Een dialoogje met één van mijn beste maaties

Music: Another 45 Miles – Golden Earring

Eén van mijn beste maaties (eigenlijk wel meer) is laatst achttien jaar geworden en daarover een dialoogje:

Will: Ik zal je zo mijn verlanglijstje wel even geven. Jij wilt vast wel die taak van mij overnemen.

Ik: Ja joh, natuurlijk, laat ze maar weer bij mij aankloppen. Iedereen die een cadeautje voor Willie wilt kopen, kom bij Carolien!

Will: Maar wat moet ik eigenlijk vragen? Ik kan wel allemaal spatels gaan vragen maar…

Ik: Spatels?!

Will: Ja, spatels.

Ik: Wtf zijn spatels?!

Will: Nou je weet wel, spatels voor in een pan.

Ik: Euh… nee?

Will: Spatels! Spatels in pannen!!

— stilte —

Ik: Ehmm…

Will: Spatels…??!!! Spatels om het gehakt mee om te schappen!? Ooit gekookt!?

Ik: OOOOH!!! SPATELS! Ja, zeg dat dan! En ja, laatst nog in Kijkduin, overigens geen succes…

Een paar spatels voor mevrouw! Oh, en een koekenpan en wat extra glazen en als je dan toch bezig bent, koop dan gelijk een koddig dienblad en wat borden er bij!

Lol met Jennieke

Na een gezellige avond (geloof het of niet ^^) in de soos zou ik - as usual – bij de Bogeards logeren. En ja, met Jennieke ontstaan er altijd domme gesprekken.

01.38u

Ik erg serieus: “Zeg, zou jij op mijn algjes willen passen als mijn ouders in Zweden zitten?”

Jennieke gooit met al haar sarcasme: “Oh jaaaaa! Dat lijkt me eeeeeenig!”

Vanaf dat moment had ik door dat ik de meest domme vraag in mijn leventje had gesteld die o zo serieus bedoeld was!

02.33u

Later die avond:

Ik: “Jeetje, dat Nederland gewonnen heeft hè!?”

Jennieke: “Ja, echt ontzettend cool!”

* stilte *

Ik: “Van wie eigenlijk?”

Jennieke heel serieus: “Van Italië, met 3-0.”

Ik: “Oh? Echt waar? Tegen Italië!?”

Jennieke: “Ja, ja, tof hè?!”

Ik: “Jeetje Jennieke! Ik snap dat het al laat is, maar dat je dààr nog serieus op in gaat, come on!”

Jennieke ietwat lacherig: “Nou dat is toch helemaal niet raar… Ik vind het… mischien… best vanzelfsrprekend dat jij niet wist dat ze tegen Italië hadden gespeeld.”

Goed… ik weet dat ik erg dromerig ben ingesteld, maar come on. Ik wist heus wel tegen wie Nederland gespeeld had en met hoeveel ze gewonnen hadden, ggpfff…

Zelfspot

Thuis aangekomen wist ik niet waar mijn ouders uithingen. Ze zijn vaak bij mijn zus thuis aan het werk. Zij woont samen met man en kinderen op een boerderijtje waar nog véél aan gedaan kan worden. Mijn ouders waren dus weg en er was nergens een briefje te bekennen dus wat doe je dan? Juist. Dan bel je je liefhebbende zus op, eens kijken of daar je ouders uithangen.

Het duurde even voordat er opgenomen werd. Saskia kon zien wie er belde, vandaar haar enthousiaste reactie.

Saskia: “Eeeey!”

Ik: “Hey, met mij! Zeg, zijn pap en mam bij jou?”

Een lange stilte aan de andere kant van de lijn, ik vroeg me al af of ze niet in elkaar gezakt zou zijn.

Saskia: “Euh…”

*stilte*

Saskia: “1400 km bij jou vandaan?”

*stilte*

Ik: “Ow! Kut! Wat stom! Jullie zitten natuurlijk al in Zweden!”

Saskia: “HEEEY! Waarempel! Een helder moment!”

