Koopjesjacht!

Wie kent het niet? Koopjesjacht! Jawel… Op jacht naar het aller aller aller goedkoopste wat er tussen de rekken hangt. En denken dat je goedkoop uit bent als je uiteindelijk om half zeven ’s avonds (na de lange middag) lekker onder de douche staat. Natuurlijk ben je goedkoop uit in deze tijd van het jaar, (als je tenminste koopt wat in de uitverkoop is) maar meestal kom je met meer thuis dan eigenlijk nodig is.

Je wordt overspoeld met aanbiedingen als ‘2e paar voor de helft van de prijs’ of ‘goedkoopste 2e artikel voor slechts één euro!’. Iedereen kent ze wel en het werkt ook nog eens!

Zo heb ik vandaag – samen met een vriendin – Zwolle leeg gekocht. Ik had niets specifiek nodig. Het was meer dat ik zin had om te winkelen dan dat het dus nodig was. Ik was nog wel van plan om deze winter mooie leren laarzen te kopen. Ik heb namelijk erg smalle voeten en kan slecht slagen met laarzen en i.v.m mijn werk is het wel erg prettig dat ik een goede stevige laars heb. Bovendien moeten bij mijn huidige laarzen nodig de zolen vervangen worden dus zou het erg prettig zijn dat ik ook fatsoenlijke laarzen zou kunnen vinden. Daar ging ik overigens absoluut niet van uit, want wat ik al zei, ik heb een erg smalle voet en ben vaak erg lang bezig om een goede laars te vinden.

Toch gingen we even de Invito binnen. En daar zag ik toch mooie laarzen! Ze waren bruin en ik hoopte er eigenlijk op dat ze er ook in het zwart of grijs zouden zijn omdat ik al bruine laarzen heb. Ik keek naar de maat. Helaas… een 37 en daar kom ik niet in. Ik keek verder en… waarempel! Grijze laarzen! Precies dezelfde als die bruine, maar dan dus grijs. En – ook geen overbodige luxe – er zit ook nog eens een rits in! Ideaal, want zo kan ik ze mooi strak trekken. Ik paste ze en ja, ze zaten perfect! Dus, die heb ik mooi gekocht. Ik vroeg aan de verkoopster of ik ze hier ook kon laten staan omdat we nog lang niet klaar waren met winkelen en dat kon. Vrolijk en (met) zonder laarzen gingen we de deur uit!

Daarna zijn wij nog naar verschillende winkels geweest. Waaronder de Vero Moda waar ik een onwijs schattig en o zo tuttig blousje/jurkje gekocht heb. Zwart met paarse en gele bloemetjes en dat zegt al genoeg denk ik zo. Daarnaast gold daar de actie ‘het goedkoopste 2e artikel voor één euro’ waardoor ik ook maar een leuke armband gekocht heb. En bij de H&M heb ik nog een heel schattig zwart shirtje gekocht. Eén die ik mooi over een ander shirtje heen kan doen, leuk voor gewoon en leuk voor chique.

Tot slot heb ik ook nog eens ge-wel-dige pumps gekocht. Grijs met paars, super leuk! Past perfect bij mijn nieuwe jurkje/blousje en bij alle kleren die ik nog in mijn kast heb hangen. Tussendoor hadden we ook nog even een cappu genuttigd met een bord frieten. Je kunt het geen fatsoenlijke combinatie noemen, maar het was wel erg lekker.

Op de terugweg gingen we nog even langs de Invito om mijn laarzen te halen. En om het feestje nog even leuk af te sluiten; op weg naar de bus kwamen we moeders + zus tegen die ons mee namen naar het schilderachtige Hasselt. Droog en warm zaten we in de auto. Oldskool naar de radio te luisteren en even later was ik thuis, dolgelukkig met mijn nieuwe spullen.

Twintig december twee-duizend-en-acht

Een jaar verkering.

Jawel. En dan na een tijdje heb je een jaar verkering. Ik weet het nog zo goed. 20 december op het station werd onze officiële datum. En nu zitten we er al weer overheen! Want het is inmiddels – om precies te zijn – tweede kerstdag en zit ik dus weer bij mijn vriendje thuis.

20 december tweeduizendenacht.

Het was een heerlijke dag. Ik ging naar Zwolle, hij was er al. Het was een dagje waarbij we deden waar we zin in hadden. Cafeetje hier, cafeetje daar en tussendoor nog eens even een  hap eten bij een ongelofelijk schattig bruin restaurantje.

