De man met de hamer

Music: Snow Patrol – Hands Open (even mijn niveau laten stijgen met wat goede muziekjes)

Zondag 17 mei ging ik met Fleur en haar moeder de Marikenloop in Nijmegen hardlopen. Dat is een hardloopwedstrijd voor dames (holy shit, zoveel vrouwen bij elkaar had ik nog nooit gezien!). Alléén maar dames. Grote, kleine, dikke, kale, grijze, dunne en weet ik veel wat nog meer voor vrouwtjes.

Je kunt daar met de 5 en de 10 km mee doen. Samen met Fleur en haar moeder deden wij de 5km. Als je het hardlopen een beetje in je hebt en je bent een beginner, dan is het wel een nette tijd als je de 5km in 30 minuten loopt, werd er gezegd.

En ja, dat zei mijn pa ook al. “Zorg dat je hem binnen de 30 minuten doet, want dan ben je goed bezig en begin níet te snel! Begin rustig!” Dat werd er meerdere malen hard in mijn oor geroepen. Voor de wedstrijd begon Patricia – de moeder van Fleur – er ook nog over: “Begin niet te hard hè, want je wordt als het ware opgezogen door de menigte en je gaat dus snel te hard. Vorig jaar kwam ik behoorlijk misselijk over de finish heen omdat ik dus te hard ging.”

Ja, ja, ja. Ik zal rustig beginnen. Met veel vrouwen liepen wij richting het begin. Zodra je over ‘de’ streep heen bent, begint de teller te lopen. Iedereen heeft een chip in haar schoen zitten, zodat je uiteindelijk de juiste tijd krijgt te horen.

Ik begon hartstikke lekker en liep veel vrouwen voorbij. Ik ergerde mij al vrij snel aan vrouwen die vrijwel meteen stopten om op adem te komen. Train dan beter of doe gewoon niet mee, dacht ik. De 3km had ik in ongeveer 15 minuutjes gelopen, wat hartstikke netjes is want dan zou ik 1 km in 5 minuten lopen, waardoor ik dan de 5 km in 25 minuten zou lopen. Maar nee hoor, de man met de hamer kwam achter mij aan. God straft meteen met die rare gedachtes die voorheen in mijn hoofd zweefden. Na die 3km kreeg ik steken in mijn zij. Die ik uiteraard – dôh – negeerde, wat mijn lichaam niet zo heel erg waardeerde.

Die steken werden erger en erger. Het bleef niet bij één steekje, nee, alles deed inmiddels zeer. Van mijn borsten tot aan mijn heupen. Mijn lichaam wou per se dat ik het liet hangen hoe graag ik ook rechtop wou staan, het ging gewoon niet meer. Dames na dames haalde mij in. Ik voelde mij nogal stom, omdat ik mij daarvoor ergerde aan de vrouwen die al stopte, nu stopte ik nota bene zelf! Niemand die dat wist, maar ik vond het zelf nogal een gênant moment. ^^

Ik kwam als een dweil over de finish heen (oke, nu overdrijf ik wel een klein beetje hoor, maar erg fit was ik niet meer) en ik hoopte zo dat het binnen de 30 minuten was. En gelukkig, een tijd van 29.53 had ik gemaakt. Maar wat doe ik de volgende keer beter? LANGZAAM beginnen! Iedereen zei het tegen mij, maar eigenwijs als ik was, begon ik te hard.

Na de Marikenloop ging ik die zondag ook weer naar huis. In de trein van Nijmegen naar Zwolle zat de coupé tjokvol met hardloopdametjes. Van echte sportieve figuren tot aan tokkie personen. Allerlei vrouwen deden er aan mee.

Eén tokkie madame werd gebeld.

Tokkie madame: “Bonjour, wat leuk dat je belt! Hè, wat?! Oh, nee. Ja, hoor! Ja, het viel me niks tegen. Het ging ontzettend goed. Ja, klopt ja, ik deed de 5km. Wat? Nee, niet te zwaar hoor. Wel de laatste kilometertjes hoor, tja, dat is toch altijd zo. De laatste lootjes hè, je kent het wel. Ja. Nee, nee. Och, het geeft wel voldoening moet ik zeggen. Ja, klopt ja.”

