De ellende die voortkomt uit de zomer- en wintertijd

Music: geen, zit namelijk in het OLC van Landstede en ik heb mijn oordopjes niet bij me, jammer maar helaas.

Zaterdag 28 maart op zondag 29 maart was het dan zo ver. Eén heel uur minder slapen, ai ai ai! Dit alles ging gepaard zonder wat voor vorm van problemen dan ook. Mijn horloge ging een uurtje vooruit en mijn mobiel ging gezellig mee. Tot grote verbazing moest ik hem daar een handje mee helpen, mijn pc kon het namelijk prima zelf!

Maandag 30 maart lag het toch iets gevoeliger.  Mijn vriend en ik hadden netjes de wekker gezet. We zouden de bus van 07.30 nemen aangezien hij om 08.20 de trein moest hebben en ik daarentegen moest pas om 09.20 op school zijn, maar besloot toch om gezellig met hem mee te gaan, ik zou dan toch wakker worden.

Zijn wekker stond om kwart voor zeven – dan hadden we nog een kwartiertje speling om er vervolgens snel uit te springen – en die van mij stond om iets voor half zeven, zodat ik al even wakker was. Met succes, want ik wás wakker! Maar dat duurde helaas niet lang, ik viel weer in slaap en hij ook. Maar, niet getreurd! Om kwart voor zeven ging de wekker weer op nieuw. Hij ging nog geen twee keer af of ik sloeg het vervelende ding weer uit en zei dat hij er eigenlijk uit moest gaan. Hij zei iets onverstaanbaars en daarna viel ik weer in slaap.

Om kwart voor acht werd ik gestrest wakker gemaakt met de mededeling dat het dus al kwart voor acht was. Mijn grote stationsklok was nog niet een uurtje vooruit gezet, waardoor hij dus dacht dat het nog heel vroeg was. Toen hij op de klok keek was het namelijk kwart voor zeven, maar het was toen dus al kwart voor acht.

We besloten om maar de bus van half 9 te nemen. De bus die vlak bij mijn huis stopt, dezelfde bus die we in eerste instantie om half 8 zouden nemen maar wat dus een uur later werd. We liepen naar de halte toe, mooi op schema. Tot dat we de bus aan zagen komen rijden. Inhalen? Tevergeefs… We misten hem. Ai.. Maar, er was nog hoop! We konden namelijk de bus van kwart voor 9 nog pakken, maar daar moesten we dan wel naar toe lopen. Met een net tempo liepen we naar de andere kant toe om de bus om kwart voor te pakken, maar helaas. Ook die reed net voor onze neus weg. Teleurgesteld ploften we op het bankje. Over een kwartier kwam er nog een bus, dus besloten we om die maar te nemen. Maar dan zou mijn vriend niet op tijd zijn op het station om vervolgens de trein te pakken. Zijn trein vertrok namelijk 20 over 9 en rond die tijd kwam de bus waar wij in zaten op het station aan.

Spijtig… we besloten om een grote kop koffie te halen (die hadden wij wel nodig na ál die teleurstellingen (als dit alles is wat op ons pad komt, dan hebben we een heel makkelijk en fijn leven)) om die in alle rust heerlijk op te drinken in het zonnetje op het perron, want ik was toch al te laat om op school te komen dus hoefde ik mij ook niet te haasten (ik was te laat, maar als je het zo bekijkt, dan was ik te vroeg om om kwart voor elf de les binnen te stromen). Als je één minuut te laat op school komt, mag je pas kwart voor elf de les weer in, een fijne regel als je zelf les hebt want het is ontzettend irritant als er om de vijf minuten iemand binnen komt die te laat is.

De trein kwam er aan en na een afscheidskus (of drie…) sprong hij de trein in en liep ik vrolijk naar de bus waar ik in moest om mij naar school te verplaatsen. Een vrolijke conducteur vroeg nog of ik een fijne reis had gehad waarop ik antwoordde dat ik niet uit de trein kwam, maar dat ik mijn vriendje naar de trein toe had gebracht. Hij beloofde dat hij mijn vriendje veilig in Leeuwarden zou brengen. Wat een geruststelling maar weer!

Op school kwam ik om kwart over tien aan, hartstikke op tijd, ik had nog een dik halfuur de tijd en ging bij mijn klasgenoten in de aula zitten die ook te laat waren. Zij waren iets minder vrolijk want zij waren maar één minuut te laat. Het was praktisch 20 over negen toen zij de les binnen kwamen, maar de docent zag het als ‘te laat’.