Een hap gegeten bij een pizzeria, daarna nog naar het drankstation De Beurs. Ontzettend gezellig. Je hebt daar namelijk een buiten deel (ook wel het ‘terras’  genoemd), een binnen deel en een écht binnen deel. Waarbij het binnen deel zo gemaakt is, dat het lijkt alsof je buiten zit. Maar aangezien we midden in de winter zitten was het daar wel lekker verwarmd met hier en daar een hoge verwarming wat mij doet denken aan de nostalgische verwarmingen aan het plafond in de kerk waarin ik gedoopt ben en (een niet heel onbelangrijk feit) waarbij je aan één kant verwarmd wordt. Het is maar hoe je zit. Het is óf je linkerkant óf je rechterkant.

Anyway, we zaten daar dus heerlijk in De Beurs, daarvoor hadden we dus al een heerlijke hap gegeten bij de pizzeria. Dat we naar De Beurs waren gegaan, was stom toevallig. We hadden gewoon geen zin om bij de pizzeria een kop koffie te drinken, we deden dat liever ergens anders, even een onderbreking zeg maar… En tja, De Beurs oogt gewoon heel gezellig.

Daar aangekomen kwam er gelijk al een vlotte meid die vroeg wat we wilden drinken. Voor mijn lief een espresso en voor mij een cappuccino, waarbij we twee ontzettende lieve borrelglaasjes kregen met een flinke dot slagroom! Gezien het feit onze ringen er nog niet waren vond ik het wel erg leuk om iets te hebben wat mij aan deze dag deed denken. Tegen mijn lief zei ik dat ik ze wel erg graag wilde hebben en of ik ze maar in mijn tas zou moeten doen. Ik bedoel, niemand die het zou opmerken, toch? Mijn vriend keek mij raar aan en zei dat je zoiets moest vragen, waarop ik weer zei dat ik daar toch écht te schijterig voor ben. Ik ging naar het toilet en nadat ik klaar was, ging hij. In de tussentijd had hij gevraagd aan de dames achter de bar of hij de borrelglaasjes mee mocht nemen. Hij had het verhaal uitgelegd dat we vandaag precies een jaar verkering hadden en dat onze ringen nog niet binnen gekomen waren. Ze keken elkaar vreemd aan en keken uiteindelijk naar de knappe zwarte en o zo lange leidinggevende Sjaak. Hij gaf zijn goedkeuring en de vragende verliefde lange jongen mocht de borrelglaasjes meenemen om daarna zijn vriendin te verrassen.

Douwe verrast haar vriendin hier al! Want hij geeft even aan dat ze echt een super vriendin is en dat hij blij is dat het zo’n serieuze relatie is! Carolien; ik houd van je!!! echt super veel blijf bij me tot dat je oud en verlept bent.

Kijkduin 20 tot en met 24 oktober

Ja, ja, JA, ik weet het… Het is al weer een eeuw geleden dat ik wat heb geschreven, dus dat moet er nu maar eens van komen.

Hoe het gaat? Goed! Ik heb een heerlijke week achter de rug. Samen met mijn schoonfamilie in spé (ja, in spé, we zijn immers nog niet getrouwd al lijkt dat misschien wel zo *gniffelgniffel*) hebben wij een midweek in Kijkduin gezeten, gechilled, geknooid, gekooid, noem maar op. En hoe het was? Ge-wel-dig. Ik heb mij kostelijk vermaakt. We waren met ons achten. Tja, ze hebben bij familie le Coq 4 kids, waarvan 2 een relatie + de ouders. Dus, reken maar uit.

Het was een week chillen, knooien, kooien, zitten (aan het strand en in de gezellige woonkamer), gezellig samen zijn en al die dingen meer. Oh en een week van koken! Jawel! Ieder stel (de zusjes samen) moest één keer een avondmaal voorbereiden.

Ons diner was huilen met de pet op. We begonnen met wat blaadje sla, met een stukje tomaat en een stukje banaan op een bord. Daarna kreeg iedereen een pizzabroodje (een wat!?), een stukje Kabeljauw (je weet wel, dat beest dat in de zee zwemt). Voor de ik-lust-geen-vis-types was er een lekkere doorweekte-in-het-vet-gebrouwde-hamburger en was er een heerlijke schaal vol met sla. IJsbergsla met stukjes banaan, stukjes appel en zelfs wat tomaat (hoe origineel!).