Ik: “Ow, menn.. wat stom.. ik had er helemaal niet aan gedacht.”

Saskia: “Geeft niks hoor, ik weet ook niet wanneer jij bij Douwe bent.”

Ik: “Nee, hallo, dat is nogal wat anders!”

Saskia: “Ach, wat maakt het uit, vind het wel even gezellig om met je te praten.”

Ik: “Ach ja, dat is ook zo. En … naja, ik kan er natuurlijk ook niks aan doen dat ik zo autistisch als een deur ben en niet eens weet waar mijn zus uithangt of naja… het wel weet maar het eigenlijk vergeten is.”

 

Mis-com-mu-ni-ca-tie deel 1

In de auto hadden we het over een tweeling die wij zagen fietsen. Waarbij er één was die een bril droeg. De bestuurder was met de gene die naast haar zat in gesprek over wegpiraten, wandelaars en regeltjes op de weg en in de auto. En wij bemoeide ons er mee.

De bob: “Nee, dat krijg je niet zomaar…”

De heer in kwestie: “Wat?”

De meid in kwestie: “Een tweeling?”

Ik: “Een bril?”

De Bob: “Nee, voorrang. Zeg,  praat niet mee met iets, als je niet weet waarover we het hebben. Luister goed of zwijg liever.”

Amies

Music: Shania Twain – Up (Waarom voel ik me nou zo fout? Vooral nu ik aan het mee blèren ben? Is toch he-le-maal niks mis mee?)

Zoals je misschien al weet – en wist je het nog niet, dan wordt dit het hoogtepunt in je leven dat ik het je ga vertellen – ben ik dol op het meeluisteren van gesprekken van andere mensen. Gewoon heel subtiel. Ik lees een boek en vrijwel meteen worden mijn gedachten getrokken naar wat de mensen om mij heen zeggen.

Zo ook gisteren, ik zat in de bus, te genieten van het boek Bezeten van mij van Nicci French. Een heel spannend boek dat gaat over.. Ho! Dat vertel ik dan later nog wel eens in een recensie, voordat ik te veel afdwaal van het gesprek wat ik in de bus hoorde.

Ik zat dus – zoals gezegd – in de bus, een poging te doen om in mijn boek te lezen, maar iedereen weet hoe snel ik afgeleid ben. Achter mij zaten een stel jongeren van een jaar of 20. Twee jongens (waarvan één ontzettende knappe, je weet wel, zo’n type met mega veel krullen die er niks in heeft zitten, een beetje alternatief, eigen stijl, je weet wel, zo’n type die in één of ander bos met een fles rosé op een kleedje liedjes voor je zou spelen met een gitaartje, zo’n super romantisch persoon waarvan wij als vrouwelijke wezens hier op aarde alleen maar van kunnen dromen, zo’n type die – mocht ie in een bandje spelen – allerlei rennende vrouwen achter zich aan zal hebben, zo’n type waar alle jongens jaloers op zouden zijn. Oke. Je begrijpt, ik zwijmelde alleen al bij de gedachten van een bos, een kleedje en een fles rosé helemaal weg. Zul je zien dat het zo’n über nurd zou zijn, ééntje met totaal geen sociaal leven. Nee, dat was het niet, anders zat hij niet in de bus met een stel vrienden. Oke, ik wijd weer af van mijn onderwerp.) en twee meiden. Het geouwehoer begon over Genemuiden (ik dacht nog; “come on, er is toch wel íets boeiender dan dat!?”).

Meid X: “Zo, zoveelste busreis. Op zich is Genemuiden ook wel een leuk dorpje.”

* Oh no, je weet niet wat je zegt! *

Meid X: “Moet je natuurlijk wel heel rijk zijn, dan zou ik er wel willen wonen, griezelig grote huizen man!”

Meid A: “Jeetje, lijkt je dat leuk? In zo’n groot huis wonen met je partner en kids?”

