time for a change, alora!

Ola! Mijn site is verplaatst naar:

www.carolienschrijft.douwedehaan.com

Daar staat meer uitleg.

De ellende die voortkomt uit de zomer- en wintertijd

Music: geen, zit namelijk in het OLC van Landstede en ik heb mijn oordopjes niet bij me, jammer maar helaas.

Zaterdag 28 maart op zondag 29 maart was het dan zo ver. Eén heel uur minder slapen, ai ai ai! Dit alles ging gepaard zonder wat voor vorm van problemen dan ook. Mijn horloge ging een uurtje vooruit en mijn mobiel ging gezellig mee. Tot grote verbazing moest ik hem daar een handje mee helpen, mijn pc kon het namelijk prima zelf!

Maandag 30 maart lag het toch iets gevoeliger.  Mijn vriend en ik hadden netjes de wekker gezet. We zouden de bus van 07.30 nemen aangezien hij om 08.20 de trein moest hebben en ik daarentegen moest pas om 09.20 op school zijn, maar besloot toch om gezellig met hem mee te gaan, ik zou dan toch wakker worden.

Zijn wekker stond om kwart voor zeven – dan hadden we nog een kwartiertje speling om er vervolgens snel uit te springen – en die van mij stond om iets voor half zeven, zodat ik al even wakker was. Met succes, want ik wás wakker! Maar dat duurde helaas niet lang, ik viel weer in slaap en hij ook. Maar, niet getreurd! Om kwart voor zeven ging de wekker weer op nieuw. Hij ging nog geen twee keer af of ik sloeg het vervelende ding weer uit en zei dat hij er eigenlijk uit moest gaan. Hij zei iets onverstaanbaars en daarna viel ik weer in slaap.

Om kwart voor acht werd ik gestrest wakker gemaakt met de mededeling dat het dus al kwart voor acht was. Mijn grote stationsklok was nog niet een uurtje vooruit gezet, waardoor hij dus dacht dat het nog heel vroeg was. Toen hij op de klok keek was het namelijk kwart voor zeven, maar het was toen dus al kwart voor acht.

We besloten om maar de bus van half 9 te nemen. De bus die vlak bij mijn huis stopt, dezelfde bus die we in eerste instantie om half 8 zouden nemen maar wat dus een uur later werd. We liepen naar de halte toe, mooi op schema. Tot dat we de bus aan zagen komen rijden. Inhalen? Tevergeefs… We misten hem. Ai.. Maar, er was nog hoop! We konden namelijk de bus van kwart voor 9 nog pakken, maar daar moesten we dan wel naar toe lopen. Met een net tempo liepen we naar de andere kant toe om de bus om kwart voor te pakken, maar helaas. Ook die reed net voor onze neus weg. Teleurgesteld ploften we op het bankje. Over een kwartier kwam er nog een bus, dus besloten we om die maar te nemen. Maar dan zou mijn vriend niet op tijd zijn op het station om vervolgens de trein te pakken. Zijn trein vertrok namelijk 20 over 9 en rond die tijd kwam de bus waar wij in zaten op het station aan.

Spijtig… we besloten om een grote kop koffie te halen (die hadden wij wel nodig na ál die teleurstellingen (als dit alles is wat op ons pad komt, dan hebben we een heel makkelijk en fijn leven)) om die in alle rust heerlijk op te drinken in het zonnetje op het perron, want ik was toch al te laat om op school te komen dus hoefde ik mij ook niet te haasten (ik was te laat, maar als je het zo bekijkt, dan was ik te vroeg om om kwart voor elf de les binnen te stromen). Als je één minuut te laat op school komt, mag je pas kwart voor elf de les weer in, een fijne regel als je zelf les hebt want het is ontzettend irritant als er om de vijf minuten iemand binnen komt die te laat is.

De trein kwam er aan en na een afscheidskus (of drie…) sprong hij de trein in en liep ik vrolijk naar de bus waar ik in moest om mij naar school te verplaatsen. Een vrolijke conducteur vroeg nog of ik een fijne reis had gehad waarop ik antwoordde dat ik niet uit de trein kwam, maar dat ik mijn vriendje naar de trein toe had gebracht. Hij beloofde dat hij mijn vriendje veilig in Leeuwarden zou brengen. Wat een geruststelling maar weer!