Een mevrouw die tegenover mij zat en mij een blik toewerpte alsof ze de tokkie mevrouw wel kon wurgen (als blikken konden doden) zei er op een geven moment wat van.

Mevrouw A: “Mevrouw? MEVROUW! Kunt u IETS minder luid praten? Ik hoor u nog door mijn muziek heen schetteren.”

Naast mij werd er een hele hoop gegrinnikt (ook Marikelopers) en ik kon mijn gelach ook niet meer voor mij houden.

Tokkie madame: “Nou nee!”

Tokkie madame: “Wacht even hoor, er zit hier een mevrouw te zeuren over dat ik te hard praat in deze coupé.”

Mevrouw A ergerde zich nog meer dan voorheen, het is dat er nog net geen stoom uit haar oren kwam.

Tokkie madame: “Wie denkt u eigenlijk dat u bent? Ik ben even aan het bellen. Ik zit nooit in de trein en ik mag best even rustig bellen hoe mijn loop ging! Er staat hier toch niet op de ramen dat wij stil moeten zijn of wel soms?”

Mevrouw A: “Ja, RUSTIG ja! Ik hoor u verdorie door mijn koptelefoon heen schetteren, als een big die geslacht wordt! Nooit van normen en waarden gehoord?”

Tokkie madame: “Pardon!? Nou moet u eens even goed luisteren. Ik ga niet zachter praten omdat er een gepikeerde juf zo nodig muziek wil luisteren. Kom op zeg!”

Tokkie madame: “Ja, daar ben ik weer hoor. Ja, sjonge jonge. Wat een gezeur zeg. Zit hier iemand te klagen over dat ik te veel praat, nou, ik plak er zo nog 10 minuutjes bij aan hoor! Sjonge, jonge. Al dat gezeur. Er staat toch nergens op de ramen dat we niet mogen praten? Nou, ik trek mij er he-le-maal niks van aan…

Mevrouw A: “Vooraaaaal niet doen, nee.”

Tokkie madame: …Nee, inderdaad. Precies. Ja, zo is het maar net! Ja, klopt, rond ZES uur…

Het gezicht van mevrouw A werd van minuut tot minuut roder.

Tokkie madame: …rond zes uur ben ik in Zwolle ja. Nou, dan zie ik je dan. Ja, hartstikke leuk. Tot dan hè! Ja, is goed. Hooooooi!”

Het gegrinnik was naast mij al niet meer te stoppen. Ik kwam met ze in gesprek over hoe de loop ging en over hoe vaak ze al hebben mee gedaan. Grappig hoe je met wild vreemden aan het praten bent alsof je ze al tijden kent. En grappig hoe je mensen aan elkaar ziet ergeren en hoe ze lopen te schetteren tegen elkaar. Treinreizen vind ik sowieso al fijn, lekker dagdromen en muziek luisteren en als er dan ook nog een klein beetje sensatie plaats vindt is het helemaal leuk natuurlijk.

Amies

Music: Shania Twain – Up (Waarom voel ik me nou zo fout? Vooral nu ik aan het mee blèren ben? Is toch he-le-maal niks mis mee?)

Zoals je misschien al weet – en wist je het nog niet, dan wordt dit het hoogtepunt in je leven dat ik het je ga vertellen – ben ik dol op het meeluisteren van gesprekken van andere mensen. Gewoon heel subtiel. Ik lees een boek en vrijwel meteen worden mijn gedachten getrokken naar wat de mensen om mij heen zeggen.

Zo ook gisteren, ik zat in de bus, te genieten van het boek Bezeten van mij van Nicci French. Een heel spannend boek dat gaat over.. Ho! Dat vertel ik dan later nog wel eens in een recensie, voordat ik te veel afdwaal van het gesprek wat ik in de bus hoorde.