Meid X: “Man, ik moet niet denken aan van die kleine koters, maar… ja, zo’n groot huis, dat lijkt me wel wat.”

Meid A: “Oh nee, nee absoluut niet. Daar houd ik helemaal niet van. Ik zou wel daar ver weg willen wonen waar ze helemaal niks hebben, geen euh… elektriciteit, geen stroom, helemaal niks. Waar ze vroeg moeten slapen omdat ze verder geen licht hebben en zo, euhm… hoe heet dat nou?”

* Met mijn telepathische vermogen probeerde ik het woord Amies door te seinen. *

De Spaanse Apollo ( = één van de belangrijkste godheden, die in de Griekse mythologie voorkomen) met krullen: “De Amies!”

* Yes, het is doorseinen is gelukt à vooral blijven volhouden, dat als ik er niet zat, dat ze er dan niet op kwamen *

Meid X: “Oh neee!”

Meid A: “Ja, ja, die ja! Dat lijkt me echt geniaal! Helemaal back to basic (fijn woord, fijn woord). Dat is toch lachen!”

Jongen B: “Lijkt je dat wat? Man, dat is toch doodsaai.”

Meid X: “Dan heb je hier alle luxe van de wereld en dan wil je dáár heen, jeetje, ik snap jou echt niet!”

Jongen B: “Ze mogen daar meer vrouwen hebben hè? Wil je dan een man die het met andere vrouwen doet.”

* Mijn gegrinnik kon ik niet meer voor mij houden, natuurlijk was mijn boek ontzettend grappig. En ik kon het ook niet laten om even een goedkeurende blik op jongen B af te sturen, waarna ik gelijk even naar de Spaanse Apollo met krullen keek, natuurlijk *

Meid A: “Nee, dan ga ik er gewoon als vrijgezel heen en dan zoek ik het zelf wel uit. Maar goed, kijk, ik zorg gewoon dat ze mij zo geweldig vinden, dat ze geen behoefte meer hebben om het met andere vrouwen te doen.”

Jongen B: “Ze?”* Op die vragende “Ze?” ging ze helaas niet in. *

De Spaanse Apollo met krullen: “Hahha, en dat geloof jij!”

* stilte *

De Spaanse Apollo met krullen: “Hoe leuk, lekker of wat dan ook je bent, dat feestje gaat niet door.”

Meid X: “Dan toch liever in een groot huis met alle luxe die je hebt.”

En helaas waren we al op het station in Zwolle beland waar we er allemaal uit moesten. Toen ik richting de volgende bus liep, hoorde ik zo nog heftig discussiëren over huizen, luxe en de keerzijde van luxe.

Hoe dan ook, ik ben heus geen persoon van alle luxe, maar om nou helemaal back to basic te gaan en mij bij de amies toe te voegen, neuh… daar sta ik op zich ook niet zo op te springen.

En eerlijk gezegd denk ik ook niet dat zij het waarderen als ik daar aan kom stampen, met mijn onderegspoten zilveren gympies, mijn met nagellak onderbekladerde knake telefoon en al die dingen meer, maar toch, leuk om met zo’n gesprek mee te luisteren.

De meest fantastische, lieve, leuke, spontane, aardige en weet-ik-veel-wat-nog-meer schoonzoon

Een goed gesprek met pappa Bogeard over schoonzonen.. Hij is ondertussen druk bezig om een aardbol van puzzelstukjes in elkaar te flansen en ik zit achter de pc.

Ik: “U vindt Ferdinand wel een leuke jongen als schoonzoon hè? Ik bedoel, niet zo bijdehand als Douwe en niet zo schofterig als de meeste puber jongentjes.”

Pappa Bogeard: “Ja, ja… ik knijp me ontzettend in de handjes.”

Ik: “Wat!?”

Pappa Bogeard: “Nou, met hem als schoonzoon. Ik knijp me ontzettend in de handjes.”

* ik lag inmiddels krom van het lachen *

Pappa Bogeard: “Wat lach je nou?”

