De ellende die voortkomt uit de zomer- en wintertijd

Music: geen, zit namelijk in het OLC van Landstede en ik heb mijn oordopjes niet bij me, jammer maar helaas.

Zaterdag 28 maart op zondag 29 maart was het dan zo ver. Eén heel uur minder slapen, ai ai ai! Dit alles ging gepaard zonder wat voor vorm van problemen dan ook. Mijn horloge ging een uurtje vooruit en mijn mobiel ging gezellig mee. Tot grote verbazing moest ik hem daar een handje mee helpen, mijn pc kon het namelijk prima zelf!

Maandag 30 maart lag het toch iets gevoeliger.  Mijn vriend en ik hadden netjes de wekker gezet. We zouden de bus van 07.30 nemen aangezien hij om 08.20 de trein moest hebben en ik daarentegen moest pas om 09.20 op school zijn, maar besloot toch om gezellig met hem mee te gaan, ik zou dan toch wakker worden.

Zijn wekker stond om kwart voor zeven – dan hadden we nog een kwartiertje speling om er vervolgens snel uit te springen – en die van mij stond om iets voor half zeven, zodat ik al even wakker was. Met succes, want ik wás wakker! Maar dat duurde helaas niet lang, ik viel weer in slaap en hij ook. Maar, niet getreurd! Om kwart voor zeven ging de wekker weer op nieuw. Hij ging nog geen twee keer af of ik sloeg het vervelende ding weer uit en zei dat hij er eigenlijk uit moest gaan. Hij zei iets onverstaanbaars en daarna viel ik weer in slaap.

Om kwart voor acht werd ik gestrest wakker gemaakt met de mededeling dat het dus al kwart voor acht was. Mijn grote stationsklok was nog niet een uurtje vooruit gezet, waardoor hij dus dacht dat het nog heel vroeg was. Toen hij op de klok keek was het namelijk kwart voor zeven, maar het was toen dus al kwart voor acht.

We besloten om maar de bus van half 9 te nemen. De bus die vlak bij mijn huis stopt, dezelfde bus die we in eerste instantie om half 8 zouden nemen maar wat dus een uur later werd. We liepen naar de halte toe, mooi op schema. Tot dat we de bus aan zagen komen rijden. Inhalen? Tevergeefs… We misten hem. Ai.. Maar, er was nog hoop! We konden namelijk de bus van kwart voor 9 nog pakken, maar daar moesten we dan wel naar toe lopen. Met een net tempo liepen we naar de andere kant toe om de bus om kwart voor te pakken, maar helaas. Ook die reed net voor onze neus weg. Teleurgesteld ploften we op het bankje. Over een kwartier kwam er nog een bus, dus besloten we om die maar te nemen. Maar dan zou mijn vriend niet op tijd zijn op het station om vervolgens de trein te pakken. Zijn trein vertrok namelijk 20 over 9 en rond die tijd kwam de bus waar wij in zaten op het station aan.

Spijtig… we besloten om een grote kop koffie te halen (die hadden wij wel nodig na ál die teleurstellingen (als dit alles is wat op ons pad komt, dan hebben we een heel makkelijk en fijn leven)) om die in alle rust heerlijk op te drinken in het zonnetje op het perron, want ik was toch al te laat om op school te komen dus hoefde ik mij ook niet te haasten (ik was te laat, maar als je het zo bekijkt, dan was ik te vroeg om om kwart voor elf de les binnen te stromen). Als je één minuut te laat op school komt, mag je pas kwart voor elf de les weer in, een fijne regel als je zelf les hebt want het is ontzettend irritant als er om de vijf minuten iemand binnen komt die te laat is.

De trein kwam er aan en na een afscheidskus (of drie…) sprong hij de trein in en liep ik vrolijk naar de bus waar ik in moest om mij naar school te verplaatsen. Een vrolijke conducteur vroeg nog of ik een fijne reis had gehad waarop ik antwoordde dat ik niet uit de trein kwam, maar dat ik mijn vriendje naar de trein toe had gebracht. Hij beloofde dat hij mijn vriendje veilig in Leeuwarden zou brengen. Wat een geruststelling maar weer!