Kijkduin is een gat dat bij Scheveningen ligt. Vlak bij de zee dus. Wij hebben dan ook gewandeld van Kijkduin naar Scheveningen. Je moet het zo zien, ik ben bij een lange-lummel-familie blijven plakken, die allemaal gigantische benen bezitten, dus je kunt wel nagaan dat ik – met mijn kleine lijfje, die in verhouding nog best lange benen heeft – er ietwat moeite mee had om de lieve lange le Coq’jes bij te houden op weg naar Scheveningen. Dus ik was ook kapot toen we dan ook eindelijk bij Scheveningen waren en ik stortte bijna in toen we nog bijna 2 kilometer moesten sjouwen om daadwerkelijk in de stad zelf te komen. Ach, wel weer een goede training voor mij benen dacht ik zo.

Verder hebben wij die week ook nog een rondleiding in de Tweede Kamer gehad, wat ik ont-zet-tend interessant vond. Ook waren er 4 kaartjes om een vragenuurtje in de Tweede Kamer zelf bij te wonen. De jongste stelletjes (oftewel; vriend en ik + broer van vriend + zijn vriendin) gingen de Tweede Kamer binnen om daar een uur te blijven hangen. En boeiend dat ik het vond! Heel grappig om die mensen live te zien ouwehoeren (oke, dat is niet helemaal juist geformuleerd, maar sommige zinnen die uit die monden vlogen kon je wel onder het kopje ‘geouwehoer’ plaatsen).

Ook was het zoals ik zei een chille week. Veel ge-sauna-t (lekker woord ), veel gebubbeld (in een bad, met bubbeltjes in een glaasje bij de hand!), veel gelezen en veel gezellig gedaan. Het huisje was super gezellig. ’s Avonds ging de haard aan. En om maar te zwijgen over alle kaarsjes die aangestoken werden.

Vrijdag ochtend was het de laatste dag. Of eigenlijk, de laatste ochtend. Om 10 uur moesten we het huisje uit. En om half 10 werden er spullen in de auto geladen, waar een paar van die mutsen bij stonden te kijken met een peuk in hun mond. Zij wilden maar al te graag beginnen met schoonmaken. Wat ik ergens ook wel begrijp, als je je bedenkt hoe tering (pardon!) veel huisjes op dat park staan.

Met de bus naar het station en vanaf het station met de trein naar Zwolle. Schommelend in de trein viel ik bijna in slaap. Ik vind dat zo heerlijk. Naar buiten kijken met muziek in de oren en een goed boek in de handen. Voor je het weet, ben je aan het knikkebollen en genieten de mensen naast je nog het meest (zij schenen dat nogal humoristisch te vinden). Aangekomen op het station in Zwolle namen we de bus naar huize le Coq. Het uitpakken kon weer beginnen, de was in de wasmand, de boeken in de boekenkast en daarna heb ik nog heerlijk geslapen om ’s avonds weer hard aan het werk te gaan.

Ja, het was n super gezellige week. Thanks everyone!

Recept van de overheerlijke (mits je het goed doet uiteraard) zelfgemaakte pizzabroodjes:

* We pakken een broodje (doe iets lekkers)…
* …en pakken de ketchup en wezen daar niet te voorzichtig mee.
* We smeren het broodje vol met ketchup (het mag er niet afdruipen).
* Daarna pakken we de oregano (heerlijke kruiden)…
* …en doen hier iets van op onze handen…
* …wat we daarna over de broodjes strooien.
* Daarna snijden we wat plakjes kaas en leggen dat netjes op het broodje neer (niet te veel, anders smelt het niet goed).
* Vervolgens doen wij het gas aan, zetten een pannetje op het gas, doen daar wat olie in (wederom niet te veel gedruip, daar houden wij niet van)…
* …leggen het broodje in het pannetje…
* …En…we doen de deksel er op!
* We zorgen dat het gas op het zachts staat…
* …we pakken een boek…we lezen wat…en we kijken na zo’n dikke 10 minuten weer naar het broodje.
* Als de kaas gesmolten is, is het broodje klaar en is het smullen geblazen!

Tip: zet het gas niet te hard aan, want dan krijg je een verbrande onderkant en een taaie kaas-bovenkant en dat is niet zo lekker.

