En dan ineens is de Bee Gees tijd historie en ben je alweer een halfjaar een stel!

Bee Gees – Words

Bij het horen van dit nummer, ontstaat er een ondeugend lachje op mijn gezicht en springen de tranen al bijna uit mijn ogen (oké, ik geef toe, ik overdrijf). Het doet mij denken aan een leuke tijd die ik zo’n 8 à 9 maand geleden heb gehad met mijn huidige vriendje.

Ik ga er niet te veel op in, maar ik kan best vertellen hoe het zo is ontstaan, we hebben nu immers een half jaar.

Ergens op een vrijdag in oktober ging ik naar een soosje waar ik vaak met wat vrienden zit. Op een dag – een dag die zo had moeten lopen – kwam hij daar ook, wat erg gezellig was. De dag erna gingen we bij een vriendin van mij een film kijken, ik zou daarna naar huis gaan en hij ook. We moesten in dezelfde bus (toeval?). Toen we wegliepen van het huis van mijn vriendin richting de bus, liepen we meters uit elkaar. We moesten over zo’n verrot grindweggetje lopen en ik had mijn pumps aan. Daarnaast droeg ik een veel te grote tas (het leek wel of ik 5 weken op vakantie ging!). Die factoren bij elkaar zorgden er voor dat ik er wat onstabiel bij liep.

We spraken elkaar regelmatig op msn en wanneer we elkaar weer echt spraken, was op het Joffer feest. Of nou ja… spraken? Je weet hoe dat gaat. Het was erg gezellig en het latere contact liet ook niet lang op zich wachten.

Op een vrijdag was er weer soos, ik zou eerst naar hem toe gaan, om vervolgens weer naar de soos te gaan, hartstikke onlogisch, maar dat idee was oprecht. Ik zou daarna bij een vriendin blijven slapen. Met mijn logeerspullen ging ik richting mijn toekomstige – wat ik toen nog niet wist – vriend. Maar wat toen!? Ik had de bus gemist! En wat baalde ik… Ik had 2 opties:

- Optie 1: mijn vader bellen om te vragen of hij mij wou ophalen uit – voor hem – de middle of nowhere wat mij een ontzettend bad idea leek, aangezien mijn pap heus wel een biertje zou hebben genuttigd op een vrijdagavond (wat er voor zorgt dat hij dan niet meer wilt rijden) en hij zou behoorlijk chagrijnig zijn om het feit dat ik niet beter had opgelet met die bussen en… ik geef hem geen ongelijk.

- Optie 2: blijven pitten en doen alsof er niks aan het handje was als ik thuis kom, gewoon een gezellig praatje ophangen dat het zo gezellig was bij mijn vriendin – net zo, zoals ik altijd doe – en weet ik veel wat nog meer.

- Optie 3: (gelijk aan optie 2) blijven pitten dus, maar dan wel de volgende ochtend/middag vertellen hoe het in elkaar stak.

En daar koos ik maar voor, nummer 3 dus. And hell, wat een drama. Ik mag behoorlijk veel van mijn ouders, dus als ze horen dat ik bij iemand anders was, terwijl mijn moeder er nog naar vroeg en dan niet zeg dat ik daar niet ben, (liegbeest!) tja… ze waren laaiend.

Mijn moeder had mij namelijk gesmst met de vraag: “Voor mijn gemoedstoestand wil ik graag weten of je daar blijft slapen.” Met ‘daar’ bedoelde ze natuurlijk het huis van mijn vriendin en niet het logeerbed bij Douwe thuis.

Waarop ik terug had gestuurd: “Ja, ik blijf hier slapen.”

Zo begon het gekloot, we zagen elkaar steeds vaker en op 20 december was het zo ver. Vanaf dat moment waren we een officieel stel. Nu zijn we dat nog steeds en ik vind die tijd zo bizar snel gegaan dat ik er wel vertrouwen in heb.

Gisteren had hij mij uit eten genomen (ik voel me nu – ’s ochtends rond elf uur – nog steeds een opgeblazen konijn) in een sfeervol restaurantje wat natuuuuurlijk erg gezellig was. ’s Avonds had ik hem een cadeautje gegeven. Het geurtje van Marc O’ Polo, Puur Green. Een onmogelijke guur, want ik kon hem nergens krijgen. Behalve bij de Etos (bij de Etos nota bene!) in zo’n iniminiformaat die je – als je niet uit kijkt – zo opzuigt. Maar goed, hij is er blij mee en ik eigenlijk ook, want ik moet toegeven, de geur is verrukkelijk!

Nu maar hopen dat we de 5 maand vol maken want dan krijg ik een ballonvaart!