Op school kwam ik om kwart over tien aan, hartstikke op tijd, ik had nog een dik halfuur de tijd en ging bij mijn klasgenoten in de aula zitten die ook te laat waren. Zij waren iets minder vrolijk want zij waren maar één minuut te laat. Het was praktisch 20 over negen toen zij de les binnen kwamen, maar de docent zag het als ‘te laat’.

Gelukkig heb ik een hele leuke ochtend gehad met nog een zinnige theorieles! Nu ben ik aan het wachten op school voordat ik het gesprek in kan gaan samen met mijn twee docentes en mijn ouders. Ik wacht rustig af!

Onder het mes!

Music: Eros Ramazzotti – Se Bastasse Una Canzone

Goed, dit is niet echt het perfecte nummer wat bij mijn titel past, maar vooruit. Verschil moet er zijn.

Vandaag ging mijn vriendje onder het mes. En hoe! Het was fan-tas-ties (op zijn mooi-fout-Nederlandisch)! Zoals velen van jullie weten volgt mevrouw de kappersopleiding. Ze is tweedejaars student en vindt het allemaal helemaal ge-wel-dig. Vooral als ze met een mesje mag werken. En wat halen we met een mesje weg? Juist! Baardgroei! Geen stoppels voor miss blocnote want die werden allemaal als grote bomen in een (nog veel groter) bos omgekapt.

Wat hebben we hier voor nodig? Een wasbak en daarvoor een stoel waar de heer (een dame mag overigens ook, maar dames met baard zijn schaars, uit ervaring kan ik u zeggen dat zij zeker in Nederland slecht te verkrijgen zijn) in kwestie lekker ontspannen in kan zitten, met zijn hoofd rustend in de wasbak. Dan een karretje waar je je troep op kwijt kan. Zoals een busje scheerschuim, een handdoek (of twee), een bekertje heet water om de huid met het in-het-warme-water-gedepte-handdoekje soepel te maken en het welbekende scheermes. Je smeert de hele boel lekker in met een flinke dot scheerschuim en brengt dit op een subtiele (daar ontbrak het wel eens aan…) manier aan bij de patiënt. Dit laten we gedurende de hele dag lekker zitten om… geintje! Dit laten we een paar minuutjes zitten (zodat ik mijn troepjes weer een beetje kon ordenen) zodat het schuim zijn werk kan uitoefenen op de nog-niet-gladde-huid (vraag me niet wat het doet) en dan gaan we leuk met het mes langs de huid. We trekken de huid strak en rooooeeetsjj! We zoeven over de huid en alle stoppels zijn verdwenen. Het is een wonder! Nou ja, een beetje dan.

Op een paar krasjes na – wat best netjes is voor de tweede keer -  en een ietwat rood gezichtje was mijn mannetje toch mooi glad. En laten we eerlijk zijn, dat knuffelt toch een stuk aangenamer.

Nog meer vrijwilligers?

Murphy’s Law

Music: Golden Earring – Weekend Love

Met mijn benen hoog opgetrokken staar ik uit het raam. Het weer is somber. Geen stipje van de blauwe lucht te zien, alleen maar een grijze wolken massa. Ik vraag me van alles af. Ik pieker niet, maar ik denk maar wat. Ik vraag me af hoe mijn vriendje het heeft gehad in het vliegtuig. Hoe zou het zijn om te vliegen? Ik heb nog nooit gevlogen. Het schijnt ontzettend gaaf te zijn. En hoe zou het zijn als je zèlf het vliegtuig zou moeten besturen? Ik heb geen idee wat ik mij er bij moet voorstellen.