Hier nog wat foto’s:

Vind je mijn laarzen niet briljant? Ben er zelf dol op. ^^

Wat zei ik ook alweer over al die pizzabroodjes (zie die stapel van 8 ^^)?

TADAAAAA!! Sla met smurrie!

Ons toetje! Twee wilden iets anders, vandaar zes schaaltjes.

YAY! Ik mocht de kaarsjes doen laten branden (geniale zin, niet?).

Zoals ik al zei, er werd gelezen.

Geleerd…

…en uiteraard werd er ook gespeeld!

Om het eten natuurlijk niet te vergeten.

Het was zoals ik al zei, n super fijne en gezellige week.

Volwassen? Hoezo?

Music: Cliff Richard – Living Doll

Zo nu en dan heb je zin om weer even naar iets mafs te kijken. Mijn vriend kwam op het geniale idee om het nummer maar weer eens te beluisteren en ja, ik word er spontaan vrolijk van en omdat ik wil dat jullie er ook spontaan vrolijk van worden, heb ik aan mijn vriend gevraagd of hij hem er even op wou zetten, want dat heb ik – wat de trouwe lezers goed weten – nooit eerder gedaan.

Waarom ik schrijf, is omdat ik nog een verslag zou geven van mijn verjaardag, want mevrouw is een aantal dagen geleden achttien jaar geworden. Het getal van zelfstandigheid (maar wel bij mamlief komen zeuren als het weer niet gaat zoals je wilt).

Maandag 8 september was ik jarig en op de dag zelf was ik ietwat grieperig. Ik ben dan ook ziek naar huis gegaan. Ik heb een tijd geslapen en ’s avonds kwam er familie en wat vrienden die zaterdag (wanneer ik mijn verjaardag voor hen houd) allemaal niet konden, want zaterdag houd ik mijn verjaardag voor mijn vrienden.

En ja, wat heb ik dan gekregen? Ik heb van een vriendengroepje uit een klein dorpje vlakbij mijn stad (lees: een stad, dat de naam ’stad’ gekregen heeft door zijn stadsrechten en niet omdat het zo’n groot oppervlakte heeft ) een fles champagne (heuhj!), een bos bloemen (die maken mij zo vrolijk!), een super leuke kaart en geld gekregen. Van mijn ouders een prachtige zilveren ring met een ovale zwarte steen, met een ruitje er in gegraveerd (is het nog te volgen?). Die ik overigens gelijk de volgende dag naar de juwelier had gebracht, want hij moet een halve maat kleiner zijn. Dan heb ik nog een cadeaubon van de DA gekregen (altijd fijn!), een aantal kaartjes (twee hele leuke van twee lieve vriendinnetjes!), 4 LP’s. En weetje welke?! Toto! John Lennon en twee (twee!) van de Bee Gees! Twee van mijn vriend en twee van een andere vriend. En van hem heb ik ook nog een super leuke cd gekregen die hij zelf in elkaar gezet heeft. Zoals je ziet begin ik mijn bericht vaak met een nummer die ik op dat moment luister. Zo heeft hij al mijn pagina’s doorzocht en alle nummers genoteerd die ik ooit opgeschreven heb. Daar heeft hij een cd van gemaakt. Genaamd ‘The Best of Carolienschrijft’. De voorkant voorzien van een mooie afbeelding waarbij het schrijven naar voren komt en op de achterkant een foto van mijzelf die hij lichter gemaakt heeft, zodat alle nummers goed te lezen zijn. Zo super lief! En daarnaast heb ik van Douwe nog een uitbreidingspakket gekregen voor mijn website. Dus, jullie mogen verwachten dat er binnenkort het één en ander veranderd wordt. Met dat uitbreidingspakket kan ik namelijk álles veranderen wat ik maar wil. Aldus Douwe.

Volgens mij heb ik nu alles zo’n beetje opgesomd. Ik ben dus behoorlijk verwend en dat vond ik helemaal niet erg. Nu zaterdag nog voor de vrienden en dan is het over met de pret en mag ik weer een paar jaar wachten voordat het weer bijzonder wordt. Want ja, eerlijk is eerlijk, maar dat is toch echt wanneer je eenentwintig wordt, toch?

Oh, voor de gene die het héél graag willen weten; ik begin nog niet met lessen. Daar wacht ik nog even mee. Het lijkt me grandioos hoor, maar toch, ik wil eerst mijn examens gedaan hebben. Misschien verstandig, misschien niet.