Gelukkig heb ik een hele leuke ochtend gehad met nog een zinnige theorieles! Nu ben ik aan het wachten op school voordat ik het gesprek in kan gaan samen met mijn twee docentes en mijn ouders. Ik wacht rustig af!

Ja, ja, JA! Het zonnetje schijnt! O, o, OOO! Wat is dat toch heerlijk hè?! Ben jij ook zo’n heb-de-zon-nodig-want-dat-doet-mijn-humeur-stijgen-naar-een-dikke-vette-tien-plus-type?! Ik wel! Absoluut (goede vrienden, familie, kennisen en weet-ik-het-wat-en-wie-nog-meer zullen heftig ‘JA’ knikken)! Groot geluk voor mijn vriend en mijn ouders (de drie personen waar ik het meest tegen aan kat, sorry schatten, jullie zijn nou eenmaal het meest ‘eigen’, zie het als een compliment) want ik ben in een TOP humeur!

School gaat momenteel erg fijn. Ik ben hard aan het trainen om er iets moois van te maken. Ga in juni namelijk praktijk examens afleggen, iets wat heel pittig is. Pittiger dan dat jij denkt (tenzij je de opleiding ook gedaan hebt). Dan heb ik in juni ook nog een voorstelling. Ja, klassiek ballet. Erg leuk, maar DOOD eng. Ik moet er niet te veel over na denken want als ik dat doe, komt het niet meer goed. Dan kan ik die hele voorstelling wel op mijn buik schrijven, omdat er dan toch niets zinnigs uit komt (laten we het woord ‘mooi’ maar even achterwegen laten).

Vanavond heb ik weer een lesje achter de rug. Motiveert mij direct om van alles te doen. Ik zou het liefst nu gaan hardlopen (oké, dat is niet he-le-maal waar want ik heb mijn rechterbeen een beetje verrekt), leuke verhalen gaan schrijven of een eind gaan fietsen. Maar het klokje tikt ook door en morgen heb ik stage, iets waarbij ik fit en fleurig wel zijn, dus deze madame gaat ook zo haar bedje op zoeken (waar ze nu al meer dan 18 jaar een langdurige relatie mee heeft, ai!). Maar goed, een klein berichtje vond  ik wel gepast. Ik heb al zo lang niets meer geplaatst dat het er nu wel van moest komen.

In ieder geval, waar was ik gebleven? Ohja, school. Nou, dat loopt dus lekker. Lange dagen, lamme benen maar daar is het dan ook wel mee gedaan, verder is het dus leuk! Mijn weken vliegen echt om – iets waar ik wel een beetje moeite mee heb, maar wat mij dan wel weer snel naar het weekend toe brengt.

Daarnaast heb ik dit weekend een bijzonder leuk weekend voor de boeg (en dan valt het zo meteen toch een potje tegen, hah!). Vrijdag gewoon bezig voor school (voornamelijk knippen), zaterdag hoef ik niet te werken, wel op een rommelmarkt staan. Centjes voor Evert & Lyanne kweken (anders komen ze niet rond met hun elftal aan kids… of ligt het toch anders? ), ’s avonds uit eten en zondag? Tja, de zondag op zich is al een feest. Dus, een leuk weekend dacht ik zo.

Voor de rest: heb ik een PRACHTIGE tondeuse bestelt. Een rib uit mijn lijf, maar vooruit. Doe eens gek. Je moet toch wat om de economie op gang te houden, niet waar? Die 80 eurie die ik nu armer ben – en die nu in de economie bungelt – doet het hem natuurlijk ook echt hè! Dat begrijp je wel.

Oh! En over ballet hè, dat had ik vanavond dus. En het was toch leuk! Het laatste kwartiertje moesten wij oefeningen doen die niet kloppen. Die niet ‘een beetje niet kloppen‘, maar die echt van geen KANT kloppen (het is toch ‘van geen kant‘ en ‘voor geen meter‘?). Inspiratie voor de juf. Kon ze namelijk een beetje kijken wat leuk is voor de dans die we dus in juni gaan uitvoeren… Het moet niet zo zijn dat de mensen in de zaal denken (die er een inimini-beetje verstand van hebben) dat ‘de oefening niet helemaal klopt’ en dat wij dus maar ‘wat meer hadden moeten oefenen’… Nee, nee, nee! Het moet zo zijn dat ze denken: ‘Huh! Wat ontzettend origineel zeg! Zo heb ik nog nooit een klassieke dans gezien!’ Kijk, dat klinkt al een stuk leuker, al zeg ik het zelf.