* ik kon niks zinnigs uitkramen, de hele avond al niet, maar nu kwam er echt niets goeds uit *

Pappa Bogeard: “Ben ik nou werkelijk zo belachelijk?”

* proest *

* eindelijk kon ik ook maar iets zinnigs uitkramen, zonder al te veel gelach *

Ik: “Ze blijven wel lang weg hè?”

Pappa Bogeard: “Je maakt je er toch niet ongerust over hè? Jij hebt tenslotte de meest recente ervaringen met hem…. Toch?

“* stilte *

Ik: “Ik mag nog wel een chocolaatje hè?”

Pappa Bogeard: “Ja hoor, jij kan het nog wel hebben.”

Ik: “Ik moet er nog van groeien.”

Pappa Bogeard: “Je weet het hè, na je dertigste, is het anders.”

Ik: “Ja, ja..”

* stilte *

Ik: “U moet hoognodig op mijn site kijken, er staat weer wat nieuws op!”

Pappa Bogeard: “Af en toe kijk ik er nog wel eens op, ik heb een euh… hoe heet dat? Een tablaadje gemaakt en dan kan ik zo op je site klikken. Goed hè?”

Ik: “Super goed! U moet dan kijken bij de categorie ‘dialoog’ want daar komt u ook nog in voor. Mocht het een hele tijd geleden zijn en dat dit stukje niet meer te zien is op mijn begin pagina.”

Pappa Bogaerd: “Bij wie?!”

Ik: “Bij de categorie dialoog…Aan de rechter kant, daar komt u ook in voor.”

Pappa Bogeard: “Dat is zeker dit gesprek, niet?”

Ik: “Sssshhh! Het moet nog een verrassing zijn.”

 

 

 

 

 

 

 

Nog steeds is hij bezig met het in elkaar zetten van puzzelstukjes tot een ware aardbol en Jennieke is nog steeds niet binnen, het is verdorie al 0.41u!

Ik hoop zo dat het wat wordt tussen die twee, ik ben namelijk een groot fan van Ferdinand, maar laat ik maar niet te veel hopen. Ik bedoel, ik moet mijzelf niet blij maken met een dood vogeltje, niet waar?

Geëchauffeerd? Hoezo!?

Dacht ik even in alle rust mijn behoefte te kunnen doen op het toilet op een doodgewone schooldag, maar dat ging helaas niet  door. Ik ving zo een leuk telefoongesprek op van een nogal gepikeerde madame die door de telefoon zat te blèren. Ik gok er op dat ze het tegen haar ex had.  

“Ja, je moet niet denken dat ik dat pik! Ik dacht dat we vrienden bleven, maar als het zo moet dan houdt het voor mij ook op! Wat?! Nee natuurlijk niet! Ik kan toch niet doen alsof er niks aan de hand is! Hoezo doe ik nou weer overdreven? Ik doe helemaal niet overdreven! Ik zeg gewoon waar het op slaat! Nee?! Hoezo!? Hoezo hoeft het voor jou op deze manier niet meer?! Denk je dat ik er om gevraagd heb!? Denk je dat ik het leuk vind?! Wat? Moet ik nou normáál doen? Naaaaah! Wie moet hier nou normaal doen? Wat? Ik versta er geen fuck van! Ja! Dûh! Ik ben inderdaad kwaad ja. Vind je dat nou echt zo raar? Dat jij op zo’n manier met mij omgaat, zo doet, ik vind het schandáálig!  Weetje, ik denk dat dit he-le-maal geen zin meer heeft. Ik ga zo een peuk roken want ik heb het helemaal met je gehad! Ja, ík ben hier de gene die kwaad mag zijn hoor! Met je slappe excuses de hele klote tijd. Doe even normaal ja!  Wat!? Hey! Niet ophangen, ik ben nog niet klaar! Jeetje, doe normaal!!”

*stilte*

“Jeeeemig! Nu heeft die gast de telefoon er ook nog opgegooid. Wat denkt ie nou helemaal?! Ik heb het echt helemaal gehad met die gast, tis nu helemaal klaar! Kom! Ik wil nú een peuk roken!”