Wat ik nog wou zeggen; super leuk dat jullie de tijd nemen om reacties te plaatsen dat waardeer ik echt. En voor de gene die maandag zo lief voor mij zijn geweest, een kaartje gestuurd hebben, gebeld hebben of iets anders leuks gedaan hebben; thanks! Thanks a lot.

Hier nog de afbeeldingen van de voor- en achterkant van de geniale cd van Peter.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Is ie niet leuk?

En dan ineens is de Bee Gees tijd historie en ben je alweer een halfjaar een stel!

Bee Gees – Words

Bij het horen van dit nummer, ontstaat er een ondeugend lachje op mijn gezicht en springen de tranen al bijna uit mijn ogen (oké, ik geef toe, ik overdrijf). Het doet mij denken aan een leuke tijd die ik zo’n 8 à 9 maand geleden heb gehad met mijn huidige vriendje.

Ik ga er niet te veel op in, maar ik kan best vertellen hoe het zo is ontstaan, we hebben nu immers een half jaar.

Ergens op een vrijdag in oktober ging ik naar een soosje waar ik vaak met wat vrienden zit. Op een dag – een dag die zo had moeten lopen – kwam hij daar ook, wat erg gezellig was. De dag erna gingen we bij een vriendin van mij een film kijken, ik zou daarna naar huis gaan en hij ook. We moesten in dezelfde bus (toeval?). Toen we wegliepen van het huis van mijn vriendin richting de bus, liepen we meters uit elkaar. We moesten over zo’n verrot grindweggetje lopen en ik had mijn pumps aan. Daarnaast droeg ik een veel te grote tas (het leek wel of ik 5 weken op vakantie ging!). Die factoren bij elkaar zorgden er voor dat ik er wat onstabiel bij liep.

We spraken elkaar regelmatig op msn en wanneer we elkaar weer echt spraken, was op het Joffer feest. Of nou ja… spraken? Je weet hoe dat gaat. Het was erg gezellig en het latere contact liet ook niet lang op zich wachten.

Op een vrijdag was er weer soos, ik zou eerst naar hem toe gaan, om vervolgens weer naar de soos te gaan, hartstikke onlogisch, maar dat idee was oprecht. Ik zou daarna bij een vriendin blijven slapen. Met mijn logeerspullen ging ik richting mijn toekomstige – wat ik toen nog niet wist – vriend. Maar wat toen!? Ik had de bus gemist! En wat baalde ik… Ik had 2 opties:

- Optie 1: mijn vader bellen om te vragen of hij mij wou ophalen uit – voor hem – de middle of nowhere wat mij een ontzettend bad idea leek, aangezien mijn pap heus wel een biertje zou hebben genuttigd op een vrijdagavond (wat er voor zorgt dat hij dan niet meer wilt rijden) en hij zou behoorlijk chagrijnig zijn om het feit dat ik niet beter had opgelet met die bussen en… ik geef hem geen ongelijk.

- Optie 2: blijven pitten en doen alsof er niks aan het handje was als ik thuis kom, gewoon een gezellig praatje ophangen dat het zo gezellig was bij mijn vriendin – net zo, zoals ik altijd doe – en weet ik veel wat nog meer.

- Optie 3: (gelijk aan optie 2) blijven pitten dus, maar dan wel de volgende ochtend/middag vertellen hoe het in elkaar stak.

En daar koos ik maar voor, nummer 3 dus. And hell, wat een drama. Ik mag behoorlijk veel van mijn ouders, dus als ze horen dat ik bij iemand anders was, terwijl mijn moeder er nog naar vroeg en dan niet zeg dat ik daar niet ben, (liegbeest!) tja… ze waren laaiend.

Mijn moeder had mij namelijk gesmst met de vraag: “Voor mijn gemoedstoestand wil ik graag weten of je daar blijft slapen.” Met ‘daar’ bedoelde ze natuurlijk het huis van mijn vriendin en niet het logeerbed bij Douwe thuis.

Waarop ik terug had gestuurd: “Ja, ik blijf hier slapen.”

Zo begon het gekloot, we zagen elkaar steeds vaker en op 20 december was het zo ver. Vanaf dat moment waren we een officieel stel. Nu zijn we dat nog steeds en ik vind die tijd zo bizar snel gegaan dat ik er wel vertrouwen in heb.

