Toeval?

Het was gisteren vrijdag, een leuke dag, het begin van het weekend.  Mensen maken plannen of hebben al plannen. Gaan uiteten of gaan zich liever bezatten in een bruincafé of doen het graag allebei. Mensen gaan naar de bioscoop, naar een discoteek of gaan gewoon gezellig met vrienden een film kijken op de ‘thuisbank’. Ik wist niet zo goed wat ik wilde gaan doen, aangezien ik zaterdag om half zes uit mijn bed zou moeten om vervolgens om zes uur te gaan werken.

Het was wel duidelijk dat ik niet naar een verjaardag ging en dat ik ook niet met mijn vriend en vrienden de stad onveilig zou gaan maken. Bij beide gevallen zou het te laat worden want ik wilde rond half tien naar bed.

’s Middags smste ik een vriendin of ze ook zin had als ik langs zou komen. Ze kon niet, ze had een verjaardag. Toen had ik maar besloten om lekker een avondje thuis te zitten, op de bank te hangen met een maskertje op mijn gezicht en een fles cola bij de hand. Ik ging achter msn en diezelfde vriendin die ik ’s middags had gesmst, zei dat ze toch wel kon. Die verjaardag was namelijk een dag later. Leuk! Rond half acht sprong ik op mijn fiets om mij naar hun boerderij te verplaatsen. Daar was het heel gezellig. We hebben vrolijk gekletst, vrolijk gal gespuugt over mensen waarvan wij “tja…” denken en vrolijk gelachen. Het was een gezellige avond.

Rond tien voor negen zei ik dat ik naar huis wilde, voor haar fijn, want ze was nog niet helemaal fit en voor mij fijn want dan zou ik tenminste optijd in mijn nest liggen voor de ochtend die op mij lag te wachten. Ik had gedag gezegd en ik pakte mijn fiets, op naar huis. Even dacht ik aan mijn moeder die het eng vindt als ik alleen fiets, zelfs dat kleine stukje van die boerderij naar de binnenstad vindt ze een beetje griezelig. Waarom? Omdat je genoeg enge verhalen hoort. Nadat ik aan haar dacht, dacht ik direct; “het zou je maar gebeuren zo op een doodnormale vrijdagavond, je ziet niets behalve een enge man die er aan komt lopen”. Met dat ik dat dacht, voelde ik dat er iemand aan kwam. Ik keek naar links en schrok me het apen-lazerus! Daar liep een vent! Die ’shock’ was maar van korte duur, want daarna dacht ik direct; “Huh!? Dat lijkt Peter wel!” Dat moment was ook van korte duur. Vervolgens zei ik namelijk tegen mijzelf; “Hij lijkt niet alleen op Peter, het ís Peter!”

Het is lang geleden dat ik zo vreselijk verbaasd was. Ik vroeg hem wel driehonderd keer wat hij nou daar deed, op die afgelegen weg. Hij liep nota bene van de stad af in plaats dat hij er nou naar toe liep. Hij wilde het uitleggen, maar ik was te verbaasd om er op te reageren, ik vroeg alleen maar wat hij daar – voor het huis van mijn vriendin nota bene – deed.

Nadat ik weer met beide benen op de aarde stond, had hij vertelt dat hij hier een verjaardag had. En via het internet had hij opgezocht waar hij moest zijn. Fijn dat internet! Hij liep alleen wel mooi verkeerd met zijn zwarte jas en een peukie in zijn mond. Hij liep gewoon voor het huis van mijn vriendin! Hoe is het mogelijk!? We besloten om op mijn fiets naar de jarige te fietsen, waarna ik uiteindelijk op de fiets weer naar mijn huis fietste.

Als ik niet zo vroeg hoefde te werken, was ik niet bij mijn vriendin geweest en was Peter veel later bij de jarige aangekomen en als mijn vriendin die verjaardag nou wel had gehad, was ik Peter dus ook niet tegen gekomen.

Een bizarre ontmoeting was het wel ja.