Ik zat dus – zoals gezegd – in de bus, een poging te doen om in mijn boek te lezen, maar iedereen weet hoe snel ik afgeleid ben. Achter mij zaten een stel jongeren van een jaar of 20. Twee jongens (waarvan één ontzettende knappe, je weet wel, zo’n type met mega veel krullen die er niks in heeft zitten, een beetje alternatief, eigen stijl, je weet wel, zo’n type die in één of ander bos met een fles rosé op een kleedje liedjes voor je zou spelen met een gitaartje, zo’n super romantisch persoon waarvan wij als vrouwelijke wezens hier op aarde alleen maar van kunnen dromen, zo’n type die – mocht ie in een bandje spelen – allerlei rennende vrouwen achter zich aan zal hebben, zo’n type waar alle jongens jaloers op zouden zijn. Oke. Je begrijpt, ik zwijmelde alleen al bij de gedachten van een bos, een kleedje en een fles rosé helemaal weg. Zul je zien dat het zo’n über nurd zou zijn, ééntje met totaal geen sociaal leven. Nee, dat was het niet, anders zat hij niet in de bus met een stel vrienden. Oke, ik wijd weer af van mijn onderwerp.) en twee meiden. Het geouwehoer begon over Genemuiden (ik dacht nog; “come on, er is toch wel íets boeiender dan dat!?”).

Meid X: “Zo, zoveelste busreis. Op zich is Genemuiden ook wel een leuk dorpje.”

* Oh no, je weet niet wat je zegt! *

Meid X: “Moet je natuurlijk wel heel rijk zijn, dan zou ik er wel willen wonen, griezelig grote huizen man!”

Meid A: “Jeetje, lijkt je dat leuk? In zo’n groot huis wonen met je partner en kids?”

Meid X: “Man, ik moet niet denken aan van die kleine koters, maar… ja, zo’n groot huis, dat lijkt me wel wat.”

Meid A: “Oh nee, nee absoluut niet. Daar houd ik helemaal niet van. Ik zou wel daar ver weg willen wonen waar ze helemaal niks hebben, geen euh… elektriciteit, geen stroom, helemaal niks. Waar ze vroeg moeten slapen omdat ze verder geen licht hebben en zo, euhm… hoe heet dat nou?”

* Met mijn telepathische vermogen probeerde ik het woord Amies door te seinen. *

De Spaanse Apollo ( = één van de belangrijkste godheden, die in de Griekse mythologie voorkomen) met krullen: “De Amies!”

* Yes, het is doorseinen is gelukt à vooral blijven volhouden, dat als ik er niet zat, dat ze er dan niet op kwamen *

Meid X: “Oh neee!”

Meid A: “Ja, ja, die ja! Dat lijkt me echt geniaal! Helemaal back to basic (fijn woord, fijn woord). Dat is toch lachen!”

Jongen B: “Lijkt je dat wat? Man, dat is toch doodsaai.”

Meid X: “Dan heb je hier alle luxe van de wereld en dan wil je dáár heen, jeetje, ik snap jou echt niet!”

Jongen B: “Ze mogen daar meer vrouwen hebben hè? Wil je dan een man die het met andere vrouwen doet.”

* Mijn gegrinnik kon ik niet meer voor mij houden, natuurlijk was mijn boek ontzettend grappig. En ik kon het ook niet laten om even een goedkeurende blik op jongen B af te sturen, waarna ik gelijk even naar de Spaanse Apollo met krullen keek, natuurlijk *

Meid A: “Nee, dan ga ik er gewoon als vrijgezel heen en dan zoek ik het zelf wel uit. Maar goed, kijk, ik zorg gewoon dat ze mij zo geweldig vinden, dat ze geen behoefte meer hebben om het met andere vrouwen te doen.”

Jongen B: “Ze?”* Op die vragende “Ze?” ging ze helaas niet in. *

De Spaanse Apollo met krullen: “Hahha, en dat geloof jij!”

* stilte *

De Spaanse Apollo met krullen: “Hoe leuk, lekker of wat dan ook je bent, dat feestje gaat niet door.”

Meid X: “Dan toch liever in een groot huis met alle luxe die je hebt.”

En helaas waren we al op het station in Zwolle beland waar we er allemaal uit moesten. Toen ik richting de volgende bus liep, hoorde ik zo nog heftig discussiëren over huizen, luxe en de keerzijde van luxe.

Hoe dan ook, ik ben heus geen persoon van alle luxe, maar om nou helemaal back to basic te gaan en mij bij de amies toe te voegen, neuh… daar sta ik op zich ook niet zo op te springen.

En eerlijk gezegd denk ik ook niet dat zij het waarderen als ik daar aan kom stampen, met mijn onderegspoten zilveren gympies, mijn met nagellak onderbekladerde knake telefoon en al die dingen meer, maar toch, leuk om met zo’n gesprek mee te luisteren.

