De man met de hamer

Music: Snow Patrol – Hands Open (even mijn niveau laten stijgen met wat goede muziekjes)

Zondag 17 mei ging ik met Fleur en haar moeder de Marikenloop in Nijmegen hardlopen. Dat is een hardloopwedstrijd voor dames (holy shit, zoveel vrouwen bij elkaar had ik nog nooit gezien!). Alléén maar dames. Grote, kleine, dikke, kale, grijze, dunne en weet ik veel wat nog meer voor vrouwtjes.

Je kunt daar met de 5 en de 10 km mee doen. Samen met Fleur en haar moeder deden wij de 5km. Als je het hardlopen een beetje in je hebt en je bent een beginner, dan is het wel een nette tijd als je de 5km in 30 minuten loopt, werd er gezegd.

En ja, dat zei mijn pa ook al. “Zorg dat je hem binnen de 30 minuten doet, want dan ben je goed bezig en begin níet te snel! Begin rustig!” Dat werd er meerdere malen hard in mijn oor geroepen. Voor de wedstrijd begon Patricia – de moeder van Fleur – er ook nog over: “Begin niet te hard hè, want je wordt als het ware opgezogen door de menigte en je gaat dus snel te hard. Vorig jaar kwam ik behoorlijk misselijk over de finish heen omdat ik dus te hard ging.”

Ja, ja, ja. Ik zal rustig beginnen. Met veel vrouwen liepen wij richting het begin. Zodra je over ‘de’ streep heen bent, begint de teller te lopen. Iedereen heeft een chip in haar schoen zitten, zodat je uiteindelijk de juiste tijd krijgt te horen.

Ik begon hartstikke lekker en liep veel vrouwen voorbij. Ik ergerde mij al vrij snel aan vrouwen die vrijwel meteen stopten om op adem te komen. Train dan beter of doe gewoon niet mee, dacht ik. De 3km had ik in ongeveer 15 minuutjes gelopen, wat hartstikke netjes is want dan zou ik 1 km in 5 minuten lopen, waardoor ik dan de 5 km in 25 minuten zou lopen. Maar nee hoor, de man met de hamer kwam achter mij aan. God straft meteen met die rare gedachtes die voorheen in mijn hoofd zweefden. Na die 3km kreeg ik steken in mijn zij. Die ik uiteraard – dôh – negeerde, wat mijn lichaam niet zo heel erg waardeerde.

Die steken werden erger en erger. Het bleef niet bij één steekje, nee, alles deed inmiddels zeer. Van mijn borsten tot aan mijn heupen. Mijn lichaam wou per se dat ik het liet hangen hoe graag ik ook rechtop wou staan, het ging gewoon niet meer. Dames na dames haalde mij in. Ik voelde mij nogal stom, omdat ik mij daarvoor ergerde aan de vrouwen die al stopte, nu stopte ik nota bene zelf! Niemand die dat wist, maar ik vond het zelf nogal een gênant moment. ^^

Ik kwam als een dweil over de finish heen (oke, nu overdrijf ik wel een klein beetje hoor, maar erg fit was ik niet meer) en ik hoopte zo dat het binnen de 30 minuten was. En gelukkig, een tijd van 29.53 had ik gemaakt. Maar wat doe ik de volgende keer beter? LANGZAAM beginnen! Iedereen zei het tegen mij, maar eigenwijs als ik was, begon ik te hard.

Na de Marikenloop ging ik die zondag ook weer naar huis. In de trein van Nijmegen naar Zwolle zat de coupé tjokvol met hardloopdametjes. Van echte sportieve figuren tot aan tokkie personen. Allerlei vrouwen deden er aan mee.

Eén tokkie madame werd gebeld.

Tokkie madame: “Bonjour, wat leuk dat je belt! Hè, wat?! Oh, nee. Ja, hoor! Ja, het viel me niks tegen. Het ging ontzettend goed. Ja, klopt ja, ik deed de 5km. Wat? Nee, niet te zwaar hoor. Wel de laatste kilometertjes hoor, tja, dat is toch altijd zo. De laatste lootjes hè, je kent het wel. Ja. Nee, nee. Och, het geeft wel voldoening moet ik zeggen. Ja, klopt ja.”