Natuurlijk stond ik er met pen en papier bij en maakte ik snel wat aantekeningen. Een bom ontploft immers niet vaak in mijn bijzijn dus vond ik het wel de moeite waard om even wat te noteren.

Jennieke en haar haar

Music: New Song – Leaf

Ga daar maar zitten, dan zal ik de kapmantel bij je om doen. Je bent er zeker van dat het zo kort moet?

En ja, daar ging de schaar er in. Ik deed mijn uiterste best om het niet te laten merken, maar stiekem vond ik het best spannend om die schaar in dat mooie lange golvende haar te zetten. ‘Je weet het zeker hè?’ Met mijn hand – waar ik ook een schaar en een kam in had zitten – liet ik zien wat er allemaal van het haar af zou gaan. In mijn andere hand had ik een spiegel, die ik tig keer moest verdraaien want ze zag het niet goed.  Ja, ze was er zeker van en er mocht ook heus nog wel wat meer van af, maar dat deed ik lekker niet, daar zag ze waarschijnlijk toch niks van. Ik pakte een kruk en ging zitten. En zette de schaar er in, passé voor passé. Knip, knip, knip… lange slierten van zo’n 15 cm vielen op de grond. Tja, nu kon ze niet meer terug.

Nadat ik de coupe helemaal geknipt had, vond ze hem nog te lang. ’Tja, moest je maar luisteren naar wat ik zei, je mocht hem namelijk best nog wat korter knippen en dat zei ik ook.’ Ik ben vast één van de weinige kapsters (in spé, dat wel) die er te weinig af knipt. Ik riep mijn docent er bij en vertelde dat het iets korter moest; ‘Tja, dat moet je dan maar even doen hè?’ Vroeg hij - op een bevestigende manier - grijnzend. Ach, een goede oefening om het nog eens te doen. Ik deelde het haar weer in vakken af en knipte het haar opnieuw, passé voor passé. Nu ging er ongeveer zo’n ruime 5 cm af.

En, het resultaat is denderend, al zeg ik het zelf. Ik ben er super tevreden mee! En Jennieke zelf ook, alleen niet over haar pony/lok, maar die heeft mijn docent geknipt en groeit gauw genoeg bij, dus dat scheelt.

Jennieke: toen ze nog mooi lang haar had, haar waar elke meid - die niet zulk lang, zo veel en dik haar heeft - jaloers op zou zijn.

En Jennieke: zoals ze nu is: vernieuwend, fris, fruitig, kortom: schitterend! Haar waar  velen nog steeds jaloers op zullen zijn, vanwege de hoeveelheid, de dikte, de structuur en de glans die zeker niet vergeten mag worden!

Jenniek, ik vond het super dat je het door mij nota bene (!) zo kort wou laten knippen. Thanks for faith in me, darling.

PS: Let niet op de über slechte kwaliteit van de foto’s.

Het Zonnehuis

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, doe ik de kappersopleiding. Op woensdag sta ik in de Hairstyling. Een salon in Zwolle van Landstede (= mijn opleiding) waar de leerlingen álles mogen doen. Knippen, kleuren, permanenten, opsteken, noem maar op. Ontzettend leuk natuurlijk!

Iedere leerling moet ook nog eens 2x in het jaar naar het Zonnehuis. Dat is een verzorgingstehuis in Stadshagen waar mensen wonen met een handicap, dementie of mensen die iets anders hebben waardoor ze niet meer voor hun zelf kunnen zorgen.

Zo stond ik afgelopen woensdag ook in het Zonnehuis en dat was een hele aparte ervaring. Zo knipte ik een man die oorspronkelijk uit het Gooi kwam (hij praatte ook zo heerlijk bekakt, daar houd ik wel van) hij was ontzettend goed bij de wekker (hij legde mij uit waar hij ooit eens heeft gewoond en dat waren een hoop steden) maar wat minder te been. Ik knipte hem en hij was erg precies, wat mij weer motiveerde om het erg goed te doen natuurlijk. Naast mij was een collega bezig met een klant die alleen maar aan het joelen was met woorden als ’heeeeeeeeeelp!!’ en ‘maaaaaaaaaaaammmaaaaa!’. Zij vond het he-le-maal niks, die schaar en dat waterspuitje.