De meest fantastische, lieve, leuke, spontane, aardige en weet-ik-veel-wat-nog-meer schoonzoon

Een goed gesprek met pappa Bogeard over schoonzonen.. Hij is ondertussen druk bezig om een aardbol van puzzelstukjes in elkaar te flansen en ik zit achter de pc.

Ik: “U vindt Ferdinand wel een leuke jongen als schoonzoon hè? Ik bedoel, niet zo bijdehand als Douwe en niet zo schofterig als de meeste puber jongentjes.”

Pappa Bogeard: “Ja, ja… ik knijp me ontzettend in de handjes.”

Ik: “Wat!?”

Pappa Bogeard: “Nou, met hem als schoonzoon. Ik knijp me ontzettend in de handjes.”

* ik lag inmiddels krom van het lachen *

Pappa Bogeard: “Wat lach je nou?”

* ik kon niks zinnigs uitkramen, de hele avond al niet, maar nu kwam er echt niets goeds uit *

Pappa Bogeard: “Ben ik nou werkelijk zo belachelijk?”

* proest *

* eindelijk kon ik ook maar iets zinnigs uitkramen, zonder al te veel gelach *

Ik: “Ze blijven wel lang weg hè?”

Pappa Bogeard: “Je maakt je er toch niet ongerust over hè? Jij hebt tenslotte de meest recente ervaringen met hem…. Toch?

“* stilte *

Ik: “Ik mag nog wel een chocolaatje hè?”

Pappa Bogeard: “Ja hoor, jij kan het nog wel hebben.”

Ik: “Ik moet er nog van groeien.”

Pappa Bogeard: “Je weet het hè, na je dertigste, is het anders.”

Ik: “Ja, ja..”

* stilte *

Ik: “U moet hoognodig op mijn site kijken, er staat weer wat nieuws op!”

Pappa Bogeard: “Af en toe kijk ik er nog wel eens op, ik heb een euh… hoe heet dat? Een tablaadje gemaakt en dan kan ik zo op je site klikken. Goed hè?”

Ik: “Super goed! U moet dan kijken bij de categorie ‘dialoog’ want daar komt u ook nog in voor. Mocht het een hele tijd geleden zijn en dat dit stukje niet meer te zien is op mijn begin pagina.”

Pappa Bogaerd: “Bij wie?!”

Ik: “Bij de categorie dialoog…Aan de rechter kant, daar komt u ook in voor.”

Pappa Bogeard: “Dat is zeker dit gesprek, niet?”

Ik: “Sssshhh! Het moet nog een verrassing zijn.”

 

 

 

 

 

 

 

Nog steeds is hij bezig met het in elkaar zetten van puzzelstukjes tot een ware aardbol en Jennieke is nog steeds niet binnen, het is verdorie al 0.41u!

Ik hoop zo dat het wat wordt tussen die twee, ik ben namelijk een groot fan van Ferdinand, maar laat ik maar niet te veel hopen. Ik bedoel, ik moet mijzelf niet blij maken met een dood vogeltje, niet waar?

Artiesten schoentjes

Music: Jack Johnson – Good People

Mijn lieve gympies die mij nog nooit in de steek hebben gelaten (ik heb ze zelfs opgehaald uit Zwolle omdat ik de volgende dag stage had en écht niet zonder ze kon, krankzinnig!) heb ik nu eens even lekker opgepimt.

Het waren (waren ^^) zwarte gympies met groene lijntjes. En nu zijn ze zo ongeveer… zilver! Eigenlijk moet ik er even andere veters in doen, knal roze or something of rood ofzeau (gezien het feit ik vaak rode nagels heb en ik roze eigenlijk een vervelende kleur vind). Gisteren stond ik in de Hairstyling (de kapsalon van Landstede waar studenten al het werk doen, oftewel; een fijn leerstation) en in mijn pauze had ik even een spuitbus met zilververf gekocht om de takken samen met een klasgenoot te versieren die in vazen staan (dat was overigens niet mijn idee, maar het idee van onze docent die ons begeleidt) en eigenlijk vond ik het ook wel leuk om mijn gympen een kleurtje te geven.