Enfin, genoeg geouwehoer, getreuzel en geleuter… ik brei er een eind aan. Ik hoop dat het fijn las (ik kan het mij niet voorstellen want het is weer een heerlijk van-de-hak-op-de-tak-bericht-zonder-zinnige-informatie-waar-ik-de-hele-tijd-al-op-wacht), wat jou weer motiveert om zo nu en dan (dat gaat je tegenvallen!) op mijn site te kijken om even te lezen wat ik (wederom: ‘zo nu en dan’) neer kalk en om dan heel, heel, HEEL misschien een berichtje achter te laten.

Aniewie, tot later! Adios!

Koopjesjacht!

Wie kent het niet? Koopjesjacht! Jawel… Op jacht naar het aller aller aller goedkoopste wat er tussen de rekken hangt. En denken dat je goedkoop uit bent als je uiteindelijk om half zeven ’s avonds (na de lange middag) lekker onder de douche staat. Natuurlijk ben je goedkoop uit in deze tijd van het jaar, (als je tenminste koopt wat in de uitverkoop is) maar meestal kom je met meer thuis dan eigenlijk nodig is.

Je wordt overspoeld met aanbiedingen als ‘2e paar voor de helft van de prijs’ of ‘goedkoopste 2e artikel voor slechts één euro!’. Iedereen kent ze wel en het werkt ook nog eens!

Zo heb ik vandaag – samen met een vriendin – Zwolle leeg gekocht. Ik had niets specifiek nodig. Het was meer dat ik zin had om te winkelen dan dat het dus nodig was. Ik was nog wel van plan om deze winter mooie leren laarzen te kopen. Ik heb namelijk erg smalle voeten en kan slecht slagen met laarzen en i.v.m mijn werk is het wel erg prettig dat ik een goede stevige laars heb. Bovendien moeten bij mijn huidige laarzen nodig de zolen vervangen worden dus zou het erg prettig zijn dat ik ook fatsoenlijke laarzen zou kunnen vinden. Daar ging ik overigens absoluut niet van uit, want wat ik al zei, ik heb een erg smalle voet en ben vaak erg lang bezig om een goede laars te vinden.

Toch gingen we even de Invito binnen. En daar zag ik toch mooie laarzen! Ze waren bruin en ik hoopte er eigenlijk op dat ze er ook in het zwart of grijs zouden zijn omdat ik al bruine laarzen heb. Ik keek naar de maat. Helaas… een 37 en daar kom ik niet in. Ik keek verder en… waarempel! Grijze laarzen! Precies dezelfde als die bruine, maar dan dus grijs. En – ook geen overbodige luxe – er zit ook nog eens een rits in! Ideaal, want zo kan ik ze mooi strak trekken. Ik paste ze en ja, ze zaten perfect! Dus, die heb ik mooi gekocht. Ik vroeg aan de verkoopster of ik ze hier ook kon laten staan omdat we nog lang niet klaar waren met winkelen en dat kon. Vrolijk en (met) zonder laarzen gingen we de deur uit!

Daarna zijn wij nog naar verschillende winkels geweest. Waaronder de Vero Moda waar ik een onwijs schattig en o zo tuttig blousje/jurkje gekocht heb. Zwart met paarse en gele bloemetjes en dat zegt al genoeg denk ik zo. Daarnaast gold daar de actie ‘het goedkoopste 2e artikel voor één euro’ waardoor ik ook maar een leuke armband gekocht heb. En bij de H&M heb ik nog een heel schattig zwart shirtje gekocht. Eén die ik mooi over een ander shirtje heen kan doen, leuk voor gewoon en leuk voor chique.

Tot slot heb ik ook nog eens ge-wel-dige pumps gekocht. Grijs met paars, super leuk! Past perfect bij mijn nieuwe jurkje/blousje en bij alle kleren die ik nog in mijn kast heb hangen. Tussendoor hadden we ook nog even een cappu genuttigd met een bord frieten. Je kunt het geen fatsoenlijke combinatie noemen, maar het was wel erg lekker.

Op de terugweg gingen we nog even langs de Invito om mijn laarzen te halen. En om het feestje nog even leuk af te sluiten; op weg naar de bus kwamen we moeders + zus tegen die ons mee namen naar het schilderachtige Hasselt. Droog en warm zaten we in de auto. Oldskool naar de radio te luisteren en even later was ik thuis, dolgelukkig met mijn nieuwe spullen.

Twintig december twee-duizend-en-acht

Een jaar verkering.

Jawel. En dan na een tijdje heb je een jaar verkering. Ik weet het nog zo goed. 20 december op het station werd onze officiële datum. En nu zitten we er al weer overheen! Want het is inmiddels – om precies te zijn – tweede kerstdag en zit ik dus weer bij mijn vriendje thuis.