Mijn lampje op mijn nachtkastje klik ik aan en ik pak een boekje er bij. ‘Murphy’s Law’ ‘De wet van Murphy: als iets fout kàn gaan, dan zàl het ook fout gaan.’ Ik grijns bij het lezen van de titel en ik blader er wat doorheen. Ik lees iets toepasselijks; ‘Een vliegend voorwerp zal het dichtstbijzijnde oog opzoeken’. Ik grinnik. Want dat was precies wat er vandaag gebeurde. Ik had wat haast – ik moest naar de tandarts – en op het moment dat ik gereed was om weg te gaan vloog er een gezellige vlieg in mijn oog, die het blijkbaar nodig vond om in mìjn oog (juist dàt oog wat behoorlijk veel haast had om fatsoenlijk bij de tandarts te komen) nota bene pootje te gaan baden! Na wat gepiel in mijn oog kreeg ik hem er uit en sjeesde ik door naar de tandarts.

Ik ben dol op Murphy’s Law. Er staan zoveel dingen in waarvan ieder mens denkt; ‘Dat kan alleen mij overkomen.’ maar dat is niet zo, het gebeurd bij iedereen.

Herkenbaar?

- Waar een hek niet nodig is, blijft het zeker staan. Waar het het hardst nodig is, valt het om.
- Hoe langer je in een rij staat, des te groter de kans dat je in de verkeerde rij staat.
- Je kunt altijd datgeen vinden wat je niet zoekt.

Of zoiets als; ‘Als er eenmaal iets fout gaat, gaat àlles fout!’ En ja, dat had ik afgelopen vrijdag erg goed door. Met de neus werd ik even gezellig in de feiten gedrukt. Hatseflats! Samen met een collega moesten wij de brood en vleeswaren afdeling runnen en ja, alles ging er fout. En ja, ik wil niet zeurderig zijn, maar de vrijdagavond is nou niet bepaald een ontspannen avondje. De stofzuiger die niet meer wou zuigen omdat de zak vol zat, daarna wou hij niet zuigen omdat de slang versopt zat, ik snee me overal aan en een grote stapel dozen kletterde om in de vriezer. Zo kan ik nog wel wat dingetjes opsommen, achteraf altijd erg grappig om aan terug te denken, dat dan weer wel…

Te knieperig voor een cup of coffee

Music: Higher Ground – Red Hot Chili Peppers (I’m so darn glad He let me try it again, ’cause my last time on earth I lived a whole world of sin. I’m so glad that I know more than I knew then. Gonna keep on tryin’ till I reach the highest ground, yeahhhh! Gaat overigens veel te snel om fatsoenlijk mee te kunnen zingen, hehe)

Gratisgratisgratis!

Wij Nederlanders zijn dol op alles wat gratis is. Dat is algemeen bekend. Gratis high lights? Ik wil, ik wil!

Zo ook ik ben dol op alles wat gratis is. Laatst waren wij (de familie Bogeard – Gerinde) in het mooie Delluf want Leen werd verhuist van kamer naar kamer. Uiteraard gingen we daar ook nog even naar de Ikea, want Leen had nog wat dingetjes nodig. En wat kun je in de Ikea gratis krijgen? Juist! POTLODEN. Nelline en ik hadden massa’s potloden mee geskoopt, ontzettend handig, want ik teken nogal graag en dan heb je zo’n klein potloodje in je tas zitten, die breken ook weer minder snel.

Daar bleef het alleen niet bij. Want wat kun je nog meer gratis krijgen? Nou? In de Ikea mag je zoveel cola en koffie drinken als je zelf wilt, op één voorwaarde: als je het eerste kopje maar betaald. Eigenlijk betaal je dus voor de mok of het glas, de inhoud is toch gratis.

Maar wat deden wij? Het is te gênant voor woorden, maar we hadden er zo’n lol om. We hadden een mok gepakt uit het ‘gebruikte’ rek, daarmee liepen we naar de toiletten en gingen wij de mok grondig afwassen, mèt zeep! Daarna liepen wij rustig weer met de mok in onze handen terug naar het koffieapparaat en lieten de heerlijke warme donkerbruine vloeistof er instromen. En wat heb je dan? Juist. A cup of coffee for nothing! En wat hebben wij er van genoten! Beetje jammer dat er geen kleine lepeltjes waren die je zo kon pakken uit een ’schoon’ rek. Er waren alleen van die mega soeplepels, maar goed, je moet wat.