Zo gezegd zo gedaan, nu zijn mijn liefjes grijs en ik heb er nu al heul veul complimentjes over gekregen. Net als over een heel lief jurkje, maar daar komt nog wel een keer een foto van.

What do you think? Cool or cool? ^^

Carolien de Kamerolifant

Wat!? Ja, je leest het wel goed. Carolien de Kamerolifant! Ik knal overal tegen aan, ik laat dingen vallen. Kortom; ik voel me ontzettend onbenullig alsof ik verdorie een tientonner ben!

Verder alles goed? Ja hoor, er is alleen feest in de maand.

Well… someone a cappu?

Humpf

Pap: Wat wil je graag hebben?
Ik: Een koek.

*stilte*

Pap: Wat zeg je?
Ik: Koek!

*stilte*

Pap: Ja, ja.. ik versta je wel.

Juuuuist…

Jason Mraz

Music: I’m Yours - Jason Mraz

Jeetje, ik heb nog een nieuwe liefde gevonden (het kan niet meer op!). Jason Mraz! Wat maakt die gast lekkere muziek zeg.

Well open up your mind and see like me
Open up your plans and damn you’re free
Look into your heart and you’ll find the love love love
Listen to the music of the moment maybe sing with me
I like peaceful melodies

Yea! Thanks Peter ^^ en youtube ‘t allemaal even op. Succes gegarandeerd.

 

Lovely people

Music: Big Spender – Shirley Bassey (lekker oldskool, yea! ^^)

Ik ben heel erg dankbaar dat ik veel lieve mensen om mij heen heb die…

…mij altijd weer opnieuw kunnen laten lachen, ook al zit ik nog zo erg in een dip. Door flauwe opmerkingen ontstaat er een klein glimlachje op mijn gezicht en dat glimlachje wordt vanzelf een ware schaterlach en ja, ik ben er zeker van dat er een aantal zich heel erg aangesproken voelen.

…mij telkens weer nieuwe dingen van de wereld laten zien, fijne dingen waar ik blij van word maar die ik eigenlijk al niet meer zag. Vrienden die mij even weer laten zien hoe goed we het hier hebben en hoe blij en dankbaar wij eigenlijk moeten zijn met alles wat we hebben en krijgen en dat we die dankbaarheid ook moeten uitstralen. Vrienden die mij vertellen wat ik allemaal kan als ik er niet meer in geloof of die mij vertellen dat ik heus niet de enige ben.

…zo goed voor mij zijn, dat ik eigenlijk mijn hele leven bij ze zou willen zijn, dat ik ze eigenlijk niet kan missen. Maar helaas komt aan alles een eind, zo ook aan de levens van mensen die je eigenlijk nog jaren bij je had willen hebben, maar helaas, dat hebben we niet voor het zeggen. En ik ben er zeker van, dat we elkaar ooit nog eens ontmoeten. Het grappige is eigenlijk ook, dat de mensen die ik het liefst achter het behang zou willen plakken met een hele hoop kleverige lijm, ik uiteindelijk voor geen goud zou willen missen.

Jullie verwachten natuurlijk dat ik een rij maak met alle namen die mij dierbaar zijn, maar dat doe ik lekker niet. ^^ Men weet toch wel in wat voor categorie hij/zij toebehoort en voor de rest laat ik het lekker in het midden.

Wel wil ik kwijt dat ik dol op jullie ben – ook al komt dat er af en toe niet voor 100 procent uit, maar dat schijnt nog altijd menselijk te zijn (is mij ooit verteld )… En dat ik het ook erg getroffen heb wat betreft vriend, vrienden, familie, kennissen en alle andere mensen om mij heen.

Oh en dan nog iets wat ik vergat! Ik ben ontzettend dankbaar om het feit dat er vanille ijs bestaat! Want wat is DAT lekker zeg! Doe mij een zwijmelige jankfilm, een bankje, een pak tissues, een lepel en vanille ijs en ik heb een super avond, laat dat duidelijk zijn!.

Carry You Home..