20 december tweeduizendenacht.

Het was een heerlijke dag. Ik ging naar Zwolle, hij was er al. Het was een dagje waarbij we deden waar we zin in hadden. Cafeetje hier, cafeetje daar en tussendoor nog eens even een  hap eten bij een ongelofelijk schattig bruin restaurantje.

Een hap gegeten bij een pizzeria, daarna nog naar het drankstation De Beurs. Ontzettend gezellig. Je hebt daar namelijk een buiten deel (ook wel het ‘terras’  genoemd), een binnen deel en een écht binnen deel. Waarbij het binnen deel zo gemaakt is, dat het lijkt alsof je buiten zit. Maar aangezien we midden in de winter zitten was het daar wel lekker verwarmd met hier en daar een hoge verwarming wat mij doet denken aan de nostalgische verwarmingen aan het plafond in de kerk waarin ik gedoopt ben en (een niet heel onbelangrijk feit) waarbij je aan één kant verwarmd wordt. Het is maar hoe je zit. Het is óf je linkerkant óf je rechterkant.

Anyway, we zaten daar dus heerlijk in De Beurs, daarvoor hadden we dus al een heerlijke hap gegeten bij de pizzeria. Dat we naar De Beurs waren gegaan, was stom toevallig. We hadden gewoon geen zin om bij de pizzeria een kop koffie te drinken, we deden dat liever ergens anders, even een onderbreking zeg maar… En tja, De Beurs oogt gewoon heel gezellig.

Daar aangekomen kwam er gelijk al een vlotte meid die vroeg wat we wilden drinken. Voor mijn lief een espresso en voor mij een cappuccino, waarbij we twee ontzettende lieve borrelglaasjes kregen met een flinke dot slagroom! Gezien het feit onze ringen er nog niet waren vond ik het wel erg leuk om iets te hebben wat mij aan deze dag deed denken. Tegen mijn lief zei ik dat ik ze wel erg graag wilde hebben en of ik ze maar in mijn tas zou moeten doen. Ik bedoel, niemand die het zou opmerken, toch? Mijn vriend keek mij raar aan en zei dat je zoiets moest vragen, waarop ik weer zei dat ik daar toch écht te schijterig voor ben. Ik ging naar het toilet en nadat ik klaar was, ging hij. In de tussentijd had hij gevraagd aan de dames achter de bar of hij de borrelglaasjes mee mocht nemen. Hij had het verhaal uitgelegd dat we vandaag precies een jaar verkering hadden en dat onze ringen nog niet binnen gekomen waren. Ze keken elkaar vreemd aan en keken uiteindelijk naar de knappe zwarte en o zo lange leidinggevende Sjaak. Hij gaf zijn goedkeuring en de vragende verliefde lange jongen mocht de borrelglaasjes meenemen om daarna zijn vriendin te verrassen.

Douwe verrast haar vriendin hier al! Want hij geeft even aan dat ze echt een super vriendin is en dat hij blij is dat het zo’n serieuze relatie is! Carolien; ik houd van je!!! echt super veel blijf bij me tot dat je oud en verlept bent.

Bernadette

Een meisje dat altijd lacht en vrolijk is.

Iemand waarbij ik in de kerk zit. Samen met haar naar kattebak ging (ruim 300 jaar geleden) en samen met haar bij kerkdiensten moest helpen. Iemand waarmee ik samen naar een koor toe ging. Een koor waar ik zelf snel weer van af ging. Waarna zij ook vertrok (niet om mij hoor, maar omdat zij het ook te druk had).

Ze ging werken in de C1000 op de broodafdeling. Ik wou ook een baantje en door haar kwam ik ook bij die C1000 terecht. Je gelooft het of niet, maar ook op de broodafdeling. We waren weer herenigt!

Maar nu, vorige week was haar laatste werkdag. We hebben helaas niet samen gewerkt, want ik moest om zeven uur ’s ochtends beginnen en ik moest doorwerken tot één uur. En zij moest helaas pas beginnen om één uur.

Iets wat ik heel erg jammer vind, want op de vroege ochtend hadden we altijd de grootste lol. Vaak ging op zaterdag rond tien voor half zeven (’s ochtends, dat wel natuurlijk…) mijn mobiel af. Een teken dat ze voor de deur stond te wachten. Samen fietsten we zo’n 8km naar ons werk. En wat hadden we een lol! Soms waren we zo melig, dat we niet meer uit onze woorden kwamen en het idee hadden alsof we een tikkeltje teut waren.

Met een beetje geluk konden we samen pauze houden en kochten we van alles om de pauze goed door te komen en met succes.