Gisteren had hij mij uit eten genomen (ik voel me nu – ’s ochtends rond elf uur – nog steeds een opgeblazen konijn) in een sfeervol restaurantje wat natuuuuurlijk erg gezellig was. ’s Avonds had ik hem een cadeautje gegeven. Het geurtje van Marc O’ Polo, Puur Green. Een onmogelijke guur, want ik kon hem nergens krijgen. Behalve bij de Etos (bij de Etos nota bene!) in zo’n iniminiformaat die je – als je niet uit kijkt – zo opzuigt. Maar goed, hij is er blij mee en ik eigenlijk ook, want ik moet toegeven, de geur is verrukkelijk!

Nu maar hopen dat we de 5 maand vol maken want dan krijg ik een ballonvaart!

 

 

Lovely people

Music: Big Spender – Shirley Bassey (lekker oldskool, yea! ^^)

Ik ben heel erg dankbaar dat ik veel lieve mensen om mij heen heb die…

…mij altijd weer opnieuw kunnen laten lachen, ook al zit ik nog zo erg in een dip. Door flauwe opmerkingen ontstaat er een klein glimlachje op mijn gezicht en dat glimlachje wordt vanzelf een ware schaterlach en ja, ik ben er zeker van dat er een aantal zich heel erg aangesproken voelen.

…mij telkens weer nieuwe dingen van de wereld laten zien, fijne dingen waar ik blij van word maar die ik eigenlijk al niet meer zag. Vrienden die mij even weer laten zien hoe goed we het hier hebben en hoe blij en dankbaar wij eigenlijk moeten zijn met alles wat we hebben en krijgen en dat we die dankbaarheid ook moeten uitstralen. Vrienden die mij vertellen wat ik allemaal kan als ik er niet meer in geloof of die mij vertellen dat ik heus niet de enige ben.

…zo goed voor mij zijn, dat ik eigenlijk mijn hele leven bij ze zou willen zijn, dat ik ze eigenlijk niet kan missen. Maar helaas komt aan alles een eind, zo ook aan de levens van mensen die je eigenlijk nog jaren bij je had willen hebben, maar helaas, dat hebben we niet voor het zeggen. En ik ben er zeker van, dat we elkaar ooit nog eens ontmoeten. Het grappige is eigenlijk ook, dat de mensen die ik het liefst achter het behang zou willen plakken met een hele hoop kleverige lijm, ik uiteindelijk voor geen goud zou willen missen.

Jullie verwachten natuurlijk dat ik een rij maak met alle namen die mij dierbaar zijn, maar dat doe ik lekker niet. ^^ Men weet toch wel in wat voor categorie hij/zij toebehoort en voor de rest laat ik het lekker in het midden.

Wel wil ik kwijt dat ik dol op jullie ben – ook al komt dat er af en toe niet voor 100 procent uit, maar dat schijnt nog altijd menselijk te zijn (is mij ooit verteld )… En dat ik het ook erg getroffen heb wat betreft vriend, vrienden, familie, kennissen en alle andere mensen om mij heen.

Oh en dan nog iets wat ik vergat! Ik ben ontzettend dankbaar om het feit dat er vanille ijs bestaat! Want wat is DAT lekker zeg! Doe mij een zwijmelige jankfilm, een bankje, een pak tissues, een lepel en vanille ijs en ik heb een super avond, laat dat duidelijk zijn!.

Het aller, aller leukste jurkje – al zeg ik het zelf

Music: Cliff Richard – I Love You (Your love means more to me than [...] All the apples hanging on a tree and [...] Like those apples, our love will grow because I – I love you lalallalaritaa)

Bh’s passen, jurkjes aantrekken, slippers passen, nagellakken, nagels vijlen, broodjes eten en water drinken. Dat allen in de pashokjes (ik voelde mij een soort van chaotische Bridget Jones, alleen de peuk mist dan nog).

Geloof het of niet (maar ik heb een nieuwe liefde!), maar ik ging met verschillende artikelen het pashokje in, waaronder de opgenoemde dingetjes en lakte even in alle rust mijn nagels met knalrode lak. Ik voelde me wel een beetje een stoplicht met die rode nagels en het groene jurkje. De nagellak had ik overigens gewoon gekocht hoor. Gelukkig had ik nog een mattie – yea Jennieke ^^ -bij me die er voor zorgde dat ik de juiste kleren in het pashokje had liggen.

