Onder het mes!

Music: Eros Ramazzotti – Se Bastasse Una Canzone

Goed, dit is niet echt het perfecte nummer wat bij mijn titel past, maar vooruit. Verschil moet er zijn.

Vandaag ging mijn vriendje onder het mes. En hoe! Het was fan-tas-ties (op zijn mooi-fout-Nederlandisch)! Zoals velen van jullie weten volgt mevrouw de kappersopleiding. Ze is tweedejaars student en vindt het allemaal helemaal ge-wel-dig. Vooral als ze met een mesje mag werken. En wat halen we met een mesje weg? Juist! Baardgroei! Geen stoppels voor miss blocnote want die werden allemaal als grote bomen in een (nog veel groter) bos omgekapt.

Wat hebben we hier voor nodig? Een wasbak en daarvoor een stoel waar de heer (een dame mag overigens ook, maar dames met baard zijn schaars, uit ervaring kan ik u zeggen dat zij zeker in Nederland slecht te verkrijgen zijn) in kwestie lekker ontspannen in kan zitten, met zijn hoofd rustend in de wasbak. Dan een karretje waar je je troep op kwijt kan. Zoals een busje scheerschuim, een handdoek (of twee), een bekertje heet water om de huid met het in-het-warme-water-gedepte-handdoekje soepel te maken en het welbekende scheermes. Je smeert de hele boel lekker in met een flinke dot scheerschuim en brengt dit op een subtiele (daar ontbrak het wel eens aan…) manier aan bij de patiënt. Dit laten we gedurende de hele dag lekker zitten om… geintje! Dit laten we een paar minuutjes zitten (zodat ik mijn troepjes weer een beetje kon ordenen) zodat het schuim zijn werk kan uitoefenen op de nog-niet-gladde-huid (vraag me niet wat het doet) en dan gaan we leuk met het mes langs de huid. We trekken de huid strak en rooooeeetsjj! We zoeven over de huid en alle stoppels zijn verdwenen. Het is een wonder! Nou ja, een beetje dan.

Op een paar krasjes na – wat best netjes is voor de tweede keer -  en een ietwat rood gezichtje was mijn mannetje toch mooi glad. En laten we eerlijk zijn, dat knuffelt toch een stuk aangenamer.

Nog meer vrijwilligers?

Vervolg verjaardag

Music: Led Zeppelin (it’s so cool ^^ de LP loopt te kraken in mijn platenspeler)

Nog een vervolg op mijn verjaardag;

Zaterdag hield ik mijn verjaardag voor mijn matties en dat was erg gezellig (dûh )! Heb nog twee platen gekregen; Led Zeppelin en een plaat van Jimi Hendrix (beste gitarist ever ^^). EN! Een cd van de Bee Gees (alsof ik daar nog niets van heb ).

En wat nog meer?! Een cd van de Spice Girls (even voor de goede orde; die had ik niet op mijn verlanglijst staan ) met een bekladderd briefje waar de woorden “Hierbij bieden wij u een gratis downloadcursus aan!” opstonden. En daarnaast nog een singeltje van Linkin Park (het betere werk). Dank jullie wel hoor, voel me vereerd.

Oh, en daarnaast nog twee cadeaubonnen; van de six en pieces. Nu word ik gedwongen om iets van sierraden te kopen.

Volwassen? Hoezo?

Music: Cliff Richard – Living Doll

Zo nu en dan heb je zin om weer even naar iets mafs te kijken. Mijn vriend kwam op het geniale idee om het nummer maar weer eens te beluisteren en ja, ik word er spontaan vrolijk van en omdat ik wil dat jullie er ook spontaan vrolijk van worden, heb ik aan mijn vriend gevraagd of hij hem er even op wou zetten, want dat heb ik – wat de trouwe lezers goed weten – nooit eerder gedaan.

Waarom ik schrijf, is omdat ik nog een verslag zou geven van mijn verjaardag, want mevrouw is een aantal dagen geleden achttien jaar geworden. Het getal van zelfstandigheid (maar wel bij mamlief komen zeuren als het weer niet gaat zoals je wilt).

Maandag 8 september was ik jarig en op de dag zelf was ik ietwat grieperig. Ik ben dan ook ziek naar huis gegaan. Ik heb een tijd geslapen en ’s avonds kwam er familie en wat vrienden die zaterdag (wanneer ik mijn verjaardag voor hen houd) allemaal niet konden, want zaterdag houd ik mijn verjaardag voor mijn vrienden.