Op school kwam ik om kwart over tien aan, hartstikke op tijd, ik had nog een dik halfuur de tijd en ging bij mijn klasgenoten in de aula zitten die ook te laat waren. Zij waren iets minder vrolijk want zij waren maar één minuut te laat. Het was praktisch 20 over negen toen zij de les binnen kwamen, maar de docent zag het als ‘te laat’.

Gelukkig heb ik een hele leuke ochtend gehad met nog een zinnige theorieles! Nu ben ik aan het wachten op school voordat ik het gesprek in kan gaan samen met mijn twee docentes en mijn ouders. Ik wacht rustig af!

Ja, ja, JA! Het zonnetje schijnt! O, o, OOO! Wat is dat toch heerlijk hè?! Ben jij ook zo’n heb-de-zon-nodig-want-dat-doet-mijn-humeur-stijgen-naar-een-dikke-vette-tien-plus-type?! Ik wel! Absoluut (goede vrienden, familie, kennisen en weet-ik-het-wat-en-wie-nog-meer zullen heftig ‘JA’ knikken)! Groot geluk voor mijn vriend en mijn ouders (de drie personen waar ik het meest tegen aan kat, sorry schatten, jullie zijn nou eenmaal het meest ‘eigen’, zie het als een compliment) want ik ben in een TOP humeur!

School gaat momenteel erg fijn. Ik ben hard aan het trainen om er iets moois van te maken. Ga in juni namelijk praktijk examens afleggen, iets wat heel pittig is. Pittiger dan dat jij denkt (tenzij je de opleiding ook gedaan hebt). Dan heb ik in juni ook nog een voorstelling. Ja, klassiek ballet. Erg leuk, maar DOOD eng. Ik moet er niet te veel over na denken want als ik dat doe, komt het niet meer goed. Dan kan ik die hele voorstelling wel op mijn buik schrijven, omdat er dan toch niets zinnigs uit komt (laten we het woord ‘mooi’ maar even achterwegen laten).

Vanavond heb ik weer een lesje achter de rug. Motiveert mij direct om van alles te doen. Ik zou het liefst nu gaan hardlopen (oké, dat is niet he-le-maal waar want ik heb mijn rechterbeen een beetje verrekt), leuke verhalen gaan schrijven of een eind gaan fietsen. Maar het klokje tikt ook door en morgen heb ik stage, iets waarbij ik fit en fleurig wel zijn, dus deze madame gaat ook zo haar bedje op zoeken (waar ze nu al meer dan 18 jaar een langdurige relatie mee heeft, ai!). Maar goed, een klein berichtje vond  ik wel gepast. Ik heb al zo lang niets meer geplaatst dat het er nu wel van moest komen.

In ieder geval, waar was ik gebleven? Ohja, school. Nou, dat loopt dus lekker. Lange dagen, lamme benen maar daar is het dan ook wel mee gedaan, verder is het dus leuk! Mijn weken vliegen echt om – iets waar ik wel een beetje moeite mee heb, maar wat mij dan wel weer snel naar het weekend toe brengt.

Daarnaast heb ik dit weekend een bijzonder leuk weekend voor de boeg (en dan valt het zo meteen toch een potje tegen, hah!). Vrijdag gewoon bezig voor school (voornamelijk knippen), zaterdag hoef ik niet te werken, wel op een rommelmarkt staan. Centjes voor Evert & Lyanne kweken (anders komen ze niet rond met hun elftal aan kids… of ligt het toch anders? ), ’s avonds uit eten en zondag? Tja, de zondag op zich is al een feest. Dus, een leuk weekend dacht ik zo.

Voor de rest: heb ik een PRACHTIGE tondeuse bestelt. Een rib uit mijn lijf, maar vooruit. Doe eens gek. Je moet toch wat om de economie op gang te houden, niet waar? Die 80 eurie die ik nu armer ben – en die nu in de economie bungelt – doet het hem natuurlijk ook echt hè! Dat begrijp je wel.