Leukerd, ik wil je bedanken voor de leuke dagen samen en wie weet komen we ooit samen nog eens ergens aan de bak en hebben we weer net zo veel lol als voorheen (dat gaat onze baas in spé niet leuk vinden, beter dat we eigen baas worden ^^).

Een vrolijke flapdrol die niet vies is van een drankje (of twee)…

Bernadette, je bent mn lieve maatie! ^^

Kijkduin 20 tot en met 24 oktober

Ja, ja, JA, ik weet het… Het is al weer een eeuw geleden dat ik wat heb geschreven, dus dat moet er nu maar eens van komen.

Hoe het gaat? Goed! Ik heb een heerlijke week achter de rug. Samen met mijn schoonfamilie in spé (ja, in spé, we zijn immers nog niet getrouwd al lijkt dat misschien wel zo *gniffelgniffel*) hebben wij een midweek in Kijkduin gezeten, gechilled, geknooid, gekooid, noem maar op. En hoe het was? Ge-wel-dig. Ik heb mij kostelijk vermaakt. We waren met ons achten. Tja, ze hebben bij familie le Coq 4 kids, waarvan 2 een relatie + de ouders. Dus, reken maar uit.

Het was een week chillen, knooien, kooien, zitten (aan het strand en in de gezellige woonkamer), gezellig samen zijn en al die dingen meer. Oh en een week van koken! Jawel! Ieder stel (de zusjes samen) moest één keer een avondmaal voorbereiden.

Ons diner was huilen met de pet op. We begonnen met wat blaadje sla, met een stukje tomaat en een stukje banaan op een bord. Daarna kreeg iedereen een pizzabroodje (een wat!?), een stukje Kabeljauw (je weet wel, dat beest dat in de zee zwemt). Voor de ik-lust-geen-vis-types was er een lekkere doorweekte-in-het-vet-gebrouwde-hamburger en was er een heerlijke schaal vol met sla. IJsbergsla met stukjes banaan, stukjes appel en zelfs wat tomaat (hoe origineel!).

Kijkduin is een gat dat bij Scheveningen ligt. Vlak bij de zee dus. Wij hebben dan ook gewandeld van Kijkduin naar Scheveningen. Je moet het zo zien, ik ben bij een lange-lummel-familie blijven plakken, die allemaal gigantische benen bezitten, dus je kunt wel nagaan dat ik – met mijn kleine lijfje, die in verhouding nog best lange benen heeft – er ietwat moeite mee had om de lieve lange le Coq’jes bij te houden op weg naar Scheveningen. Dus ik was ook kapot toen we dan ook eindelijk bij Scheveningen waren en ik stortte bijna in toen we nog bijna 2 kilometer moesten sjouwen om daadwerkelijk in de stad zelf te komen. Ach, wel weer een goede training voor mij benen dacht ik zo.

Verder hebben wij die week ook nog een rondleiding in de Tweede Kamer gehad, wat ik ont-zet-tend interessant vond. Ook waren er 4 kaartjes om een vragenuurtje in de Tweede Kamer zelf bij te wonen. De jongste stelletjes (oftewel; vriend en ik + broer van vriend + zijn vriendin) gingen de Tweede Kamer binnen om daar een uur te blijven hangen. En boeiend dat ik het vond! Heel grappig om die mensen live te zien ouwehoeren (oke, dat is niet helemaal juist geformuleerd, maar sommige zinnen die uit die monden vlogen kon je wel onder het kopje ‘geouwehoer’ plaatsen).

Ook was het zoals ik zei een chille week. Veel ge-sauna-t (lekker woord ), veel gebubbeld (in een bad, met bubbeltjes in een glaasje bij de hand!), veel gelezen en veel gezellig gedaan. Het huisje was super gezellig. ’s Avonds ging de haard aan. En om maar te zwijgen over alle kaarsjes die aangestoken werden.

Vrijdag ochtend was het de laatste dag. Of eigenlijk, de laatste ochtend. Om 10 uur moesten we het huisje uit. En om half 10 werden er spullen in de auto geladen, waar een paar van die mutsen bij stonden te kijken met een peuk in hun mond. Zij wilden maar al te graag beginnen met schoonmaken. Wat ik ergens ook wel begrijp, als je je bedenkt hoe tering (pardon!) veel huisjes op dat park staan.