Maar goed, ik héb me toch een tof jurkje gekocht – al zeg ik het zelf. En hij koste werkelijk geen drol (en dat maakt ‘m juist ook zo tof)! Let alleen niet op de kwaliteit van de foto.

Oh en ik heb állemaal leuke ideetjes voor het maken van rokjes, jurkjes en de hele rambam. Normaal ben ik niet zo’n rokjes en jurkjes mens. Maar ik denk dat ik daar maar even verandering in ga brengen. Ik bedoel, wat is er nou vrouwelijker dan een jurkje of een rokje? Lekker zomers. Een jurkje om mee te flaneren in het mooie Italië of het mooie Frankrijk. Het wordt nog een verrassing waar ik voor kies. Ik houd jullie op de hoogte.

Straks pak ik even de oude burda’s (lees; van de jaren 60, 70 en 80) er bij onder het genot van een verse jus ‘d orange en ga ik eens even leuke modelletjes uitzoeken. Ik kan niet wachten tot dat het zomer is. Van je lalala holadiejeee rititittitaaa!

Nah, genoeg geouwehoer en gekdoenelarij. Ik ga eerst mijn kamer stoffen (ken je dat als er iemand is blijven slapen dat het dan zo’n mega troep wordt? En dat er dan uit het niets allemaal stof, haren en andere troep te voorschijn komt?) want dat werd wel eens tijd en daarna de burda’s uitspitten. Yea!

Fijne Hemelvaartsdag hè! Oh en dan nog wat; doe jezelf een plezier en ga niet in de file staan omdat je zonodig bij woonboulevards en de Ikea de nieuwste trends wil spotten (dat kan namelijk ook in een grote stoel buiten in je achtertuintje of op je balkonnetje met een grote zonnebril op je neus, een wit wijntje in je hand en één of ander hip blad op je schoot). Dan weet ik wel wat beters te doen met dat lekkere zonnetje. Há!

Oooh! There you are!

Music: Turn Me on - Norah Jones (You know: Like a flower, waiting to bloom, like a lightbulb, in a dark room. I’m just sttin’ here waiting for the spring.. yea)

Daar zit je dan, achter je laptopje, teennagels gelakt, want ja… het zonnetje kwam weer te voorschijn en dan kan het nog best eens zijn dat je je zwarte teenslippertjes aan zult trekken en daarbij horen toch mooie gelakte nagels?  Te leuteren aan een jus ‘d orange, te genieten van chocolade cookies (damn, wat een combo!) en te genieten van de muziek van Norah (wat een geniet, nietwaar?).

Wat krijg je als het een lang-leve-de-luiheid-dagje is? Waarbij de zon VOLOP aanwezig is? Waarbij de zon eigenlijk al niet meer weg te denken is? Een dag waarbij je je ab-so-luut níet kan voorstellen dat het weer slecht weer zou worden (of liever gezegd: we wouden het gewoon niet geloven). NOU!? Wat krijg je dan?

Dan krijg je:

*rappaparappapa*

Dit! ^

Sjekkies, witte wijntjes, schaars geklede mensen (of mensen die een poging doen om iets uit te trekken, zonder – als het even kan – al te veel kleerscheuren), rááre kleding, zonnebrillen en verbaasde gezichten. Maar dat laatste kwam meer door de camera en niet door de zon hoor. Want wij mensen zijn niet zo snel verbaasd als het om lekker weer gaat, we worden eerder ontzettend gelukkig (en vergeten eigenlijk een beetje dat het best raar is als het zomaar op een dag in eind april zulk lekker weer is, we vinden zoiets al snel ‘gewoon’ worden). Zoals iedereen van mij wel weet – die mij ook maar een béétje kent – is dat mijn humeur simpelweg ontzettend stijgt met een fijn zonnetje. En ja, mijn humeur is nog steeds perfectos! Ik heb namelijk vakantie. Een vakantie waarbij mijn pappa 60 (jeetje!) jaar wordt, een vakantie met zoiets als koninginnendag en het bevrijdingsfestival. Jeuj! 

En verder hoop ik dat de zon weer snel achter die grote wolken vandaan komt, om ons weer net zo te verwarmen en te verblijden (mij althans) als op die mooie dag op 27 april.