Trouble is her only friend and he’s back again
makes her body older than it realy is
she says it’s high time she went away
no one’s got much to say in this town
trouble is the only way is down
down down

As strong as you were, tender you go
I’m watching you breathing for the last time
a song for you heart, but when it is quiet
I know what it means and I’ll carry you home
I’ll carry you home

If she had wings she would fly away
and another day God will give her some
trouble is the only way is down
down down

As strong as you were, tender you go
I’m watching you breathing for the last time
a song for you heart, but when it is quiet
I know what it means and I’ll carry you home
I’ll carry you home

And they were all born pretty in New York City tonight
and someone’s little girl was taken from the world tonight
Under the Stars and Stripes

As strong as you were, tender you go
I’m watching you breathing for the last time
a song for you heart, but when it is quiet
I know what it means and I’ll carry you home
I’ll carry you home

 

Telkens wanneer ik dit nummer hoor krijg ik een brok in mijn keel en als ik zelf al niet zo stevig in mijn schoenen sta, hobbelen de tranen met gemak stilletjes over mijn wangen heen. Carry you home van James Blunt, een prachtig en aangrijpend nummer over een meisje die erg ziek is en die zal sterven. Het nummer werd gedraaid op de begrafenis van een oudklasgenootje van mij, waar ik helaas niet bij was. Ik sprak haar niet vaak meer en ik kan ook niet begrijpen dat dat nu ook niet meer kan. Dat ik haar zelfs nooit meer tegen zal komen, althans, niet op deze wereld..

Ella, rust zacht..

Het aller, aller leukste jurkje – al zeg ik het zelf

Music: Cliff Richard – I Love You (Your love means more to me than [...] All the apples hanging on a tree and [...] Like those apples, our love will grow because I – I love you lalallalaritaa)

Bh’s passen, jurkjes aantrekken, slippers passen, nagellakken, nagels vijlen, broodjes eten en water drinken. Dat allen in de pashokjes (ik voelde mij een soort van chaotische Bridget Jones, alleen de peuk mist dan nog).

Geloof het of niet (maar ik heb een nieuwe liefde!), maar ik ging met verschillende artikelen het pashokje in, waaronder de opgenoemde dingetjes en lakte even in alle rust mijn nagels met knalrode lak. Ik voelde me wel een beetje een stoplicht met die rode nagels en het groene jurkje. De nagellak had ik overigens gewoon gekocht hoor. Gelukkig had ik nog een mattie – yea Jennieke ^^ -bij me die er voor zorgde dat ik de juiste kleren in het pashokje had liggen.

Maar goed, ik héb me toch een tof jurkje gekocht – al zeg ik het zelf. En hij koste werkelijk geen drol (en dat maakt ‘m juist ook zo tof)! Let alleen niet op de kwaliteit van de foto.

Oh en ik heb állemaal leuke ideetjes voor het maken van rokjes, jurkjes en de hele rambam. Normaal ben ik niet zo’n rokjes en jurkjes mens. Maar ik denk dat ik daar maar even verandering in ga brengen. Ik bedoel, wat is er nou vrouwelijker dan een jurkje of een rokje? Lekker zomers. Een jurkje om mee te flaneren in het mooie Italië of het mooie Frankrijk. Het wordt nog een verrassing waar ik voor kies. Ik houd jullie op de hoogte.

Straks pak ik even de oude burda’s (lees; van de jaren 60, 70 en 80) er bij onder het genot van een verse jus ‘d orange en ga ik eens even leuke modelletjes uitzoeken. Ik kan niet wachten tot dat het zomer is. Van je lalala holadiejeee rititittitaaa!

Nah, genoeg geouwehoer en gekdoenelarij. Ik ga eerst mijn kamer stoffen (ken je dat als er iemand is blijven slapen dat het dan zo’n mega troep wordt? En dat er dan uit het niets allemaal stof, haren en andere troep te voorschijn komt?) want dat werd wel eens tijd en daarna de burda’s uitspitten. Yea!

Fijne Hemelvaartsdag hè! Oh en dan nog wat; doe jezelf een plezier en ga niet in de file staan omdat je zonodig bij woonboulevards en de Ikea de nieuwste trends wil spotten (dat kan namelijk ook in een grote stoel buiten in je achtertuintje of op je balkonnetje met een grote zonnebril op je neus, een wit wijntje in je hand en één of ander hip blad op je schoot). Dan weet ik wel wat beters te doen met dat lekkere zonnetje. Há!