Bad (hair) day

Ken je dat, zo’n dag waarbij álles fout gaat? Zo’n dag waarbij de eerste minuten wanneer je wakker bent al niet je van het zijn. Zo’n dag waarbij je gelijk helemaal uit je goede ritme geslagen bent. Zo’n dag had ik vandaag. In tegenstelling tot gisteren, want toen voelde ik mij op en top goed. Ik had nooit moeten zeggen dat ik mij zo goed voelde, want je wordt gelijk gestraft.

’s Ochtends ging de wekker. Met een keel zo slijmerig als een snotneus van een klein kind en een hoofd zo zwaar als een meloen, kwam ik mijn nest uit gerold. Sloom, ietwat duizelig en met veel moeite hield ik de boel in evenwicht en klom ik uit bed.

Door die slijmerige keel, kon ik weinig weg krijgen. Bovendien had ik wat haast, dus ik besloot om wat yoghurt te nemen en maar een paar extra broodjes te smeren en die op school op te eten als ontbijt (iets wat ik normaal nooit doe).

Op school aangekomen was ik van plan om mijn spulletjes klaar te zetten. Ik was van plan om veel te gaan trainen want in januari ben ik van plan om examens te doen in het knippen en het föhnen. Mijn sloof deed ik om en ik zocht mijn blouse. Maar waar was die in vredesnaam!? Juist ja… ik kwam tot de ontdekking dat ik mijn blouse nog thuis had liggen. En wat zijn de regels? Geen blouse of sloof? Jammer dan, maar pak je spullen maar en vertrek. Het wordt niet getolereerd als je je spullen niet voor elkaar hebt en er worden ook geen uitzonderingen gemaakt.

Aangezien ik dicht bij school woon (een kwartiertje met de bus), besloot ik om hem maar te gaan halen. Ik wou tenslotte goed trainen en dat kan je het beste doen op school, aangezien daar docenten rond lopen die je goed kunnen helpen. Gelukkig wou mijn vader mij weer naar school brengen, aangezien hij toch die kant op moest (toeval!).

Terug op school voelde ik mijn hoofd inmiddels al zwaarder worden. Eerst had ik het idee dat er één meloen een middagdutje op mijn hoofd deed en nu had ik het idee alsof er al twee uitgebreid op mijn hoofd lagen te pitten. Inmiddels kreeg ik het ook kouder en werd ik dus wat rillerig.

Rond een uurtje of vijf kwam ik thuis. Het avondeten stond al klaar. Gammel begon ik aan mijn gehaktbal en daarna at ik wat sla. ’s Avonds had ik ballet en zoals ik mij na het eten voelde, zou ik niet naar ballet kunnen gaan. Ik besloot om een paracetamol te nemen en maar even te gaan slapen tot een uur of kwart over zes, zodat ik de bus kon pakken van kwart voor zeven. Maar toen de wekker ging, voelde ik mij nog beroerder dan voorheen, dus besloot ik om nog even te blijven liggen. Na een aantal minuten wou ik eigenlijk toch wel naar ballet. Optimistisch trok ik mijn dans kleding aan en liep ik opgewekt naar beneden. Het was al kwart voor zeven geweest dus die bus had ik gemist. Ik vroeg aan mijn vader of hij mij naar ballet wou brengen. Hij keek mij aan en vond het niet verstandig, waar ik hem gelijk in moet geven. Ik zou intensief moeten gaan dansen en als ik terug zou komen zou ik een vaatdoek zijn en zou ik me de volgende ochtend helemaal beroerd voelen, dus liep ik lamlenderig weer naar boven. Trok ik mijn kleding uit en ging ik weer naar bed. Maar dit keer wel met een dikke pyjama, dikke sokken en een kruik, want ik moet zo snel mogelijk van die ziektekiemen verlost worden, want ik heb geen tijd in ziekdoenelarij!