Met de bus naar het station en vanaf het station met de trein naar Zwolle. Schommelend in de trein viel ik bijna in slaap. Ik vind dat zo heerlijk. Naar buiten kijken met muziek in de oren en een goed boek in de handen. Voor je het weet, ben je aan het knikkebollen en genieten de mensen naast je nog het meest (zij schenen dat nogal humoristisch te vinden). Aangekomen op het station in Zwolle namen we de bus naar huize le Coq. Het uitpakken kon weer beginnen, de was in de wasmand, de boeken in de boekenkast en daarna heb ik nog heerlijk geslapen om ’s avonds weer hard aan het werk te gaan.

Ja, het was n super gezellige week. Thanks everyone!

Recept van de overheerlijke (mits je het goed doet uiteraard) zelfgemaakte pizzabroodjes:

* We pakken een broodje (doe iets lekkers)…
* …en pakken de ketchup en wezen daar niet te voorzichtig mee.
* We smeren het broodje vol met ketchup (het mag er niet afdruipen).
* Daarna pakken we de oregano (heerlijke kruiden)…
* …en doen hier iets van op onze handen…
* …wat we daarna over de broodjes strooien.
* Daarna snijden we wat plakjes kaas en leggen dat netjes op het broodje neer (niet te veel, anders smelt het niet goed).
* Vervolgens doen wij het gas aan, zetten een pannetje op het gas, doen daar wat olie in (wederom niet te veel gedruip, daar houden wij niet van)…
* …leggen het broodje in het pannetje…
* …En…we doen de deksel er op!
* We zorgen dat het gas op het zachts staat…
* …we pakken een boek…we lezen wat…en we kijken na zo’n dikke 10 minuten weer naar het broodje.
* Als de kaas gesmolten is, is het broodje klaar en is het smullen geblazen!

Tip: zet het gas niet te hard aan, want dan krijg je een verbrande onderkant en een taaie kaas-bovenkant en dat is niet zo lekker.

Hier nog wat foto’s:

Vind je mijn laarzen niet briljant? Ben er zelf dol op. ^^

Wat zei ik ook alweer over al die pizzabroodjes (zie die stapel van 8 ^^)?

TADAAAAA!! Sla met smurrie!

Ons toetje! Twee wilden iets anders, vandaar zes schaaltjes.

YAY! Ik mocht de kaarsjes doen laten branden (geniale zin, niet?).

Zoals ik al zei, er werd gelezen.

Geleerd…

…en uiteraard werd er ook gespeeld!

Om het eten natuurlijk niet te vergeten.

Het was zoals ik al zei, n super fijne en gezellige week.

Volwassen? Hoezo?

Music: Cliff Richard – Living Doll

Zo nu en dan heb je zin om weer even naar iets mafs te kijken. Mijn vriend kwam op het geniale idee om het nummer maar weer eens te beluisteren en ja, ik word er spontaan vrolijk van en omdat ik wil dat jullie er ook spontaan vrolijk van worden, heb ik aan mijn vriend gevraagd of hij hem er even op wou zetten, want dat heb ik – wat de trouwe lezers goed weten – nooit eerder gedaan.

Waarom ik schrijf, is omdat ik nog een verslag zou geven van mijn verjaardag, want mevrouw is een aantal dagen geleden achttien jaar geworden. Het getal van zelfstandigheid (maar wel bij mamlief komen zeuren als het weer niet gaat zoals je wilt).

Maandag 8 september was ik jarig en op de dag zelf was ik ietwat grieperig. Ik ben dan ook ziek naar huis gegaan. Ik heb een tijd geslapen en ’s avonds kwam er familie en wat vrienden die zaterdag (wanneer ik mijn verjaardag voor hen houd) allemaal niet konden, want zaterdag houd ik mijn verjaardag voor mijn vrienden.

En ja, wat heb ik dan gekregen? Ik heb van een vriendengroepje uit een klein dorpje vlakbij mijn stad (lees: een stad, dat de naam ’stad’ gekregen heeft door zijn stadsrechten en niet omdat het zo’n groot oppervlakte heeft ) een fles champagne (heuhj!), een bos bloemen (die maken mij zo vrolijk!), een super leuke kaart en geld gekregen. Van mijn ouders een prachtige zilveren ring met een ovale zwarte steen, met een ruitje er in gegraveerd (is het nog te volgen?). Die ik overigens gelijk de volgende dag naar de juwelier had gebracht, want hij moet een halve maat kleiner zijn. Dan heb ik nog een cadeaubon van de DA gekregen (altijd fijn!), een aantal kaartjes (twee hele leuke van twee lieve vriendinnetjes!), 4 LP’s. En weetje welke?! Toto! John Lennon en twee (twee!) van de Bee Gees! Twee van mijn vriend en twee van een andere vriend. En van hem heb ik ook nog een super leuke cd gekregen die hij zelf in elkaar gezet heeft. Zoals je ziet begin ik mijn bericht vaak met een nummer die ik op dat moment luister. Zo heeft hij al mijn pagina’s doorzocht en alle nummers genoteerd die ik ooit opgeschreven heb. Daar heeft hij een cd van gemaakt. Genaamd ‘The Best of Carolienschrijft’. De voorkant voorzien van een mooie afbeelding waarbij het schrijven naar voren komt en op de achterkant een foto van mijzelf die hij lichter gemaakt heeft, zodat alle nummers goed te lezen zijn. Zo super lief! En daarnaast heb ik van Douwe nog een uitbreidingspakket gekregen voor mijn website. Dus, jullie mogen verwachten dat er binnenkort het één en ander veranderd wordt. Met dat uitbreidingspakket kan ik namelijk álles veranderen wat ik maar wil. Aldus Douwe.

