaal krankzinnig

Music: Amy Macdonald – This is the life

AMSTETTEN – De 73-jarige Oostenrijker Josef Fritzl die zijn dochter 24 jaar heeft opgesloten en verkracht, is eind jaren zestig veroordeeld wegens een zedendelict en zat daarvoor in de gevangenis, aldus de website van The Times dinsdag.
 
Oostenrijkse openbaar aanklagers hebben verklaard hiervan te weten en proberen documenten erover te achterhalen in archieven van de rechtbank.

Oostenrijk vraagt zich af waarom niemand ooit iets heeft vermoed van het drama dat zich in de kelder onder het huis van de familie Fritzl heeft afgespeeld. Josef Fritzl verwekte bij zijn dochter Elisabeth zeven kinderen.

Drie kinderen voedden hij en familieleden op, drie andere kinderen leefden met de moeder in de kelder en een kind is na de geboorte overleden. Het lijkje werd door Fritzl verbrand.

Bron: nu.nl

Het is vast niet heel vreemd dat er – toen ik het verhaal voor het eerst hoorde – een opborrelend gevoel van misselijkheid bij mij naar boven kwam, een gevoel die mij het liefst regelrecht naar het toilet zou willen sturen. En dat gevoel werd nog sterker toen ik de foto van deze man zag. Zoals mijn vader al zei; “Tja, onze lieve Heer heeft rare kostgangers op deze aarde rondlopen.” En inderdaad…

Gatverredarrie, het zou je buurman maar zijn! Soms vraag ik me echt af waar het heen moet met deze – af en toe – rááre wereld.