Een mevrouw die tegenover mij zat en mij een blik toewerpte alsof ze de tokkie mevrouw wel kon wurgen (als blikken konden doden) zei er op een geven moment wat van.

Mevrouw A: “Mevrouw? MEVROUW! Kunt u IETS minder luid praten? Ik hoor u nog door mijn muziek heen schetteren.”

Naast mij werd er een hele hoop gegrinnikt (ook Marikelopers) en ik kon mijn gelach ook niet meer voor mij houden.

Tokkie madame: “Nou nee!”

Tokkie madame: “Wacht even hoor, er zit hier een mevrouw te zeuren over dat ik te hard praat in deze coupé.”

Mevrouw A ergerde zich nog meer dan voorheen, het is dat er nog net geen stoom uit haar oren kwam.

Tokkie madame: “Wie denkt u eigenlijk dat u bent? Ik ben even aan het bellen. Ik zit nooit in de trein en ik mag best even rustig bellen hoe mijn loop ging! Er staat hier toch niet op de ramen dat wij stil moeten zijn of wel soms?”

Mevrouw A: “Ja, RUSTIG ja! Ik hoor u verdorie door mijn koptelefoon heen schetteren, als een big die geslacht wordt! Nooit van normen en waarden gehoord?”

Tokkie madame: “Pardon!? Nou moet u eens even goed luisteren. Ik ga niet zachter praten omdat er een gepikeerde juf zo nodig muziek wil luisteren. Kom op zeg!”

Tokkie madame: “Ja, daar ben ik weer hoor. Ja, sjonge jonge. Wat een gezeur zeg. Zit hier iemand te klagen over dat ik te veel praat, nou, ik plak er zo nog 10 minuutjes bij aan hoor! Sjonge, jonge. Al dat gezeur. Er staat toch nergens op de ramen dat we niet mogen praten? Nou, ik trek mij er he-le-maal niks van aan…

Mevrouw A: “Vooraaaaal niet doen, nee.”

Tokkie madame: …Nee, inderdaad. Precies. Ja, zo is het maar net! Ja, klopt, rond ZES uur…

Het gezicht van mevrouw A werd van minuut tot minuut roder.

Tokkie madame: …rond zes uur ben ik in Zwolle ja. Nou, dan zie ik je dan. Ja, hartstikke leuk. Tot dan hè! Ja, is goed. Hooooooi!”

Het gegrinnik was naast mij al niet meer te stoppen. Ik kwam met ze in gesprek over hoe de loop ging en over hoe vaak ze al hebben mee gedaan. Grappig hoe je met wild vreemden aan het praten bent alsof je ze al tijden kent. En grappig hoe je mensen aan elkaar ziet ergeren en hoe ze lopen te schetteren tegen elkaar. Treinreizen vind ik sowieso al fijn, lekker dagdromen en muziek luisteren en als er dan ook nog een klein beetje sensatie plaats vindt is het helemaal leuk natuurlijk.

Amies

Music: Shania Twain – Up (Waarom voel ik me nou zo fout? Vooral nu ik aan het mee blèren ben? Is toch he-le-maal niks mis mee?)

Zoals je misschien al weet – en wist je het nog niet, dan wordt dit het hoogtepunt in je leven dat ik het je ga vertellen – ben ik dol op het meeluisteren van gesprekken van andere mensen. Gewoon heel subtiel. Ik lees een boek en vrijwel meteen worden mijn gedachten getrokken naar wat de mensen om mij heen zeggen.

Zo ook gisteren, ik zat in de bus, te genieten van het boek Bezeten van mij van Nicci French. Een heel spannend boek dat gaat over.. Ho! Dat vertel ik dan later nog wel eens in een recensie, voordat ik te veel afdwaal van het gesprek wat ik in de bus hoorde.