Oh! En over ballet hè, dat had ik vanavond dus. En het was toch leuk! Het laatste kwartiertje moesten wij oefeningen doen die niet kloppen. Die niet ‘een beetje niet kloppen‘, maar die echt van geen KANT kloppen (het is toch ‘van geen kant‘ en ‘voor geen meter‘?). Inspiratie voor de juf. Kon ze namelijk een beetje kijken wat leuk is voor de dans die we dus in juni gaan uitvoeren… Het moet niet zo zijn dat de mensen in de zaal denken (die er een inimini-beetje verstand van hebben) dat ‘de oefening niet helemaal klopt’ en dat wij dus maar ‘wat meer hadden moeten oefenen’… Nee, nee, nee! Het moet zo zijn dat ze denken: ‘Huh! Wat ontzettend origineel zeg! Zo heb ik nog nooit een klassieke dans gezien!’ Kijk, dat klinkt al een stuk leuker, al zeg ik het zelf.

Enfin, genoeg geouwehoer, getreuzel en geleuter… ik brei er een eind aan. Ik hoop dat het fijn las (ik kan het mij niet voorstellen want het is weer een heerlijk van-de-hak-op-de-tak-bericht-zonder-zinnige-informatie-waar-ik-de-hele-tijd-al-op-wacht), wat jou weer motiveert om zo nu en dan (dat gaat je tegenvallen!) op mijn site te kijken om even te lezen wat ik (wederom: ‘zo nu en dan’) neer kalk en om dan heel, heel, HEEL misschien een berichtje achter te laten.

Aniewie, tot later! Adios!

Toeval?

Het was gisteren vrijdag, een leuke dag, het begin van het weekend.  Mensen maken plannen of hebben al plannen. Gaan uiteten of gaan zich liever bezatten in een bruincafé of doen het graag allebei. Mensen gaan naar de bioscoop, naar een discoteek of gaan gewoon gezellig met vrienden een film kijken op de ‘thuisbank’. Ik wist niet zo goed wat ik wilde gaan doen, aangezien ik zaterdag om half zes uit mijn bed zou moeten om vervolgens om zes uur te gaan werken.

Het was wel duidelijk dat ik niet naar een verjaardag ging en dat ik ook niet met mijn vriend en vrienden de stad onveilig zou gaan maken. Bij beide gevallen zou het te laat worden want ik wilde rond half tien naar bed.

’s Middags smste ik een vriendin of ze ook zin had als ik langs zou komen. Ze kon niet, ze had een verjaardag. Toen had ik maar besloten om lekker een avondje thuis te zitten, op de bank te hangen met een maskertje op mijn gezicht en een fles cola bij de hand. Ik ging achter msn en diezelfde vriendin die ik ’s middags had gesmst, zei dat ze toch wel kon. Die verjaardag was namelijk een dag later. Leuk! Rond half acht sprong ik op mijn fiets om mij naar hun boerderij te verplaatsen. Daar was het heel gezellig. We hebben vrolijk gekletst, vrolijk gal gespuugt over mensen waarvan wij “tja…” denken en vrolijk gelachen. Het was een gezellige avond.

Rond tien voor negen zei ik dat ik naar huis wilde, voor haar fijn, want ze was nog niet helemaal fit en voor mij fijn want dan zou ik tenminste optijd in mijn nest liggen voor de ochtend die op mij lag te wachten. Ik had gedag gezegd en ik pakte mijn fiets, op naar huis. Even dacht ik aan mijn moeder die het eng vindt als ik alleen fiets, zelfs dat kleine stukje van die boerderij naar de binnenstad vindt ze een beetje griezelig. Waarom? Omdat je genoeg enge verhalen hoort. Nadat ik aan haar dacht, dacht ik direct; “het zou je maar gebeuren zo op een doodnormale vrijdagavond, je ziet niets behalve een enge man die er aan komt lopen”. Met dat ik dat dacht, voelde ik dat er iemand aan kwam. Ik keek naar links en schrok me het apen-lazerus! Daar liep een vent! Die ’shock’ was maar van korte duur, want daarna dacht ik direct; “Huh!? Dat lijkt Peter wel!” Dat moment was ook van korte duur. Vervolgens zei ik namelijk tegen mijzelf; “Hij lijkt niet alleen op Peter, het ís Peter!”