Ik zeg cheers opdat we maar een mooie zomer mogen krijgen en opdat we de sunshine body lotion van Dove regelrecht in de afvalbak kunnen flikkeren omdat we hem toch niet nodig hebben. En nu ga pitten, (pitten in een mooie blauwe kamer, want ja, ja! Die heeft mijn papa mooi voor mij geverfd!) het bed gilt naar me, zoals ie altijd doet als ie zin in mij krijgt – of ik in hem natuurlijk.

Saluti!

Jennieke en haar haar

Music: New Song – Leaf

Ga daar maar zitten, dan zal ik de kapmantel bij je om doen. Je bent er zeker van dat het zo kort moet?

En ja, daar ging de schaar er in. Ik deed mijn uiterste best om het niet te laten merken, maar stiekem vond ik het best spannend om die schaar in dat mooie lange golvende haar te zetten. ‘Je weet het zeker hè?’ Met mijn hand – waar ik ook een schaar en een kam in had zitten – liet ik zien wat er allemaal van het haar af zou gaan. In mijn andere hand had ik een spiegel, die ik tig keer moest verdraaien want ze zag het niet goed.  Ja, ze was er zeker van en er mocht ook heus nog wel wat meer van af, maar dat deed ik lekker niet, daar zag ze waarschijnlijk toch niks van. Ik pakte een kruk en ging zitten. En zette de schaar er in, passé voor passé. Knip, knip, knip… lange slierten van zo’n 15 cm vielen op de grond. Tja, nu kon ze niet meer terug.

Nadat ik de coupe helemaal geknipt had, vond ze hem nog te lang. ’Tja, moest je maar luisteren naar wat ik zei, je mocht hem namelijk best nog wat korter knippen en dat zei ik ook.’ Ik ben vast één van de weinige kapsters (in spé, dat wel) die er te weinig af knipt. Ik riep mijn docent er bij en vertelde dat het iets korter moest; ‘Tja, dat moet je dan maar even doen hè?’ Vroeg hij - op een bevestigende manier - grijnzend. Ach, een goede oefening om het nog eens te doen. Ik deelde het haar weer in vakken af en knipte het haar opnieuw, passé voor passé. Nu ging er ongeveer zo’n ruime 5 cm af.

En, het resultaat is denderend, al zeg ik het zelf. Ik ben er super tevreden mee! En Jennieke zelf ook, alleen niet over haar pony/lok, maar die heeft mijn docent geknipt en groeit gauw genoeg bij, dus dat scheelt.

Jennieke: toen ze nog mooi lang haar had, haar waar elke meid - die niet zulk lang, zo veel en dik haar heeft - jaloers op zou zijn.

En Jennieke: zoals ze nu is: vernieuwend, fris, fruitig, kortom: schitterend! Haar waar  velen nog steeds jaloers op zullen zijn, vanwege de hoeveelheid, de dikte, de structuur en de glans die zeker niet vergeten mag worden!

Jenniek, ik vond het super dat je het door mij nota bene (!) zo kort wou laten knippen. Thanks for faith in me, darling.

PS: Let niet op de über slechte kwaliteit van de foto’s.

Een beetje verkouden misschien?

• Ik lijk wel dronken, mijn neus is zo rood als de roodste rijpe tomaat.
• Mijn neusvleugeltjes zijn voor mijn gevoel minstens 2 cm dikker geworden door opzwelling.
• Mijn stem schijnt ontzettend lachwekkend te zijn.
• Om de twee minuten komt er een lawine van kriebel-le-larrij naar beneden stormen elke keer weer met de fop dat ik moet niezen en elke keer gebeurd het bijna… maar uiteindelijk toch niet, heel frustrerend.
• En elke keer hoop ik weer op zo’n lekkere harde nies, vol met spetters die ik dan natuurlijk keurig opvang in een wit zakdoekje, maar het gebeurd zo goed als nooit.
• Je moet wat harder tegen mij praten, ik heb namelijk het gevoel dat mijn hele hoofd vol zit met vochtige watjes, inclusief mijn oren, wat meteen verklaar dat ik wat slecht horend ben op het moment.
• Mijn ogen zijn waterig en rood.
• Ik heb aanslag gepleegd op de papieren zakdoekjes en zelfs op mijn doos met tissues, bij gebrek aan beter, dat wel.

Kortom: ik ben verkouden en niet zo’n beetje ook (maar dat is niet zo raar als je bedenkt dat half Nederland plat ligt) maar verder ben ik wel dol en dol gelukkig.

Of word ik nu een tikkeltje dweperig?