Ge wil nie wéte!

Ik ben het meest onnozele paard op deze aarde. Welke klootviool laat nou meerdere keren haar glas water over heel haar bureau vallen? Het is me niet één, twee of drie keer overkomen. Nee, natuurlijk niet. Nee, veel vaker dan dat! Vraag me niet hoe vaak, te vaak. Hoe vaak verlies ik mijn fietssleutels? Hoe vaak mis ik de bus? Anders gezegd: wanneer háál ik de bus?! Welke ukkel stoot zijn of haar hoofd nu aan de spiegel van de bus? Welke idioot danst zichzelf tegen de deur aan?! Nu ook weer! Typisch, ik herhaal týpisch Carolynisch! Water. Water en nog eens WATER! Mijn bureau ligt er onder. Muis nat. Het water kroop langzaam onder mijn laptop door. Kladblokje nat. Boek nat. Houtenonderzetters nat. Nog net kon ik mijn geliefde Sennheiser koptelefoon van het water bevrijden, want nee, hij houdt niet zo van water. Met de mouw van mijn pyjama veegde ik het water weg. Nu trek ik een andere pyjama aan want inmiddels is mijn halve mouw nat.

Ja, aangenaam kennis te maken. Ik ben een chaotische schijteikel die dol op zelfspot is. Laat dat duidelijk zijn.

By the way, houdt er nog wel iemand van me?

No matter how long the winter, spring is sure to follow

Optimistische titel, nietwaar? Ik heb het echt he-le-maal gehad met de winter. Met de kwakkel winter van Nederland. We hebben welgeteld twee dagen gehad om op het ijs te staan en het ijs begon al weer te dooien. Regen hier, regen daar.

Nee, ik heb het niet zo op de winter. Tenzij we een winter hebben met veel vorst en sneeuw, zoals ze in Zweden hebben, om maar een zijstraat in te slaan. Maar helaas, dat is ons even niet gegund.

Bovendien word ik veel sneller ziek in de winter. Dit is nou al de zoveelste keer dat ik wat te zeuren heb. In de kerstvakantie was ze ziek, ze had griep. Niet zo raar als je bedenkt dat half Nederland plat lag. Maar zodra ze niet ziek is, heeft ze wel weer iets anders waardoor ze thuis kan blijven. Ze krijgt bijvoorbeeld de spiegel van de bus tegen haar hoofd, die er voor zorgt dat ze zo lam is, dat ze wel twee dagen op bed moet blijven liggen.

En ja, na in de kou te hebben gefietst (lees: ik zat achterop, shame on me) werd ik ’s ochtends (lees: rond een uurtje of vijf) behoorlijk ziek. Rennen naar het toilet was helaas geen optie, alles lag er al onder. Verdere details laat ik maar achterwegen.

Ja, ik kan niet wachten om de vogeltjes weer vrolijk te horen fluiten. Om de eerste bloementjes uit het gras te voorschijn te zien komen. Om mooie vliegtuigstrepen te zien in de helderblauwe lucht met een warme zon die er voor zorgt dat het buiten zo’n 25 graden is. Om op het groene warme gras te liggen. Om snel naar de zee te rennen, omdat je anders je voeten verbrand aan het warme zand.

Ach, gezien het feit het nog geen lekkere warme zomerse dag is, stap ik op tijd in bed om zo te dromen over heerlijke witte stranden met palmbomen en heerlijke drankjes en wie weet wat nog meer.

Welterusten.