Het is lang geleden dat ik zo vreselijk verbaasd was. Ik vroeg hem wel driehonderd keer wat hij nou daar deed, op die afgelegen weg. Hij liep nota bene van de stad af in plaats dat hij er nou naar toe liep. Hij wilde het uitleggen, maar ik was te verbaasd om er op te reageren, ik vroeg alleen maar wat hij daar – voor het huis van mijn vriendin nota bene – deed.

Nadat ik weer met beide benen op de aarde stond, had hij vertelt dat hij hier een verjaardag had. En via het internet had hij opgezocht waar hij moest zijn. Fijn dat internet! Hij liep alleen wel mooi verkeerd met zijn zwarte jas en een peukie in zijn mond. Hij liep gewoon voor het huis van mijn vriendin! Hoe is het mogelijk!? We besloten om op mijn fiets naar de jarige te fietsen, waarna ik uiteindelijk op de fiets weer naar mijn huis fietste.

Als ik niet zo vroeg hoefde te werken, was ik niet bij mijn vriendin geweest en was Peter veel later bij de jarige aangekomen en als mijn vriendin die verjaardag nou wel had gehad, was ik Peter dus ook niet tegen gekomen.

Een bizarre ontmoeting was het wel ja.

Onder het mes!

Music: Eros Ramazzotti – Se Bastasse Una Canzone

Goed, dit is niet echt het perfecte nummer wat bij mijn titel past, maar vooruit. Verschil moet er zijn.

Vandaag ging mijn vriendje onder het mes. En hoe! Het was fan-tas-ties (op zijn mooi-fout-Nederlandisch)! Zoals velen van jullie weten volgt mevrouw de kappersopleiding. Ze is tweedejaars student en vindt het allemaal helemaal ge-wel-dig. Vooral als ze met een mesje mag werken. En wat halen we met een mesje weg? Juist! Baardgroei! Geen stoppels voor miss blocnote want die werden allemaal als grote bomen in een (nog veel groter) bos omgekapt.

Wat hebben we hier voor nodig? Een wasbak en daarvoor een stoel waar de heer (een dame mag overigens ook, maar dames met baard zijn schaars, uit ervaring kan ik u zeggen dat zij zeker in Nederland slecht te verkrijgen zijn) in kwestie lekker ontspannen in kan zitten, met zijn hoofd rustend in de wasbak. Dan een karretje waar je je troep op kwijt kan. Zoals een busje scheerschuim, een handdoek (of twee), een bekertje heet water om de huid met het in-het-warme-water-gedepte-handdoekje soepel te maken en het welbekende scheermes. Je smeert de hele boel lekker in met een flinke dot scheerschuim en brengt dit op een subtiele (daar ontbrak het wel eens aan…) manier aan bij de patiënt. Dit laten we gedurende de hele dag lekker zitten om… geintje! Dit laten we een paar minuutjes zitten (zodat ik mijn troepjes weer een beetje kon ordenen) zodat het schuim zijn werk kan uitoefenen op de nog-niet-gladde-huid (vraag me niet wat het doet) en dan gaan we leuk met het mes langs de huid. We trekken de huid strak en rooooeeetsjj! We zoeven over de huid en alle stoppels zijn verdwenen. Het is een wonder! Nou ja, een beetje dan.

Op een paar krasjes na – wat best netjes is voor de tweede keer -  en een ietwat rood gezichtje was mijn mannetje toch mooi glad. En laten we eerlijk zijn, dat knuffelt toch een stuk aangenamer.

Nog meer vrijwilligers?

De wekker

Music: Katie Melua – Nine Million Bicycles

“Ja hoor! Ik wek mijzelf en Douwe wel, dat komt helemaal goed. Ik zorg dat de wekker om 07u af gaat en dat we om 07.15 beiden naast het bed staan.”

Dat waren de woorden die ik vrolijk om twaalf uur ’s avonds riep en om 08.06 stond mijn schoonmoeder voor de slaapkamer met de mededeling dat wij er ALLANG uit hadden moeten zijn, we moesten namelijk de bus van 08.20 hebben… OEF!

Het scheelde niet veel, maar wij hebben het gehaald. Mijn dag kon niet meer stuk!