Later die dag knipte ik ook nog een oudere vrouw die blind was en ontzettend slechthorend. Maar wat een ontzettend lief mens was dat! Ze lijken wel een beetje op kleine kinderen, die kunnen ook zo gillen als een varkentje dat geslacht wordt omdat ze het ergens niet mee eens zijn. En die kunnen ook van die bijdehante opmerkingen maken. Net als bij de uitspraken van kleine kinderen moet je de uitspraken van de mensen uit het Zonnehuis eigenlijk gelijk noteren, zo grappig dat die zijn. Beetje jammer dat ik dat niet gedaan heb en ook de helft vergeten ben. Wel heb ik nog een leuk dialoogje:

Zij: Hoe heet je eigenlijk?
Ik: Carolien Smelt.
Zij: Snuif?
Ik: Nee mevrouw, het is Smelt.
Zij: Snuif?
Ik: Nee, Smelt. Ik heet Smelt van de achternaam.
Zij: Smel?
Ik: Nee, bijna. Smelt. Ik heet Smelt.
Zij: Snel?
Ik: Nee, Smelt. S M E L T!
Zij: Smelt?
Ik: Ja, Smelt!
Zij: Oooooohh zeg dat dan!
Ik: Ja, Smelt. Ik heet Smelt.
Zij: Ik hoorde het wel.
Ik: Goed zo!
Zij: Wat? Hoed zo?
Ik: Nee, ik zei goed zo!
Zij: Oh, goed zo?
Ik: Juist! Goed zo! U doet het goed!
Zij: Wat doe ik goed?
Ik: U luistert goed.
Zij: O, ja ik ben een beetje doof.
Ik: Ja, dat had ik al door ja.
Zij: Wat zei je?
Ik: Of u ook zin had in een kopje thee.
Zij: Wat?
Ik: Thee?
Zij: Waar?
Ik: Wilt u thee?
Zij: O, ja
- stilte -
Zij: Lekker ja.

Zie je het voor je? Ik die continu in haar oor blèrde om duidelijkheid te krijgen over mijn achternaam en de hele rompslomp er om heen. De hele hal kon meegenieten, mits ze niet zo’n slecht gehoord hadden als mijn klant natuurlijk.

Het is echt een schat van een vrouwtje en ik vond het een super leuke ervaring. Sommigen zijn ó zó dankbaar nadat je ze mooi geknipt hebt dat ze je bewijze van wel willen knuffelen.

Dove Sunshine Body Lotion

Mijn oma had een nieuwe crème gekocht.

Tante: Ma, wat heb je toch van rare vlekken op je handen, was je je niet goed?!

Oma: Niet goed wassen? Wat is dat nou voor onzin! Ik douche elke ochtend!

Tante: Dan moet je je toch eens beter wassen!  - oma stroopt haar mouwen op -

Tante: Je hebt ook al van die donkere armen! Gebruik je soms andere crème?

Oma: Ja, dat wel..

Tante: Wat voor crème?

Oma: Nou, zo’n gele fles, van Dove..

Tante: Waar staat die?

Oma: In de douche.

- tante haalt de crème in kwestie op –

Tante: Maar dat is ook geen gewone crème! Dat is Sunshine Body Lotion voor een zomerse gloed. Die crème zorgt er voor dat je wat bruiner wordt.

Je begrijpt, ik kwam het eerste halfuurtje niet meer bij. Mijn oma wou die crème niet meer gebruiken. ”Straks zijn mijn armen veel donkerder dan mijn gezicht!” Ik mocht hem mee nemen, kan ik mooi mijn witte beentjes er mee in smeren. Dank u oma!