Het was overigens meer de lol die we er aan hadden, dan dat we het echt gratis wouden hebben. Want come on, wie heeft er nou geen 75 centjes over voor een heerlijk bakkie pleur? Maar ja, dat geloven jullie natuurlijk niet meer nadat je dit vreemde verhaal gelezen hebt.

Helaas lukte mij het niet om de foto van de fatsoenlijke mok met de veel te grote lepel er bij te plaatsen, maar dat komt wel weer als ik een keer achter een pc zit die minder snel vast loopt dan this one.

De man met de hamer

Music: Snow Patrol – Hands Open (even mijn niveau laten stijgen met wat goede muziekjes)

Zondag 17 mei ging ik met Fleur en haar moeder de Marikenloop in Nijmegen hardlopen. Dat is een hardloopwedstrijd voor dames (holy shit, zoveel vrouwen bij elkaar had ik nog nooit gezien!). Alléén maar dames. Grote, kleine, dikke, kale, grijze, dunne en weet ik veel wat nog meer voor vrouwtjes.

Je kunt daar met de 5 en de 10 km mee doen. Samen met Fleur en haar moeder deden wij de 5km. Als je het hardlopen een beetje in je hebt en je bent een beginner, dan is het wel een nette tijd als je de 5km in 30 minuten loopt, werd er gezegd.

En ja, dat zei mijn pa ook al. “Zorg dat je hem binnen de 30 minuten doet, want dan ben je goed bezig en begin níet te snel! Begin rustig!” Dat werd er meerdere malen hard in mijn oor geroepen. Voor de wedstrijd begon Patricia – de moeder van Fleur – er ook nog over: “Begin niet te hard hè, want je wordt als het ware opgezogen door de menigte en je gaat dus snel te hard. Vorig jaar kwam ik behoorlijk misselijk over de finish heen omdat ik dus te hard ging.”

Ja, ja, ja. Ik zal rustig beginnen. Met veel vrouwen liepen wij richting het begin. Zodra je over ‘de’ streep heen bent, begint de teller te lopen. Iedereen heeft een chip in haar schoen zitten, zodat je uiteindelijk de juiste tijd krijgt te horen.

Ik begon hartstikke lekker en liep veel vrouwen voorbij. Ik ergerde mij al vrij snel aan vrouwen die vrijwel meteen stopten om op adem te komen. Train dan beter of doe gewoon niet mee, dacht ik. De 3km had ik in ongeveer 15 minuutjes gelopen, wat hartstikke netjes is want dan zou ik 1 km in 5 minuten lopen, waardoor ik dan de 5 km in 25 minuten zou lopen. Maar nee hoor, de man met de hamer kwam achter mij aan. God straft meteen met die rare gedachtes die voorheen in mijn hoofd zweefden. Na die 3km kreeg ik steken in mijn zij. Die ik uiteraard – dôh – negeerde, wat mijn lichaam niet zo heel erg waardeerde.

Die steken werden erger en erger. Het bleef niet bij één steekje, nee, alles deed inmiddels zeer. Van mijn borsten tot aan mijn heupen. Mijn lichaam wou per se dat ik het liet hangen hoe graag ik ook rechtop wou staan, het ging gewoon niet meer. Dames na dames haalde mij in. Ik voelde mij nogal stom, omdat ik mij daarvoor ergerde aan de vrouwen die al stopte, nu stopte ik nota bene zelf! Niemand die dat wist, maar ik vond het zelf nogal een gênant moment. ^^

Ik kwam als een dweil over de finish heen (oke, nu overdrijf ik wel een klein beetje hoor, maar erg fit was ik niet meer) en ik hoopte zo dat het binnen de 30 minuten was. En gelukkig, een tijd van 29.53 had ik gemaakt. Maar wat doe ik de volgende keer beter? LANGZAAM beginnen! Iedereen zei het tegen mij, maar eigenwijs als ik was, begon ik te hard.