Volgens mij heb ik nu alles zo’n beetje opgesomd. Ik ben dus behoorlijk verwend en dat vond ik helemaal niet erg. Nu zaterdag nog voor de vrienden en dan is het over met de pret en mag ik weer een paar jaar wachten voordat het weer bijzonder wordt. Want ja, eerlijk is eerlijk, maar dat is toch echt wanneer je eenentwintig wordt, toch?

Oh, voor de gene die het héél graag willen weten; ik begin nog niet met lessen. Daar wacht ik nog even mee. Het lijkt me grandioos hoor, maar toch, ik wil eerst mijn examens gedaan hebben. Misschien verstandig, misschien niet.

Wat ik nog wou zeggen; super leuk dat jullie de tijd nemen om reacties te plaatsen dat waardeer ik echt. En voor de gene die maandag zo lief voor mij zijn geweest, een kaartje gestuurd hebben, gebeld hebben of iets anders leuks gedaan hebben; thanks! Thanks a lot.

Hier nog de afbeeldingen van de voor- en achterkant van de geniale cd van Peter.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Is ie niet leuk?

Dirty Dancing

Ik geloof dat ik een jaartje of twaalf was toen ik de film voor het eerst met een vriendinnetje ging kijken. Ik vond dat de hoes van de – toen nog – videoband nogal een uitdagende uitstraling had (voor zover ik wist wat het woord ‘uitdagend’ inhield) maar het leek me desondanks een leuke film. En ja, ik heb hem nu al zo’n 330 keer bekeken en hij blijft schitterend. Ik kan er niets aan doen, maar ik heb tot nu toe elke keer nog een klein traantje moeten wegpinken.

Een klassieker, dat is het! En wat maakt Diry Dancing dan zo bijzonder? Eigenlijk alles. De muziek – a important thing -, de acteurs, de omgeving, het oude van de jaren 60 (wat de film gelijk tijdloos maakt), het onschuldige en gelijk ook het stoute van Baby. De flodderjurkjes (I love it!) bij de vrouwen en de hoog opgetrokken sokken (sokken in sandalen nota bene!) bij de mannen.

En ja, eerlijk is eerlijk. Johnny Castle (Patrick Swayze) is en blijft een stuk. Hoe hij met zijn prachtige lichaam een baan maakt in de film, is geweldig.

De prachtzin; “I carried a watermelon…” blijft dan ook fantastisch!

Je moet de film écht gezien hebben om te begrijpen wat ik bedoel. Om te weten te komen wat er in het hoofd van Baby omgaat. Het lieve meisje die zoveel voor de wereld wil betekenen, met een vader die altijd trots op haar was, tot op een bepaald moment…

Listen to the music, féél the music!

Voor Peter en al die anderen die er over zeuren ^^

Op vakantie in Italië had ik mijn laptop mee om nog het een en ander te schrijven.

Maandag 14 juli:

We zitten in onze auto, op weg naar ons vakantiehuisje. We rijden dicht bij de zee en het is ontzettend druk. Overal zien we auto’s met krassen en deuken, wat onze pap ietwat nerveus maakt, want ja… hij ziet liever geen kras (om maar te zwijgen over een deuk!) op zijn dure en o-zo geliefde BMW.

Het zou fijn zijn als er een plek bestond aan zee waar geen auto’s mogen komen en het liefst ook geen scooters, want, ik bedoel, het is sowieso al eng druk en ald at vervoer op 4 of 2 wielen maakt het er niet veel beter op.

De vraag was er uit voordat ik er erg in had, waarop mijn moeder optimistisch reageerde: ‘Ja hoor, op Vlieland!’

……

Zaterdag 26 juli

Het is zaterdag 26 juli en we zitten aan het zwembad. De dag dat er nieuwe mensen komen en de dag dat er mensen vertrekken. Ik hoor mijn vader praten met een nieuw aangekomen meneer.