Ik zat dus – zoals gezegd – in de bus, een poging te doen om in mijn boek te lezen, maar iedereen weet hoe snel ik afgeleid ben. Achter mij zaten een stel jongeren van een jaar of 20. Twee jongens (waarvan één ontzettende knappe, je weet wel, zo’n type met mega veel krullen die er niks in heeft zitten, een beetje alternatief, eigen stijl, je weet wel, zo’n type die in één of ander bos met een fles rosé op een kleedje liedjes voor je zou spelen met een gitaartje, zo’n super romantisch persoon waarvan wij als vrouwelijke wezens hier op aarde alleen maar van kunnen dromen, zo’n type die – mocht ie in een bandje spelen – allerlei rennende vrouwen achter zich aan zal hebben, zo’n type waar alle jongens jaloers op zouden zijn. Oke. Je begrijpt, ik zwijmelde alleen al bij de gedachten van een bos, een kleedje en een fles rosé helemaal weg. Zul je zien dat het zo’n über nurd zou zijn, ééntje met totaal geen sociaal leven. Nee, dat was het niet, anders zat hij niet in de bus met een stel vrienden. Oke, ik wijd weer af van mijn onderwerp.) en twee meiden. Het geouwehoer begon over Genemuiden (ik dacht nog; “come on, er is toch wel íets boeiender dan dat!?”).

Meid X: “Zo, zoveelste busreis. Op zich is Genemuiden ook wel een leuk dorpje.”

* Oh no, je weet niet wat je zegt! *

Meid X: “Moet je natuurlijk wel heel rijk zijn, dan zou ik er wel willen wonen, griezelig grote huizen man!”

Meid A: “Jeetje, lijkt je dat leuk? In zo’n groot huis wonen met je partner en kids?”

Meid X: “Man, ik moet niet denken aan van die kleine koters, maar… ja, zo’n groot huis, dat lijkt me wel wat.”

Meid A: “Oh nee, nee absoluut niet. Daar houd ik helemaal niet van. Ik zou wel daar ver weg willen wonen waar ze helemaal niks hebben, geen euh… elektriciteit, geen stroom, helemaal niks. Waar ze vroeg moeten slapen omdat ze verder geen licht hebben en zo, euhm… hoe heet dat nou?”

* Met mijn telepathische vermogen probeerde ik het woord Amies door te seinen. *

De Spaanse Apollo ( = één van de belangrijkste godheden, die in de Griekse mythologie voorkomen) met krullen: “De Amies!”

* Yes, het is doorseinen is gelukt à vooral blijven volhouden, dat als ik er niet zat, dat ze er dan niet op kwamen *

Meid X: “Oh neee!”

Meid A: “Ja, ja, die ja! Dat lijkt me echt geniaal! Helemaal back to basic (fijn woord, fijn woord). Dat is toch lachen!”

Jongen B: “Lijkt je dat wat? Man, dat is toch doodsaai.”

Meid X: “Dan heb je hier alle luxe van de wereld en dan wil je dáár heen, jeetje, ik snap jou echt niet!”

Jongen B: “Ze mogen daar meer vrouwen hebben hè? Wil je dan een man die het met andere vrouwen doet.”

* Mijn gegrinnik kon ik niet meer voor mij houden, natuurlijk was mijn boek ontzettend grappig. En ik kon het ook niet laten om even een goedkeurende blik op jongen B af te sturen, waarna ik gelijk even naar de Spaanse Apollo met krullen keek, natuurlijk *

Meid A: “Nee, dan ga ik er gewoon als vrijgezel heen en dan zoek ik het zelf wel uit. Maar goed, kijk, ik zorg gewoon dat ze mij zo geweldig vinden, dat ze geen behoefte meer hebben om het met andere vrouwen te doen.”

Jongen B: “Ze?”* Op die vragende “Ze?” ging ze helaas niet in. *

De Spaanse Apollo met krullen: “Hahha, en dat geloof jij!”

* stilte *

De Spaanse Apollo met krullen: “Hoe leuk, lekker of wat dan ook je bent, dat feestje gaat niet door.”

Meid X: “Dan toch liever in een groot huis met alle luxe die je hebt.”

En helaas waren we al op het station in Zwolle beland waar we er allemaal uit moesten. Toen ik richting de volgende bus liep, hoorde ik zo nog heftig discussiëren over huizen, luxe en de keerzijde van luxe.

Hoe dan ook, ik ben heus geen persoon van alle luxe, maar om nou helemaal back to basic te gaan en mij bij de amies toe te voegen, neuh… daar sta ik op zich ook niet zo op te springen.

En eerlijk gezegd denk ik ook niet dat zij het waarderen als ik daar aan kom stampen, met mijn onderegspoten zilveren gympies, mijn met nagellak onderbekladerde knake telefoon en al die dingen meer, maar toch, leuk om met zo’n gesprek mee te luisteren.