Zomer [...] Of toch nog heel misschien winter?

Op een dood normale donkere en regenachtige maandagmiddag in het nog verse 2009 loop ik beladen met een tas, een dikke jas en een lange shawl koudkleumend door de stad. Ik kom een man op sandalen tegen. Hij draagt een dun blousje, hij heeft een bloemig shawltje om en op zijn neus bungelt een grote zonnebril. In de ene hand houdt hij een plastic tasje van de Action vast en in zijn andere hand een appel. Hij kijt mij vreemd aan en dan ineens twijfel ik even of ik de enige ben die er zo bijloopt in januari met een dikke jas en een lange shawl…

Koopjesjacht!

Wie kent het niet? Koopjesjacht! Jawel… Op jacht naar het aller aller aller goedkoopste wat er tussen de rekken hangt. En denken dat je goedkoop uit bent als je uiteindelijk om half zeven ’s avonds (na de lange middag) lekker onder de douche staat. Natuurlijk ben je goedkoop uit in deze tijd van het jaar, (als je tenminste koopt wat in de uitverkoop is) maar meestal kom je met meer thuis dan eigenlijk nodig is.

Je wordt overspoeld met aanbiedingen als ‘2e paar voor de helft van de prijs’ of ‘goedkoopste 2e artikel voor slechts één euro!’. Iedereen kent ze wel en het werkt ook nog eens!

Zo heb ik vandaag – samen met een vriendin – Zwolle leeg gekocht. Ik had niets specifiek nodig. Het was meer dat ik zin had om te winkelen dan dat het dus nodig was. Ik was nog wel van plan om deze winter mooie leren laarzen te kopen. Ik heb namelijk erg smalle voeten en kan slecht slagen met laarzen en i.v.m mijn werk is het wel erg prettig dat ik een goede stevige laars heb. Bovendien moeten bij mijn huidige laarzen nodig de zolen vervangen worden dus zou het erg prettig zijn dat ik ook fatsoenlijke laarzen zou kunnen vinden. Daar ging ik overigens absoluut niet van uit, want wat ik al zei, ik heb een erg smalle voet en ben vaak erg lang bezig om een goede laars te vinden.

Toch gingen we even de Invito binnen. En daar zag ik toch mooie laarzen! Ze waren bruin en ik hoopte er eigenlijk op dat ze er ook in het zwart of grijs zouden zijn omdat ik al bruine laarzen heb. Ik keek naar de maat. Helaas… een 37 en daar kom ik niet in. Ik keek verder en… waarempel! Grijze laarzen! Precies dezelfde als die bruine, maar dan dus grijs. En – ook geen overbodige luxe – er zit ook nog eens een rits in! Ideaal, want zo kan ik ze mooi strak trekken. Ik paste ze en ja, ze zaten perfect! Dus, die heb ik mooi gekocht. Ik vroeg aan de verkoopster of ik ze hier ook kon laten staan omdat we nog lang niet klaar waren met winkelen en dat kon. Vrolijk en (met) zonder laarzen gingen we de deur uit!

Daarna zijn wij nog naar verschillende winkels geweest. Waaronder de Vero Moda waar ik een onwijs schattig en o zo tuttig blousje/jurkje gekocht heb. Zwart met paarse en gele bloemetjes en dat zegt al genoeg denk ik zo. Daarnaast gold daar de actie ‘het goedkoopste 2e artikel voor één euro’ waardoor ik ook maar een leuke armband gekocht heb. En bij de H&M heb ik nog een heel schattig zwart shirtje gekocht. Eén die ik mooi over een ander shirtje heen kan doen, leuk voor gewoon en leuk voor chique.

Tot slot heb ik ook nog eens ge-wel-dige pumps gekocht. Grijs met paars, super leuk! Past perfect bij mijn nieuwe jurkje/blousje en bij alle kleren die ik nog in mijn kast heb hangen. Tussendoor hadden we ook nog even een cappu genuttigd met een bord frieten. Je kunt het geen fatsoenlijke combinatie noemen, maar het was wel erg lekker.