En ja, wat heb ik dan gekregen? Ik heb van een vriendengroepje uit een klein dorpje vlakbij mijn stad (lees: een stad, dat de naam ’stad’ gekregen heeft door zijn stadsrechten en niet omdat het zo’n groot oppervlakte heeft ) een fles champagne (heuhj!), een bos bloemen (die maken mij zo vrolijk!), een super leuke kaart en geld gekregen. Van mijn ouders een prachtige zilveren ring met een ovale zwarte steen, met een ruitje er in gegraveerd (is het nog te volgen?). Die ik overigens gelijk de volgende dag naar de juwelier had gebracht, want hij moet een halve maat kleiner zijn. Dan heb ik nog een cadeaubon van de DA gekregen (altijd fijn!), een aantal kaartjes (twee hele leuke van twee lieve vriendinnetjes!), 4 LP’s. En weetje welke?! Toto! John Lennon en twee (twee!) van de Bee Gees! Twee van mijn vriend en twee van een andere vriend. En van hem heb ik ook nog een super leuke cd gekregen die hij zelf in elkaar gezet heeft. Zoals je ziet begin ik mijn bericht vaak met een nummer die ik op dat moment luister. Zo heeft hij al mijn pagina’s doorzocht en alle nummers genoteerd die ik ooit opgeschreven heb. Daar heeft hij een cd van gemaakt. Genaamd ‘The Best of Carolienschrijft’. De voorkant voorzien van een mooie afbeelding waarbij het schrijven naar voren komt en op de achterkant een foto van mijzelf die hij lichter gemaakt heeft, zodat alle nummers goed te lezen zijn. Zo super lief! En daarnaast heb ik van Douwe nog een uitbreidingspakket gekregen voor mijn website. Dus, jullie mogen verwachten dat er binnenkort het één en ander veranderd wordt. Met dat uitbreidingspakket kan ik namelijk álles veranderen wat ik maar wil. Aldus Douwe.

Volgens mij heb ik nu alles zo’n beetje opgesomd. Ik ben dus behoorlijk verwend en dat vond ik helemaal niet erg. Nu zaterdag nog voor de vrienden en dan is het over met de pret en mag ik weer een paar jaar wachten voordat het weer bijzonder wordt. Want ja, eerlijk is eerlijk, maar dat is toch echt wanneer je eenentwintig wordt, toch?

Oh, voor de gene die het héél graag willen weten; ik begin nog niet met lessen. Daar wacht ik nog even mee. Het lijkt me grandioos hoor, maar toch, ik wil eerst mijn examens gedaan hebben. Misschien verstandig, misschien niet.

Wat ik nog wou zeggen; super leuk dat jullie de tijd nemen om reacties te plaatsen dat waardeer ik echt. En voor de gene die maandag zo lief voor mij zijn geweest, een kaartje gestuurd hebben, gebeld hebben of iets anders leuks gedaan hebben; thanks! Thanks a lot.

Hier nog de afbeeldingen van de voor- en achterkant van de geniale cd van Peter.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Is ie niet leuk?

Sinterklaas, honey!

Sinterklaas? Is dat niet wat oubollig? No, of course not! Zo ook wij vierden op woensdag vijf december (nee, geen weekend eerder of later) het feest van deze geweldige kerel! De enige in heel Nederland die niet knieperig is. Die alle lieve kindertjes (soms inclusief ouders!) uit ons kikkerlandje dood gooit met geweldige cadeaus! Zelfs ík kreeg nog het één en ander (o.a. de cd van de Golden Earring)!

Wij vierden het grote feest bij mijn zus en haar man thuis. Hun oudste kindje (een dochtertje, van bijna vier) is nu op de leeftijd dat het heel maf is, als Sinerklaas niet bij hun thuis zou komen om een mand vol cadeautjes achter te laten en verder wel overal cadeaus liet slingeren, daarom vierden we het dit jaar bij hun thuis.

En toen! Paniek! De bel ging en de honden werden hysterisch (lees: blaffen als een gek). Wat er voor zorgde dat Elisa ook last kreeg van enige nervositeit, hoe groot ze zich ook hielt. En daar kwam mamma Saskia dan ein-de-lijk met de grote mand vol met cadeautjes. Henrik (een kleine dreumes van bijna twee) deed niks anders dan rondjes om de – voor hem – gigantische mand te lopen en de hele tijd “hà!” te roepen. In tegenstelling tot anders, want hij zegt vaak ‘nee’ (lees: ‘het is bijna twee en zegt alleen maar nee’).

Elisa kreeg een cadeau, ze wist alleen niet wat het was.

Elisa: “Ik weet niet wat het is maar…”

- moment stilte, we wachten in spanning af wat ze nog meer gaat zeggen -

Elisa: “…het is in ieder geval…”

- kijkt moeilijk naar het ‘geval’ in haar handen -

Elisa: “IETS! “

- een mega frons ontstond op haar kleine gezichtje -

Elisa: “En het is…”

- geloof het of niet, maar toch weer die ene stilte, hè! -

Elisa:  “Dítte! “

Vrolijk liet ze zien wat ze in haar handjes had, niet wetend wat het precies in hield. Ze was in ieder geval erg in haar hum. En wat kreeg mevrouw nog meer? Een echte prinsessen jurk! Je begrijpt, haar geluk kon niet meer op. “Sinterklaas moet mij wel heel lief vinden, anders krijg je nooit zoiets moois!” – Stamelde ze.

Toch wel leuk om zo Sinterklaas te vieren. Vooral met kleine kids is het leuk. Vandaag – op weg naar huis – reed een auto heel langzaam langs mij  heen, het raampje ging open. Een piet reed en een Sinterklaas zat er naast. Ze vroegen aan mij of díe weg (wijzend naar voren) naar Spanje ging. vrolijk gaf ik antwoord op hun vraag. Dat is zo leuk aan het pieten-zijn, niemand  herkent  je. volgend jaar zorg ik ook maar dat ik door kan als piet.