Na de Marikenloop ging ik die zondag ook weer naar huis. In de trein van Nijmegen naar Zwolle zat de coupé tjokvol met hardloopdametjes. Van echte sportieve figuren tot aan tokkie personen. Allerlei vrouwen deden er aan mee.

Eén tokkie madame werd gebeld.

Tokkie madame: “Bonjour, wat leuk dat je belt! Hè, wat?! Oh, nee. Ja, hoor! Ja, het viel me niks tegen. Het ging ontzettend goed. Ja, klopt ja, ik deed de 5km. Wat? Nee, niet te zwaar hoor. Wel de laatste kilometertjes hoor, tja, dat is toch altijd zo. De laatste lootjes hè, je kent het wel. Ja. Nee, nee. Och, het geeft wel voldoening moet ik zeggen. Ja, klopt ja.”

Een mevrouw die tegenover mij zat en mij een blik toewerpte alsof ze de tokkie mevrouw wel kon wurgen (als blikken konden doden) zei er op een geven moment wat van.

Mevrouw A: “Mevrouw? MEVROUW! Kunt u IETS minder luid praten? Ik hoor u nog door mijn muziek heen schetteren.”

Naast mij werd er een hele hoop gegrinnikt (ook Marikelopers) en ik kon mijn gelach ook niet meer voor mij houden.

Tokkie madame: “Nou nee!”

Tokkie madame: “Wacht even hoor, er zit hier een mevrouw te zeuren over dat ik te hard praat in deze coupé.”

Mevrouw A ergerde zich nog meer dan voorheen, het is dat er nog net geen stoom uit haar oren kwam.

Tokkie madame: “Wie denkt u eigenlijk dat u bent? Ik ben even aan het bellen. Ik zit nooit in de trein en ik mag best even rustig bellen hoe mijn loop ging! Er staat hier toch niet op de ramen dat wij stil moeten zijn of wel soms?”

Mevrouw A: “Ja, RUSTIG ja! Ik hoor u verdorie door mijn koptelefoon heen schetteren, als een big die geslacht wordt! Nooit van normen en waarden gehoord?”

Tokkie madame: “Pardon!? Nou moet u eens even goed luisteren. Ik ga niet zachter praten omdat er een gepikeerde juf zo nodig muziek wil luisteren. Kom op zeg!”

Tokkie madame: “Ja, daar ben ik weer hoor. Ja, sjonge jonge. Wat een gezeur zeg. Zit hier iemand te klagen over dat ik te veel praat, nou, ik plak er zo nog 10 minuutjes bij aan hoor! Sjonge, jonge. Al dat gezeur. Er staat toch nergens op de ramen dat we niet mogen praten? Nou, ik trek mij er he-le-maal niks van aan…

Mevrouw A: “Vooraaaaal niet doen, nee.”

Tokkie madame: …Nee, inderdaad. Precies. Ja, zo is het maar net! Ja, klopt, rond ZES uur…

Het gezicht van mevrouw A werd van minuut tot minuut roder.

Tokkie madame: …rond zes uur ben ik in Zwolle ja. Nou, dan zie ik je dan. Ja, hartstikke leuk. Tot dan hè! Ja, is goed. Hooooooi!”

Het gegrinnik was naast mij al niet meer te stoppen. Ik kwam met ze in gesprek over hoe de loop ging en over hoe vaak ze al hebben mee gedaan. Grappig hoe je met wild vreemden aan het praten bent alsof je ze al tijden kent. En grappig hoe je mensen aan elkaar ziet ergeren en hoe ze lopen te schetteren tegen elkaar. Treinreizen vind ik sowieso al fijn, lekker dagdromen en muziek luisteren en als er dan ook nog een klein beetje sensatie plaats vindt is het helemaal leuk natuurlijk.