Op de terugweg gingen we nog even langs de Invito om mijn laarzen te halen. En om het feestje nog even leuk af te sluiten; op weg naar de bus kwamen we moeders + zus tegen die ons mee namen naar het schilderachtige Hasselt. Droog en warm zaten we in de auto. Oldskool naar de radio te luisteren en even later was ik thuis, dolgelukkig met mijn nieuwe spullen.

Twintig december twee-duizend-en-acht

Een jaar verkering.

Jawel. En dan na een tijdje heb je een jaar verkering. Ik weet het nog zo goed. 20 december op het station werd onze officiële datum. En nu zitten we er al weer overheen! Want het is inmiddels – om precies te zijn – tweede kerstdag en zit ik dus weer bij mijn vriendje thuis.

20 december tweeduizendenacht.

Het was een heerlijke dag. Ik ging naar Zwolle, hij was er al. Het was een dagje waarbij we deden waar we zin in hadden. Cafeetje hier, cafeetje daar en tussendoor nog eens even een  hap eten bij een ongelofelijk schattig bruin restaurantje.

Een hap gegeten bij een pizzeria, daarna nog naar het drankstation De Beurs. Ontzettend gezellig. Je hebt daar namelijk een buiten deel (ook wel het ‘terras’  genoemd), een binnen deel en een écht binnen deel. Waarbij het binnen deel zo gemaakt is, dat het lijkt alsof je buiten zit. Maar aangezien we midden in de winter zitten was het daar wel lekker verwarmd met hier en daar een hoge verwarming wat mij doet denken aan de nostalgische verwarmingen aan het plafond in de kerk waarin ik gedoopt ben en (een niet heel onbelangrijk feit) waarbij je aan één kant verwarmd wordt. Het is maar hoe je zit. Het is óf je linkerkant óf je rechterkant.

Anyway, we zaten daar dus heerlijk in De Beurs, daarvoor hadden we dus al een heerlijke hap gegeten bij de pizzeria. Dat we naar De Beurs waren gegaan, was stom toevallig. We hadden gewoon geen zin om bij de pizzeria een kop koffie te drinken, we deden dat liever ergens anders, even een onderbreking zeg maar… En tja, De Beurs oogt gewoon heel gezellig.

Daar aangekomen kwam er gelijk al een vlotte meid die vroeg wat we wilden drinken. Voor mijn lief een espresso en voor mij een cappuccino, waarbij we twee ontzettende lieve borrelglaasjes kregen met een flinke dot slagroom! Gezien het feit onze ringen er nog niet waren vond ik het wel erg leuk om iets te hebben wat mij aan deze dag deed denken. Tegen mijn lief zei ik dat ik ze wel erg graag wilde hebben en of ik ze maar in mijn tas zou moeten doen. Ik bedoel, niemand die het zou opmerken, toch? Mijn vriend keek mij raar aan en zei dat je zoiets moest vragen, waarop ik weer zei dat ik daar toch écht te schijterig voor ben. Ik ging naar het toilet en nadat ik klaar was, ging hij. In de tussentijd had hij gevraagd aan de dames achter de bar of hij de borrelglaasjes mee mocht nemen. Hij had het verhaal uitgelegd dat we vandaag precies een jaar verkering hadden en dat onze ringen nog niet binnen gekomen waren. Ze keken elkaar vreemd aan en keken uiteindelijk naar de knappe zwarte en o zo lange leidinggevende Sjaak. Hij gaf zijn goedkeuring en de vragende verliefde lange jongen mocht de borrelglaasjes meenemen om daarna zijn vriendin te verrassen.

Douwe verrast haar vriendin hier al! Want hij geeft even aan dat ze echt een super vriendin is en dat hij blij is dat het zo’n serieuze relatie is! Carolien; ik houd van je!!! echt super veel blijf bij me tot dat je oud en verlept bent.

Wijze woorden van Fleur

“Ach weetje, mannen blijven mannen en zolang mannen mannen blijven, zijn er dingen die zij minder belangrijk vinden dan waar wij vrouwen een big issue van kunnen maken.”

En daar moest ik het mee doen, toen ik over de rooie bij mijn vriendin aan kwam om uit te leggen dat mijn vriendje weer eens niets van deze oneerlijke vrouwenwereld begreep!