Mr. X: “Is dat je dochter?” (kijkend mijn kant op)

Pa: “Ja, dat is onze jongste dochter.”

Mr. X: “Hmm hmm.. enne.. is dat haar vriend?” (kijkend naar de jongen die naast mij zat)

Pa: “Nee, dat is een zoon van die mevrouw die daar zit (kijkend naar een blonde dame die op een luie stoel een boek ligt te lezen). Zij zitten hier ook een week, maar hij vertrekt zondag al en zijn ouders blijven nog een weekje hier. Hij heeft vandaag contact met haar gelegd.

Mr. X: “Vandaag pas!?”

Pa: “Sja, vandaag ja…”

Mr. X: “Nou, das dan ook geen vlugge!!”

……

Woensdag 30 juli

Ja, het is al weer woensdag. Woensdag avond. Nog een paar dagen en dan naar huis. Om precies te zijn nog twee dagen, nog twee nachtjes slapen in dit verrotte bed. Ik wil niet op die prinses met de erwt lijken, maar dit lijkt nergens op. Maar goed dat mijn oma er niet in hoeft te liggen.

Vrijdag vertrekken we, als alles mee zit zijn we zaterdag middag thuis. En wat doe ik dan? Dan pak ik de bus naar Zwolle en kan ik ein-de-lijk mijn vriendje helemaal plat knuffelen. Yay!

En nu? Nu heb ik er al weer 4 weken school op zitten. Waar blijft de tijd? Nog één weekje en ik ben al weer jarig. Mijn vriendje bevindt zich nu in Portugal. Die hoogvlieger is druk bezig met de luchtmacht en ik? Ik zit thuis, achter mijn pc, bezig met dit verhaaltje. Daarna nog wat recensies posten, wat mailtjes verzenden, nog even naar een vriendin en mijn maandag zit er weer op. Een drukke week komt er op mij afgestormd, maar dat is maar wat fijn, want dan heb ik minder tijd om te piekeren. Zaterdag ga ik ’s ochtends vroeg al met mijn ouders en een vriendin naar Hilversum, daar word ik geknipt door een collega en ’s avonds heb ik een personeelsfeest van de C1000 waar ik werk (op de brood en vleeswaren afdeling, heuhj!). Helaas valt dat op dezelfde dag dat mijn vriendje thuis komt, maar ja, dat zij dan maar zo. Een leuk weekend dus, met – als het goed is – een goed begin van een nieuwe week. Maandag 8 september is de dag wanneer ik ein-de-lijk 18 jaar word.

Achttien?
Een rijbewijs, stemmen, word ik donor, ga ik bloed geven en al dat soort dingen meer. Best grappig als je het mij vraagt.

Mocht je nog een cadeautje willen kopen (voor de gene die zich aangesproken voelen ^^) en wil je origineel zijn; dan maak je mij heel gelukkig met CD’s en LP’s.

You know, lekker oldskool LP’tjes beluisteren. Yay!

Fijne week allemaal!

Italië, here we come!

Veel te lang geleden dat ik nog iets geschreven heb. Nog verschillende stukjes die er eigenlijk nog op moeten komen, maar ja, dat is nog niet gebeurd en dat gebeurd voorlopig ook niet, ben ik bang, want ik ga vrijdag op vakantie.

Ik heb nog nooit zo moeilijk gedaan over de vakantie of ik wel of niet mee zou gaan. Maar nu, ja.. ik ga toch nog mee met mijn ouders. Misschien wel voor de laatste keer. Italië, yay!

We zitten in de eerste week in het gebied Liguria, in een klein plaatsje vlakbij San Remo, aan de Franse grens en aan de zee. We zitten zelfs vlakbij de zee wat ik ideaal vind. En in het tweede huisje zitten we in het gebied Toscane (waar ik al meerdere malen heen ben geweest) dicht bij de prachtige stad Firenze.

3 Weekjes lang. We vertrekken vrijdag de 11e rond een uurtje of tien, ’s avonds en komen dan (hopelijk) rond een uurtje of twaalf ’s middags aan in het vakantiehuisje. En we komen zaterdag 2 augustus terug, ’s ochtends ergens. Geen idee precies wanneer, meestal is dat wel redelijk vroeg.

Eerst had ik geen zin, maar de vakantie kriebels zijn er nu toch wel. Op naar de zon, het heerlijke ijs, het lekkere eten, de prachtige natuur & cultuur en de ontzettend vriendelijke mensen.

Tot over 3 weekjes en geniet van je vakantie!